Η μετανάστευση είναι πολιτικά ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο.


Το φαινόμενο της μετανάστευσης στην Ελλάδα είναι μεγάλο και περίπλοκο.

Στην συντριπτική του πλειοψηφία πρόκειται για παράνομη μετανάστευση. Δηλαδή η είσοδος στην Ελλάδα γίνεται με παράνομο τρόπο.

Η σύνθετη ελληνική λέξη λαθρο-μετανάστης θεωρείται από κάποιους ως εντελώς ακατάλληλη για να περιγράψει το φαινόμενο της παράνομης εισόδου σε ελληνικό έδαφος. Μάλιστα εκείνοι που χρησιμοποιούν την λέξη χαρακτηρίζονται ως ρατσιστές. Και αρκετά ακόμα πολύ χειρότερα.

Το κύριο επιχείρημα εναντίον της χρήσης της λέξης λαθρο-μετανάστης είναι οτι «δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι».

Λαθραίοι άνθρωποι σίγουρα δεν υπάρχουν. Λαθραίοι μετανάστες όμως υπάρχουν.

Στην σύνθετη λέξη λαθρο-μετανάστης, το πρώτο συνθετικό δεν προσδιορίζει τον άνθρωπο αλλά τον μετανάστη. Οπως ακριβώς στην λέξη λαθρο-κυνηγός ή λαθρ-έμπορος ή λαθρ-επιβάτης. Και σε άλλες παρόμοιες ελληνικές λέξεις.

Υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία για την μετανάστευση και μπορεί κάποιος να τα βρει στην σελίδα της Υπηρεσίας Ασύλου (http://asylo.gov.gr/?page_id=143) του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Επίσης και η Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) δημοσιεύει στατιστικά στοιχεία σχετικά με την μετανάστευση στην χώρα μας (https://data2.unhcr.org/en/situations/mediterranean/location/5179#_ga=2.47405927.1571115853.1574605853-2140345924.1574605853).

Είναι βέβαια εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον τα στοιχεία αυτά είναι ακριβή, τουλάχιστον ως προς την χώρα προέλευσης και την ηλικία των μεταναστών, μια και οι περισσότεροι από τους μετανάστες δηλώνουν απώλεια των προσωπικών τους εγγράφων. Το πιο σίγουρο είναι πως τα στατιστικά στοιχεία αυτά είναι ανακριβή ακόμα και για το πιο ουσιώδες: τον ακριβή αριθμό των μεταναστών.

Σχετικά με το φαινόμενο της μετανάστευσης προκύπτει μια σειρά από ερωτήματα:

● Γιατί ο προορισμός των μεταναστών είναι η Ευρώπη, και στην περίπτωσή μας, η Ελλάδα.

● Γιατί στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι μετανάστες είναι από χώρες του Ισλάμ.

● Γιατί στην πλειοψηφία τους οι μετανάστες είναι άνδρες, νεαρής μάλιστα ηλικίας, και οι οικογένειες είναι λίγες έως ελάχιστες.

● Γιατί έρχονται μετανάστες από τόσο μακρινές χώρες όπως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν ή το Μαρόκο και η Αλγερία και δεν προτιμούν κάποιον πιο κοντινό προορισμό.

● Γιατί αφού πρόκειται για πιστούς του Ισλάμ δεν προτιμούν μια ομόδοξη ευημερούσα χώρα.

● Γιατί δεν έχουμε κάποιον, άξιο λόγου αριθμό, παράνομων μεταναστών και από χώρες εκτός Ισλάμ, με εξίσου φτωχούς πληθυσμούς, όπως η Ινδία και η Κίνα.

● Γιατί δεν έχουμε μετανάστες από χώρες με πολεμικές συγκρούσεις όπως η Λιβύη και η Υεμένη, με σχετικά παρόμοια απόσταση με την Συρία.

● Γιατί δεν είχαμε ανάλογο μεταναστευτικό φαινόμενο όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε για τρεις μήνες την Σερβία ή όταν μαινόταν η σύγκρουση στην Ουκρανία.

● Γιατί δεν έχουμε μετανάστευση από φτωχές χώρες της ανατολικής Ευρώπης όπως η Ρουμανία, η Ουκρανία κλπ, προς την Ευρώπη, αλλά και προς την Ελλάδα η οποία ακόμα και τώρα έχει περίπου τριπλάσιο «κατά κεφαλήν» ΑΕΠ από τις χώρες αυτές.

● Γιατί οι Πακιστανοί ή οι Μαροκινοί μετανάστες είναι αισθητά περισσότεροι από τους Αιγύπτιους μετανάστες, χώρες δηλαδή με πάνω κάτω το ίδιο «κατά κεφαλήν» ΑΕΠ.

● Γιατί μια χώρα κατεστραμμένη από την οικονομική κρίση, όπως η Ελλάδα, με ένα πλήθος από οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα (ληστρική φορολογία, υψηλό κόστος ζωής, ανεργία, μετανάστευση νέων, απουσία επενδύσεων, διάλυση του κοινωνικού κράτους, κλπ) δεν θέτει ένα αριθμητικό όριο στο πόσους μετανάστες μπορεί να υποδεχτεί.

● Γιατί η Αριστερά, αλλά και η Δεξιά, στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, έχουν κατά βάση την ίδια πολιτική στάση απέναντι στην μετανάστευση.

● Γιατί, αν δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο πίσω από το μεταναστευτικό ρεύμα, η οικονομική ελίτ της Ευρώπης, αλλά και της Ελλάδας, δεν παίρνει αρνητική θέση απέναντι στο φαινόμενο, αλλά εναρμονίζει την στάση της με αυτή της Αριστεράς, της Δεξιάς και των περισσότερων κυβερνήσεων.

● Γιατί οι διάφοροι διεθνείς οργανισμοί έχουν την ίδια υποστηρικτική στάση απέναντι στην μετανάστευση.

Και άλλα πολλά και παρόμοια ερωτήματα. Αντιφατικά. Και ανησυχητικά.

Τι συμβαίνει; Και γιατί;

Δεν ξέρω. Στο τι συμβαίνει και στο γιατί συμβαίνει, δεν φαίνεται να υπάρχει σίγουρη απάντηση.

Υπάρχουν όμως και ορισμένα σίγουρα πράγματα.

● Οι μετανάστες προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από χώρες του Ισλάμ. Από κοινωνίες δηλαδή όπου η θρησκεία παίζει πρωτεύοντα κοινωνικό ρόλο, από κοινωνίες με αυξημένη κοινωνική αν-ελευθερία και την θέση της γυναίκας πολύ χαμηλά.

● Οι χώρες προέλευσης των μεταναστών διοικούνται με σχεδόν δεσποτικό και απολυταρχικό τρόπο και όπου ο κοινοβουλευτισμός είναι για το θεαθήναι. Και μια μακρά ιστορική παράδοση στην απολυταρχία, την δεποτεία, και στην πολιτική αν-ελευθερία. Χώρες στις οποίες δεν εκφράζεται και δεν μπορεί να εκφραστεί κάποια κοινωνική αμφισβήτηση του κρατούντος πολιτικού συστήματος.

● Οι χώρες προορισμού, η Ευρώπη και η Ελλάδα είναι η μήτρα των ανθρωποκεντρικών κοινωνιών. Των κοινωνιών με κέντρο τον άνθρωπο. Των δεκτικών κοινωνιών σε αλλαγές, νέες ιδέες και ρεύματα. Χώρες με αυξημένη κοινωνική ελευθερία και κοινωνική χειραφέτηση.

● Οι χώρες προορισμού, και η Ελλάδα, είναι χώρες όπου ο κοινοβουλευτισμός λειτουργεί ακόμα παρά τα προβλήματα και την διαφθορά του. Το ίδιο λειτουργεί ακόμα, παρά τα επίσης προβλήματά του, και το «κράτος δικαίου» και το «κράτος πρόνοιας». Ομως η κοινωνική αμφισβήτηση του κρατούντος πολιτικού συστήματος αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο και η απόρριψη αυτή στις εκλογές εκφράζεται με μια τεράστια αποχή.

● Ο καπιταλισμός, και ειδικά ο σύγχρονος χρηματο-πιστωτικός καπιταλισμός, γνωστός και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «οι αγορές», ενδιαφέρεται να διακινεί ελεύθερα, δωρεάν και χωρίς εμπόδια, όπως είναι τα εθνικά σύνορα και οι εθνικές νομοθεσίες, τρία πράγματα: 1) κεφάλαια, δηλαδή χρήματα 2) εμπορεύματα και 3) ανθρώπους, δηλαδή ανθρώπινη εργασία. Αυτό όλο που λέμε παγκοσμιοποίηση.

● Η σύγχρονή μας Αριστερά, και φυσικά και η Δεξιά, δεν δείχνουν κάποια σοβαρή αντίθεση σε αυτή την ελεύθερη καπιταλιστική διακίνηση. Η Αριστερά έχει προφανώς αυτή την στάση διότι αναπτύσσει τις τελευταίες δεκαετίες μία πολεμική ενάντια στην έννοια και στην οντότητα του έθνους. Για τον λόγο αυτό ίσως προσπαθεί να αντιπαρατεθεί σε αυτή την απαίτηση του καπιταλισμού για ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπων, με διεθνιστικό τρόπο, δηλαδή με happening τύπου «Γένοβα».

● Η σύγχρονή μας Αριστερά υποστηρίζοντας την μετανάστευση έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον μαρξισμό, τον κλασσικό μαρξισμό τουλάχιστον, ο οποίος δηλώνει πως «Ο σκοπός αυτής της εισαγωγής [σ.σ. εργατικού δυναμικού] είναι η διαιώνιση της δουλείας.» (https://www.marxists.org/history/international/iwma/documents/1866/warning.htm)

● Παρόλο που η μετανάστευση συνεχίζεται για πολλά χρόνια δεν φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία πως οι μετανάστες προορίζονται για φτηνό εργατικό δυναμικό, τουλάχιστον σε κάποιο υπολογίσιμο ποσοστό και με κάποια μονιμότητα στην απασχόληση. Πέρα δηλαδή από εποχιακές αγροτικές εργασίες.

● Μπορεί βέβαια στο μέλλον η ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ να σχεδιάζει Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, και οι μετανάστες να προορίζονται για τις Ζώνες αυτές. Ωστόσο στις ΕΟΖ της σημερινής Ευρώπης, όπως της Ρουμανίας για παράδειγμα, δεν φαίνεται να έχουμε απασχόληση εργατικού δυναμικού από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, την Συρία ή το Μαρόκο.

● Η παραγωγή και οι γραμμές παραγωγής στις σημερινές βιομηχανικές μονάδες απαιτούν, σε πολύ πιο μεγάλο βαθμό σήμερα από οτι πριν 20 χρόνια, μορφωμένο και ειδικευμένο προσωπικό, καθώς έχει γενικευτεί η χρήση της τεχνολογίας και των ρομποτικών μηχανημάτων. Οι μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών, ακόμα και με βάση τις επίσημες στατιστικές, δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε τέτοια καθήκοντα.

● Οι μετανάστες είναι προλετάριοι. Προλετάριος είναι μια λατινική λέξη με την οποία οι Ρωμαίοι χαρακτήριζαν τον προερχόμενο από τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ο μαρξισμός ονομάζει προλετάριο εκείνον που δεν έχει περιουσία δική του («δεν κατέχει μέσα παραγωγής») και ζει ως μισθωτός εργάτης. Δηλαδή ζει πωλώντας στην αγορά εργασίας, την ικανότητά του να εργάζεται.

● Ο προλετάριος κατά τον μαρξισμό «δεν έχει πατρίδα». Είναι μια σωστή παρατήρηση αυτή. Εκείνος που δεν έχει σπίτι δικό του, χωράφι δικό του, μια μικρή επιχείρηση δική του ή έστω μια τέχνη να ασκεί ως αυτο-απασχολούμενος, δεν δένεται με κανέναν τόπο και με καμμία πατρίδα. Είναι μόνιμα σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης, κοινωνικής πρόνοιας, εργασίας και αμοιβών. Δεν αποκτάει ρίζες. Είναι έτοιμος να μεταναστεύσει προς όποιον τόπο του φανεί καλύτερος. Και φερόμενος με αυτόν τον τρόπο δεν αναπτύσσει και σημαντικούς δεσμούς με τον τόπο και με την κοινωνία που τον φιλοξενεί. Διότι η εγκατάστασή του μπορεί να είναι εντελώς προσωρινή.

● Πατρίδα έχουν, χρειάζονται να έχουν και θέλουν να έχουν, εκείνοι οι οποίοι δεν είναι προλετάριοι. Πατρίδα έχουν εκείνοι που έχουν ένα σπίτι δικό τους, ένα χωράφι δικό τους, μία μικρή επιχείρηση δική τους ή ασκούν μία τέχνη ως αυτο-απασχολούμενοι.

● Η βάση των δημοκρατικών πολιτευμάτων της αρχαιότητας (σήμερα δεν έχουμε πουθενά δημοκρατία) ήταν εκείνοι που είχαν ένα σπίτι δικό τους, ένα χωράφι δικό τους, μία μικρή επιχείρηση δική τους ή ασκούσαν μία τέχνη ως αυτο-απασχολούμενοι.

● Η μακρόχρονη διαβίωση όμως στον ίδιο τόπο, και βέβαια η συμβίωση, ο κοινός τόπος και ο κοινός χρόνος δηλαδή, δημιουργεί ένα κοινωνικό και ιστορικό φαινόμενο, που σε μας είναι γνωστό ως έθνος. Πρόκειται για μία διακριτή ομάδα ανθρώπων που πιστεύουν οτι είναι μία διακριτή ομάδα ανθρώπων από άλλες παρόμοιες ομάδες. Αυτό γινόταν δεκτό ως εξήγηση του φαινομένου έθνος, μέχρι πριν μερικές δεκαετίες, ακόμα και από την Αριστερά. Αργότερα η Αριστερά άλλαξε στάση και πλέον ένα μεγάλο τμήμα της θεωρεί το έθνος ως μία τεχνητή κατασκευή.

● Από την διακριτή αυτή ομάδα ανθρώπων, το έθνος, ως κοινωνικό φαινόμενο, προέρχονται ορισμένες πολύ ανησυχητικές ιδέες (τυχαία η παράθεση): η συλλογική ελευθερία, δηλαδή η πολιτική ελευθερία, η εθνική αυτοδιάθεση, η πολιτική αυτοκυβέρνηση, η εδαφική επικράτεια, η συλλογική κυριότητα επί αυτής της επικράτειας, και η συλλογική (κοινή) περιουσία. Το έθνος προβάλει την αξίωση να ζει αυτ-εξούσιο, μέσα στα όρια της δικής του εδαφικής επικράτειας. Δηλαδή να διαλέγει το ίδιο πως θα νομοθετηθεί και πως θα κυβερνηθεί, καθώς θεωρεί τον εαυτό του την πηγή της εξουσίας.

● Σταδιακά τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη, και στην Ελλάδα, το κοινωνικό σώμα, δηλαδή το εκλογικό σώμα, αμφισβητεί σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό σύστημα και σε έναν βαθμό το απορρίπτει. Αυτό σημαίνει η μεγάλη αποχή κυρίως. Δεν έχει όμως ανακαλύψει ακόμη, αυτό το κοινωνικό σώμα, το έθνος ουσιαστικά, οτι η εναλλαγή κομμάτων και προσώπων στην εξουσία δεν φέρνει αποτέλεσμα και βελτίωση της κατάστασης. Βιώνει συνεχείς και απανωτές διαψεύσεις υποσχέσεων και προσδοκιών, επί δεκαετίες, αλλά δεν βλέπει κανέναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να ανακόψει την συνεχιζόμενη σήψη, διαφθορά και διαπλοκή του πολιτικού συστήματος. Πρόκειται σίγουρα για μια κλονισμένη εμπιστοσύνη που αναζητά διεξόδους.

● Η εξουσιαστική πολιτική ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών, της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης, αντιλαμβάνεται πως, αργά μεν σταθερά δε, πλησιάζει η κρίσιμη ώρα. Η ώρα που το κοινωνικό σώμα, το έθνος ουσιαστικά, θα απαιτήσει μέρος της πολιτικής του εξουσίας. Που θα απαιτήσει να εισέλθει στην πολιτική, ως θεσμός του πολιτεύματος, ώστε να έχει ουσιαστικό λόγο στην λήψη των αποφάσεων και των πολιτικών που ασκούνται επάνω του, στο όνομά του. Και δεν θα περιοριστεί στον διακοσμητικό ρόλο του εκλογέα προσώπων από μία λίστα προεπιλογής. Ούτε φυσικά να έχουν νομοθετική εξουσία πρόσωπα τα οποία ούτε καν είχε την δυνατότητα να ψηφίσει, όπως οι «βουλευτές επικρατείας».

● Για να φτάσει η «κρίσιμη ώρα» θα πρέπει μια «κρίσιμη μάζα», ένας αριθμός δηλαδή μελών του κοινωνικού σώματος, του έθνους ουσιαστικά, αφενός να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει και αφετέρου να φτάσει σε μια μίνιμουμ πολιτική συναίνεση και συμφωνία για τις αλλαγές που απαιτείται να γίνουν.

● Για να μην συμβεί αυτή η συνειδητοποίηση και η πολιτική συναίνεση για τις αναγκαίες πολιτικές αλλαγές και να μην σχηματιστεί η «κρίσιμη μάζα» παίρνονται αυτή τη στιγμή, και εδώ και χρόνια, χρόνια πολλά, ορισμένα μέτρα από την πλευρά της εξουσιαστικής πολιτικής ελίτ. Η μετανάστευση μοιάζει να είναι ένα τέτοιο μέτρο.

● Εφόσον το κοινωνικό σώμα, δηλαδή το εκλογικό σώμα, θεωρεί οτι αποτελεί ένα διακριτό έθνος, τότε το έθνος, ως έννοια και ιδέα, πρέπει να θεωρηθεί κάτι εντελώς κακό και διαβολικό. Τα σύμβολά του θα πρέπει να μπουν σε καραντίνα. Τα συνεκτικά του στοιχεία, όπως η γλώσσα, η θρησκεία, η ιστορία, η ιδέα της κοινής καταγωγής, κλπ κλπ, πρέπει να αλλοιωθούν, να στρεβλωθούν, να συκοφαντηθούν ώστε να εξουδετερωθούν και να μην αποτελούν πλέον σύνδεσμο μεταξύ των μελών του κοινωνικού σώματος.

● Εφόσον το κοινωνικό σώμα, δηλαδή το εκλογικό σώμα, θεωρεί πως κατέχει το «αυτεξούσιο» και είναι το ίδιο η πηγή όλων των εξουσιών, και άρα κάποια στιγμή μπορεί να φτάσει η κρίσιμη ώρα που θα απαιτήσει θεσμικό ρόλο στην πολιτική εξουσία, τότε πρέπει να προετοιμαστεί, να σχεδιαστεί και να επιχειρηθεί ένα πλήγμα μεγάλων διαστάσεων εναντίον του, τέτοιο που θα διασπάσει την ιστορική και κοινωνική του ενότητα. Ωστε να μην γίνει ποτέ μια τέτοια επικίνδυνη απαίτηση, πραγματικότητα.

Ενας λόγος που βρίσκονται οι μετανάστες εδώ, είναι νομίζω ακριβώς αυτός.

Να μην απαιτήσουμε ποτέ δημοκρατία. Αληθινή δημοκρατία.

Θραξ Αναρμόδιος

Posted in Δημοκρατία, Εθνος, Εξουσία, Κοινωνία

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη εξυπηρετεί, πρώτα και κύρια, τα ολιγαρχικά ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα και την διαιώνιση της πολιτικής που φορτώνει όλα τα οικονομικά βάρη στα λαϊκά στρώματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών.


Ενα συμπέρασμα το οποίο, παρακολουθώντας την επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια, μπορούμε να το θεωρήσουμε και εντελώς σίγουρο, είναι πως τα νεο-φασιστικά και νεο-ναζιστικά κόμματα είναι από τα πιο χρήσιμα εργαλεία για ένα ολιγαρχικό καθεστώς σαν τον κοινοβουλευτισμό (ο κοινοβουλευτισμός είναι πάντα πολιτική ολιγαρχία).

Ο κοινοβουλευτισμός επισείοντας την απειλή της ανόδου των νεο-φασιστο-ναζιστών στην εξουσία, πετυχαίνει να φέρει τους πιο αφοσιωμένους του υπηρέτες στην κυβέρνηση. Εκείνους, δεξιούς ή αριστερούς αδιάφορο, που θα εφαρμόσουν τις πιο άδικες για έναν λαό πολιτικές, οι οποίες θα μεγαλώσουν κι άλλο την οικονομική ανισότητα και τα κέρδη των ήδη πλουσίων. Και την ανθρώπινη δυστυχία και τον πόνο.

Συν τοις άλλοις, με την εμφάνιση των νεο-φασιστο-ναζιστικών κομμάτων, όποιος τολμήσει τώρα να μιλήσει για πατρίδα και έθνος, αυτομάτως ενοχοποιείται ως φασίστας, ναζιστής και ότι άλλο χειρότερο.

Ετσι ο ολιγαρχικός κοινοβουλευτισμός (ο κοινοβουλευτισμός είναι πάντα πολιτική ολιγαρχία) εξουδετερώνει και έναν από τους πιο μεγάλους κινδύνους που διατρέχει: το ότι μια εθνική κοινωνία είναι η μόνη ομάδα ανθρώπων που μπορεί να απαιτήσει ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. Δηλαδή δημοκρατία. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία

Τι είναι δημοκρατία;


Δημοκρατία είναι το πολίτευμα εκείνο στο οποίο

● εσύ, είσαι νομοθέτης για όλη σου την ενήλικη ζωή
● εσύ, γίνεσαι με ΚΛΗΡΩΣΗ «κυβερνήτης», «δήμαρχος», κλπ κλπ «άρχοντες»
● εσύ, γίνεσαι με ΚΛΗΡΩΣΗ δικαστής

Αυτό είναι δημοκρατία, λέει η αρχαία ελληνική δημοκρατική παράδοση.

Αν ΔΕΝ συμφωνείς, δεν πειράζει.

Αν συμφωνείς, πες τι είναι δημοκρατία και στους άλλους.

Είναι τόσο απλό.

Θραξ Αναρμόδιος

Posted in Δημοκρατία

«Ολοι ίδιοι είναι» φυσικά, και αν δεν είναι, στο τέλος γίνονται. Και υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό.


Οργίζονται ορισμένοι με το λαϊκό απόφθεγμα «όλοι ίδιοι είναι» και υποστηρίζουν πως δεν είναι ακριβές. Και πως το δικό τους κόμμα διαφέρει και άρα εξαιρείται. Και αρχίζουν την …ανάλυση.

Να λοιπόν και η δική μου …ανάλυση για το λαϊκό «όλοι ίδιοι είναι»:

Είναι πράγματι όλοι ίδιοι, με την έννοια οτι έχουν έναν μεγάλο αριθμό από κοινά πολιτικά χαρακτηριστικά (εξουσιομανία, ψέμμα, αλαζονεία, ροπή στην διαφθορά κλπ). Και έχουν κοινά πολιτικά χαρακτηριστικά διότι δημιουργούνται και διαπλάθονται μέσα στο ίδιο πολιτικό περιβάλλον. Είναι προϊόντα του.

Ενα τέτοιο ολιγαρχικό και εξουσιομανές πολιτικό περιβάλλον θα εξοβελίσει όποιον διαφορετικό εμφανιστεί και θα πριμοδοτήσει για ανέλιξη εκείνον με την πιο ελαστική συνείδηση. Ενα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον θα διαφθείρει και θα εκμαυλίσει ακόμα και έναν «γρανιτένιο» χαρακτήρα.

Μα αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» και η κοινή αποδοχή που έχει, μας δείχνει και κάτι ακόμα. Πως η κοινωνία, εδώ και μερικά χρόνια, βρίσκεται σε μια φάση κατά την οποία αξιολογεί το πολιτικό περιβάλλον, τα κόμματα και τα πρόσωπα, σαν σύνολο πια, και τα βαθμολογεί με τον χειρότερο βαθμό. Αυτή η συνειδητοποίηση, οτι συνολικά όλοι είναι «ίδιοι», μπορεί να φέρει πολιτικές αλλαγές στο μέλλον και γι’ αυτό είναι σημαντική. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Εξουσία

Συγκέντρωση της πολιτικής ισχύος σε χέρια λίγων σημαίνει συγκέντρωση του πλούτου σε χέρια λίγων. Ανεξαρτήτως οικονομικού συστήματος.


«Αριστερά σημαίνει κοινωνία. Δεξιά σημαίνει κέρδος για το κεφάλαιο» και αυτό «έχει αποσαφηνιστεί από την ιστορία», έγραψε σε κάποιο άρθρο της μία από τις αριστερές μας εφημερίδες.

Ιστορικά πάντως η εκτίμηση αυτή είναι πέρα για πέρα ανακριβής. Τουλάχιστον από την ιστορία που γνωρίζω και νομίζω γνωρίζουμε οι περισσότεροι από μας.

Σε όποιες χώρες κυβέρνησαν δεξιές και ακροδεξιές κυβερνήσεις είχαμε όντως καπιταλισμό και «κέρδος για το κεφάλαιο». Καμμία αμφιβολία.

Σε όποιες χώρες κυβέρνησαν αριστερές κυβερνήσεις είχαμε επίσης καπιταλισμό και «κέρδος για το κεφάλαιο». Χωρίς καμμία αμφιβολία επίσης.

Στις περιπτώσεις που η κυβέρνηση ήταν «σοσιαλδημοκρατική», δεν είχαμε καμμία μεγάλη διαφορά από τις περιπτώσεις με δεξιά διακυβέρνηση.

Στις περιπτώσεις που η κυβέρνηση ήταν μαρξιστική, δηλαδή κάποιο κομμουνιστικό κόμμα στην εξουσία, είχαμε απλώς κρατικό καπιταλισμό, δηλαδή και πάλι «κέρδος για το κεφάλαιο». Εστω κι αν ο μόνος καπιταλιστής ήταν το κράτος. Δηλαδή αυτοί που είχαν το κράτος (=εξουσία) στην ιδιοκτησία τους.

«Κέρδος για την κοινωνία», δηλαδή μείωση της οικονομικής ανισότητας, δηλαδή κάτι σαν σοσιαλισμό, ΔΕΝ είχαμε. Πουθενά και ποτέ. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Εξουσία

Εκείνος που υπερασπίζεται την ύπαρξη του έθνους, υπερασπίζεται την δυνατότητα να υπάρξει κάποτε δημοκρατία.


Αυτός που υπερασπίζεται την επιβίωση και την ελευθερία ενός έθνους, ουσιαστικά φροντίζει, ακόμα και όταν δεν το ξέρει, για την φυσική επιβίωση εκείνου του συλλογικού πολιτικού φορέα, που είναι το έθνος, και ο οποίος είναι η μοναδική ομάδα ανθρώπων που μπορεί να απαιτήσει

  • λαϊκή κυριαρχία (αληθινή και όχι γιαλαντζί)
  • αυτο-νομία (συλλογικά το έθνος να αποφασίζει για τους νόμους)
  • αυτο-κυβέρνηση (με κλήρωση, κλπ, και τι άλλο μας παραδίνει η δημοκρατική παράδοση)

Δηλαδή, εκείνος που υπερασπίζεται την ύπαρξη του έθνους, υπερασπίζεται την δυνατότητα να υπάρξει κάποτε δημοκρατία.

Το έθνος είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΩΜΑ. Γι’ αυτό έχουμε και λέξεις όπως εθνο-συνέλευση κλπ. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Εθνος

Η «κυρίαρχη αντίθεση» δεν είναι ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία. Η κυρίαρχη αντίθεση είναι εξουσία εναντίον κοινωνίας.


Δεν είναι τόσο οτι οι κυβερνήτες μας είναι ανίκανοι. Αυτοί. Οι προηγούμενοι. Και όλοι οι άλλοι που πέρασαν με τα χρόνια.

Είναι οτι ΔΕΝ είμαστε εμείς η πρώτη προτεραιότητά τους. Το πρώτο τους μέλημα.

Το πρώτο τους μέλημα, το πρώτο μέλημα των επαγγελματιών πολιτικών, είναι η εξουσία. Να πάρουν την εξουσία και να παραμείνουν στην εξουσία. Οτι κάνουν, το κάνουν για τον λόγο αυτό.

Κανονικά, με τις ηθικές ευθύνες που έχει η εξουσία, και τις ποινικές και αστικές που θα έπρεπε να έχει, θα έπρεπε να δυσκολευόμαστε πολύ, μα πάρα πολύ, για να βρούμε κάποιον να αναλάβει την εξουσία και τις ευθύνες της.

Το ότι έχουμε τόση μεγάλη προσφορά επίδοξων κυβερνητών, είναι μια καλή απόδειξη οτι κάτι δεν πάει καλά με την «δημοκρατία» μας.

Κανονικά, κάποιον που δηλώνει πως θέλει να μας κυβερνήσει, και να αναλάβει όλο αυτό το βάρος, θα έπρεπε να τον κοιτάμε με το πιο καχύποπτο μάτι. Και να βεβαιωνόμαστε πως έχει «σώας τας φρένας» και είναι ψυχικά υγιής.

Αν είχαμε βέβαια και εμείς «το μυαλό στο κεφάλι μας», ως κοινωνίες, θα έπρεπε να είχαμε ήδη κάνει τα πρώτα βήματα προς μια αυτ-εξούσια κοινωνία. Προς μια αυτο-κυβερνώμενη και αυτο-νομούμενη κοινωνία. Εστω ένα μικρό βήμα. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Εξουσία

Το οικονομικό σύστημα, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, δεν υπάρχει και δεν δρα αυτόνομα. Υπάρχει και λειτουργεί μέσα σε ένα κανονιστικό πλαίσιο: το πολίτευμα.


Το οικονομικό σύστημα, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, δεν υπάρχει αυτόνομα. Υπάρχει και λειτουργεί μέσα σε ένα πλαίσιο. Κανονιστικό πλαίσιο. Το πλαίσιο αυτό είναι το πολίτευμα. Το πόσοι δηλαδή έχουν και ασκούν την πολιτική εξουσία. Λίγοι ή όλοι. Ολιγαρχία ή δημοκρατία.

Σε ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, σαν το δικό μας, είναι σχετικά εύκολο να διαφθαρούν και να ελεγχθούν εκείνοι οι λίγοι, οι οποίοι συγκέντρωσαν την πολιτική εξουσία στα χέρια τους, δηλαδή οι επαγγελματίες πολιτικοί. Να διαφθαρούν και να ελεγχθούν οι λίγοι επαγγελματίες πολιτικοί από εκείνους που συγκέντρωσαν τον πολύ πλούτο. Ωστε μετά έλέγχοντας τους λίγους επαγγελματίες πολιτικούς, να γίνουν οι πλούσιοι κι άλλο πλούσιοι. Πλουσιότεροι.
Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία

Στη θέση της λέξης «κρίση» ας βάλουμε την σωστή λέξη: απληστία.


Η κρίση δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι κάτι σαν την βροχή ή το χιόνι.

Η κρίση δεν δημιουργείται από μόνη της. Υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι και αιτίες για την ύπαρξή της. Και πίσω από τους λόγους και τις αιτίες της κρίσης, βρίσκονται πάντα άνθρωποι. Απληστοι άνθρωποι. Πολύ άπληστοι άνθρωποι.

Στη θέση της λέξης «κρίση» ας βάλουμε λοιπόν την σωστή λέξη: απληστία.

Η «κρίση», δηλαδή η απληστία, δημιουργεί οικονομική ανισότητα. Δηλαδή ανθρώπινη δυστυχία και πόνο. Η απληστία δημιουργεί και μεγαλώνει την απόσταση ανάμεσα στον πλούτο και στην φτώχεια. Η απληστία κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Η απληστία είναι μια ανθρώπινη τάση που υπάρχει σε όλη την διάρκεια της ιστορίας. Υπάρχει ανεξάρτητα από το οικονομικό σύστημα, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, και ανεξάρτητα από το πολίτευμα, ολιγαρχία ή δημοκρατία.

Η ερμηνεία ότι η «κρίση», δηλαδή η απληστία, δηλαδή η οικονομική ανισότητα, είναι σύμπτωμα του οικονομικού συστήματος, χωρίς να είναι εντελώς λάθος, απέχει πολύ από την αλήθεια.

Το οικονομικό σύστημα, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, δεν υπάρχει αυτόνομα. Υπάρχει και λειτουργεί μέσα σε ένα πλαίσιο. Κανονιστικό πλαίσιο. Το πλαίσιο αυτό είναι το πολίτευμα. Το πόσοι δηλαδή έχουν και ασκούν την πολιτική εξουσία. Λίγοι ή όλοι. Ολιγαρχία ή δημοκρατία. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged

Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, αν αντί για την κυβέρνηση, την βουλή, κλπ, παίρναμε εμείς όλοι οι πολίτες τις αποφάσεις, με βάση την αρχή της πλειοψηφίας;


Ας πούμε οτι κάποιος απευθύνει το εξής ερώτημα στους γνωστούς του, συγγενείς ή ακόμα και περαστικούς: «Πως θα σου φαινόταν αν αντί για τους πολιτικούς, την βουλή, την κυβέρνηση κλπ, παίρναμε εμείς όλοι οι πολίτες τις αποφάσεις, με βάση την αρχή της πλειοψηφίας; Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα;»

Τι απαντήσεις θα πάρει;

Η πιθανώτερη: «Και πως μπορεί να γίνει αυτό;».
Επίσης πιθανή: «Δεν μπορεί να γίνει αυτό.»

Τι σημαίνουν αυτές οι απαντήσεις;

Οτι αυτός που απαντάει πρώτον, δεν απαντάει στο ερώτημα και δεύτερο και σημαντικώτερο, πως ούτε καν του πέρασε ποτέ η ιδέα από το μυαλό, πως αντί να αποφασίζουν μόνο οι πολιτικοί, η κυβέρνηση και η βουλή για τα πάντα, υπάρχουν και άλλες επιλογές.

Δεν του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό.

Δεν προβληματίστηκε ποτέ πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Και βέβαια δεν ευθύνεται μόνο αυτός για τον μη-προβληματισμό του αυτόν. Ενα ολόκληρο σύστημα δίνει καθημερινό αγώνα, και ξοδεύει τεράστιους πόρους, για να ΜΗΝ συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 7 Σχόλια

Το πολίτευμα, ο κοινοβουλευτισμός, είναι που αφαιρεί από τα κόμματα και τους πολιτικούς, κάθε αξιοπιστία


Μετά από αυτά τα επτά κατεστραμμένα χρόνια, θα πρέπει να είναι πια ξεκάθαρο σε έναν μεγάλο αριθμό πολιτών, πως η έξοδος από αυτή την φρίκη της δουλείας του χρέους, μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο: την συνολική διαγραφή του χρέους. Και μάλιστα μονομερώς, από την πλευρά του ελληνικού δημοσίου.

Προφανώς κάτι τέτοιο θα οδηγήσει αυτομάτως και στην έξοδο της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα. Το ευρώ. Και αυτή η έξοδος από το Ευρώ ίσως οδηγήσει είτε στην αναδιαπραγμάτευση της σχέσης της Ελλάδας με την Ε.Ε. είτε ακόμα και στην έξοδο από την Ε.Ε.

Μπορεί να υπάρχουν περισσότερα του ενός, αλλά ας υποθέσουμε πως υπάρχει τουλάχιστον ένα πολιτικό κόμμα το οποίο μπορεί να σταθεί μπροστά μας και να δεσμευθεί πως θα πραγματοποιήσει αυτά τα τρία μέτρα:

  • Μονομερής διαγραφή του χρέους
  • Εξοδος από το Ευρώ
  • Αναδιαπραγμάτευση της σχέσης ή έξοδος και από την Ε.Ε.

Μετά από τόσες υποσχέσεις που είδαμε να μην τηρούνται, όπως «δεν συμφωνώ με το λάθος«, «κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο» και εκείνο το μεγαλειώδες ΟΧΙ του δημοψηφίσματος που έγινε ένα άθλιο ΝΑΙ, είναι δύσκολο, για τους περισσότερους τουλάχιστον, να πιστέψουμε πως το κόμμα και οι πολιτικοί που θα μας υποσχεθούν όλα αυτά, θα τηρήσουν τις υποσχέσεις τους.

Οι πολιτικές υποσχέσεις των κομμάτων δεν έχουν πλέον καμμία αξιοπιστία. Αριστερών ή δεξιών.

Το ίδιο το πολίτευμα, ο κοινοβουλευτισμός, αφαιρεί από τα κόμματα και τους πολιτικούς, κάθε αξιοπιστία. Διότι επιτρέπει να υπόσχονται «τον ουρανό με τ’ άστρα«, χωρίς καμμία απολύτως ποινική ή αστική υποχρέωση, να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 2 Σχόλια

Πάντα υπάρχει ο φόβος, πως η επόμενη ακηδεμόνευτη πολιτική εμφάνιση του λαού, μπορεί να σημάνει την εμφάνιση της αληθινής δημοκρατίας


Το 2011, στο τέλος Μαίου, οι πλατείες της Ελλάδας γέμισαν κόσμο. Λαό. Που ζητούσε:

  • Πραγματική Δημοκρατία Τώρα
  • Δεν Χρωστάμε, Δεν Πουλάμε, Δεν Πληρώνουμε
  • Πάρτε το Μνημόνιο και Φύγετε από δώ.

Απλοί άνθρωποι που κατέβηκαν, πράγμα πρωτάκουστο και πρωτοφανές, χωρίς κομματικές και συνδικαλιστικές σημαίες. Λαός ακηδεμόνευτος. Χιλιάδες. Πολλές χιλιάδες. Κάθε μέρα και κάθε βράδι.

Το καθεστώς, βλέποντας πως δεν μπορούσε να αντιπαραθέσει φανερά τις κομματικές του δυνάμεις (π.χ. ΠΑΜΕ ή κομματικές νεολαίες και σωματεία-κομματικά παραρτήματα) αποφάσισε να τους πολεμήσει πλαγίως.

Εστειλε λοιπόν τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και τις ομάδες του (τηλε-χειριζόμενου) αντι-εξουσιαστικού χώρου, να υποδύονται τον αμεσοδημοκράτη, και να προσπαθούν να ελέγχουν την κατάσταση. Για να μην ξεφύγουν τα πράγματα και να μην απειληθεί. Κι έτσι η Ελληνική σημαία έγινε παράνομη στις πλατείες. Καθώς και κάθε αναφορά σε πατρίδα κλπ.

Η εκ των έσω υπόσκαψη και προδοσία είναι αλάνθαστη μέθοδος. Ετσι το ολιγαρχικό καθεστώς, που τρέμει την λαϊκή κυριαρχία, βγήκε νικητής. Οι «Πλαταιείς» διαλύθηκαν, με έφοδο των ΜΑΤ, τρεις μήνες αργότερα, χωρίς σοβαρές επιπλοκές.

Εκτοτε δεν έγινε καμμία, μα καμμία, αναφορά στα ΜΜΕ για το φαινόμενο εκείνο. Τέτοιος είναι ο φόβος της ολιγαρχίας για τον αυτονομημένο λαό. Το άφησε στην λησμονιά και στην λήθη. Σαν να μην έγινε. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα, Πολιτική | 7 Σχόλια

…άντε, το παρακουράσατε


  • Αποχωρήστε από τις διαπραγματεύσεις
  • Πείτε στον λαό την αλήθεια, οτι δηλαδή οι αχυράνθρωποι των διεθνών τραπεζιτών-δανειστών στην Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ δεν θέλουν συμφωνία αλλά ολική καταστροφή και οικονομική κατοχή της Ελλάδας
  • Παραιτηθείτε από την κυβέρνηση και προκυρήξτε εκλογές
  • Με προεκλογικό πρόγραμμα την έξοδο από το ευρώ, την ολική διαγραφή του χρέους και την σκληρή τιμωρία των υπαιτίων της καταστροφής.

…άντε, το παρακουράσατε

Θραξ Αναρμόδιος

ΥΓ. Δεν έχετε λαϊκή εντολή για έξοδο από το ευρώ, και έχετε δηλαδή λαϊκή εντολή για τέτοια συμφωνία-μνημόνιο; Σοβαρά;

Posted in Επικαιρότητα | 2 Σχόλια

Το πολίτευμά μας δεν προβλέπει θεσμούς μέσω των οποίων ο πολίτης να μπορεί να πάρει μέρος στην άσκηση ή στον έλεγχο της εξουσίας


Το πολίτευμά μας δεν προβλέπει θεσμούς μέσω των οποίων ο πολίτης να μπορεί να πάρει μέρος στην άσκηση ή στον έλεγχο της εξουσίας. Πέραν του εκλογέα (σπάνιο) και του ενόρκου (πάρα πολύ σπάνιο).

Ομως ακόμα και το εκλέγειν, όπως έχει θεσμοθετηθεί, είναι μια κατά μόνας πράξη. Δηλαδή δεν συγκροτείται κάποιο σώμα, πχ συνέλευση πολιτών του τάδε εκλογικού κέντρου, πριν τις εκλογές. Διότι τα ολιγαρχικά πολιτεύματα έχουν ως πρώτο μέλημα να ΜΗΝ συγκροτούν σώματα πολιτών, αλλά να αντιμετωπίζουν τον πολίτη κατά μόνας. Ξεμοναχιασμένο. Σαν θήραμα.

Τα ολιγαρχικά πολιτεύματα γνωρίζουν πως διατρέχουν θανάσιμο κίνδυνο εάν οι πολίτες καταφέρουν και συγκροτηθούν σε πολιτικά σώματα, μη ελεγχόμενα από κόμματα.

Οι Ελληνες είναι ένας λαός που ενδιαφέρεται για την πολιτική. Η πολιτική είναι πάντα ένα προσφιλές θέμα συζητήσεων. Σε κοινωνικές συνευρέσεις, παρέες ακόμα και μέσα στην οικογένεια.

Δύσκολα δηλαδή θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η ελληνική κοινωνία είναι μια α-πολιτίκ κοινωνία. Πρόκειται για μια πολιτικοποιημένη κοινωνία. Η οποία δεν μπορεί όχι να καλλιεργήσει αλλά ούτε καν να εκφράσει την πολιτικοποίησή της. Διότι το παρόν ολιγαρχικό πολίτευμα δεν προβλέπει κανέναν θεσμό κατάλληλο για κάτι τέτοιο.

Το μόνο που μένει στον πολίτη είναι είτε η συμμετοχή σε πολιτικές συγκεντρώσεις, συνήθως κάτω από κάποια κομματική σημαία, είτε η συμμετοχή σε κάποιο κόμμα. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 1 σχόλιο

Η κλήρωση ενάντια στην ολιγαρχία (βίντεο)


Το κείμενο της ομιλίας Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 2 Σχόλια

Ο δημόσιος χώρος είναι ο βιότοπος του ανθρώπου που θέλει να γίνει πολίτης. Το γυμναστήριο που μετατρέπει το πλήθος σε δήμο. Και ο δήμος είναι ο εφιάλτης τους.


Δημόσιος χώρος είναι ο κάθε χώρος, γεωγραφικά ή όχι οριζόμενος, όπου συναντιούνται οι πολίτες. Στον χώρο αυτόν γίνεται η πολιτική σύγκρουση, που οφείλει να είναι ανελέητη και εξαντλητική. Και πάντα στη βάση επιχειρημάτων. Και πάντα με στόχο το δημόσιο καλό. Το κοινό καλό. Το κοινό όφελος.

Στον δημόσιο χώρο συμβαίνει η απλή παράθεση πολιτικής γνώμης και η πολιτική διαπάλη και σύγκρουση. Η παράθεση γνώσεων και εμπειρίας του καθενός, μαζί με την επεξεργασία τους. Και οι πολεμικές των πολιτικώς αντίθετων πολιτών.

Ωστε από την πολιτική διαπάλη και από την επαφή με τις σκέψεις, τις γνώσεις και τις εμπειρίες των άλλων, ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, να γινόμαστε όλοι και πιο πλούσιοι πνευματικά και καλύτεροι πολιτικά. Πιο έμπειροι πολιτικά. Πιο σοφοί. Πιο ανεξάρτητοι πνευματικά και πολιτικά. Και όχι υποτελείς σε πρόσωπα, σοφούς, -ισμούς και ιδιοτέλειες.

Πως όμως πρέπει να γίνεται αυτό ώστε πράγματι να ωφελούμαστε και όχι να ζημιωνόμαστε;

Εχουμε μεταξύ μας 1) ΨΩΝΙΑ, 2) ΕΜΠΑΘΕΙΣ και 3) ΕΓΚΑΘΕΤΟΥΣ και ΒΑΛΤΟΥΣ.

Οι παραπάνω κατηγορίες δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό. ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ. Ενδιαφέρονται για ένα ιδιοτελές καλό. Εξυπηρετούν όλοι μια ιδιοτέλεια. Διαφορετικής βέβαια σύστασης. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 5 Σχόλια

Η συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια, η οικονομική ανισότητα, είναι το σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας σε λίγα χέρια. Η πολιτική ολιγαρχία.


Οι «σχέσεις παραγωγής», (όπως οι δουλοκτητικές, οι φεουδαρχικές, οι καπιταλιστικές και οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής), δηλαδή αυτό που λέμε οικονομικό σύστημα, είναι κάτι που άλλαξε και αλλάζει στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Ολες αυτές οι «σχέσεις παραγωγής» υπήρξαν για έναν και μόνο λόγο: εμείς ο λαός, οι λαοί, να δουλεύουμε σαν σκλάβοι και είλωτες ώστε οι εξουσιαστές μας, οι κυβερνήτες μας και οι συνέταιροί τους, να ζουν στην χλιδή και στην πολυτέλεια, από τον πλούτο που εμείς παράγουμε καθημερινά.

Ολες αυτές οι «σχέσεις παραγωγής» για να υπάρξουν απαιτούσαν μία βασική προϋπόθεση: εμείς ο λαός, οι λαοί, να ΜΗΝ έχουμε καμμία μα καμμία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Οι «σχέσεις παραγωγής» άλλαξαν και ξανα-άλλαξαν.

Αυτό που ΔΕΝ άλλαξε σε όλους αυτούς τους σκοτεινούς αιώνες της εκμετάλλευσής μας ήταν το πολίτευμα. Το πολίτευμα στο οποίο ζήσαμε, ο λαός και οι λαοί, ήταν πάντα μία πολιτική ολιγαρχία. Αλλοτε πιο κοντά στον ολοκληρωτισμό κι άλλοτε όχι. Και η μοναρχία μία παραλλαγή της ολιγαρχίας είναι. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 2 Σχόλια

Το έθνος είναι πολιτικό σώμα.


Ο μόνος πραγματικός αντίπαλος των παγκόσμιων μορφών διακυβέρνησης είναι το έθνος.

Αν οι ηγεσίες της αριστεράς ήταν ξεκάθαρα εναντίον της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ή έστω εναντίον της νεο-ναζιστο-γερμανικής Ευρ. Ενωσης, θα ήταν ξεκάθαρα υπέρ του έθνους, του εθνικού κράτους και της εθνικής του κυριαρχίας. Θα ήταν πρόμαχοι και υπερασπιστές του.

Οι ηγεσίες της αριστεράς, και έχουν πείσει και αρκετούς από τους ψηφοφόρους τους, είναι ξεκάθαρα υπέρ των υπερ-εθνικών μορφών διακυβέρνησης, όπως η ΕΕ. Γι’ αυτό και μάχονται το έθνος, το δυσφημούν, και υπονομεύουν την εθνική του κυριαρχία. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Επικαιρότητα, Εθνος | Σχολιάστε

Η μικρή ατομική περιουσία και ο ανεξάρτητος μικρο-παραγωγός είναι ο στύλος της δημοκρατίας. Οχι ο προλετάριος.


Την λατινική λέξη προλετάριος την χρησιμοποίησε ο μαρξισμός για να περιγράψει εκείνον ο οποίος 1) δεν έχει προσωπική ατομική περιουσία και 2) το μόνο του έσοδο προέρχεται από την ικανότητά του να εργάζεται (όταν έχει εργασία). Δηλαδή από την πώληση της ικανότητάς του προς εργασία, στην αγορά εργασίας.

Στην Ελλάδα, λόγω των δικών μας ιδιομορφιών (υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης, μικρή έγγεια ιδιοκτησία, μεγάλο αριθμό αυτο-απασχολούμενων, σφιχτο-δεμένες οικογένειες και σόϊα, κλπ) δεν είχαμε ποτέ προλεταριάτο σε μεγάλο ποσοστό.

Από δω και πέρα θα έχουμε, λόγω της καταστροφής που υποστήκαμε. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 4 Σχόλια

Ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός είναι οικονομικά συστήματα. Οχι πολιτεύματα.


Ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός είναι οικονομικά συστήματα. Οχι πολιτεύματα. Για να εφαρμοστούν απαιτούν ένα ειδικό ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ πολίτευμα που μασκαρεύεται σε δημοκρατία: τον κοινοβουλευτισμό.

Το πολίτευμα αυτό, ο κοινοβουλευτισμός, είναι «βολικό» για τους ολιγαρχικούς εξουσιαστές. Διότι αφενός εμφανίζεται ως δημοκρατία, αφετέρου επιτρέπει διάφορες διαβαθμίσεις σκληρότητας, βαρβαρότητας και έντασης της εκμετάλλευσης. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 2 Σχόλια

Γκλομπαλιστές της νέας τάξης μεταμφιεσμένοι (όλο το χρόνο) σε …διεθνιστές


Διεθνιστής είναι κάποιος ο οποίος θεωρεί το έθνος, ως ανθρώπινη ομάδα, ένα «φυσικό» ιστορικό και κοινωνικό προϊόν, λογίζει τον εαυτό του μέλος ενός έθνους (αλλιώς τι διεθνιστής είναι!), και στέκεται αλληλέγγυος στον αγώνα των άλλων εθνών για βελτίωση των συνθηκών υπαρξης και διαβίωσής τους.

Γκλομπαλιστής είναι κάποιος ο οποίος θεωρεί οτι τα έθνη είναι αντίθετα στα δικά του συμφέροντα, οικονομικά, ιδεολογικά, κλπ, και πρέπει να καταργηθούν με κάποιον τρόπο, με ανθρώπινη παρέμβαση δηλαδή, και στην θέση τους να μπει, προφανώς, μια ανθρώπινη υπερ-ομάδα/σούπερ έθνος ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης/συγχώνευσης των εθνών του πλανήτη. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | Σχολιάστε

Η κοινοβουλευτική και η αναρχο-αντι-εξουσιαστική παρωδία της δημοκρατίας


Υπάρχουν δύο ειδών παρωδίες της δημοκρατίας: μία κοινοβουλευτική και μία αναρχο-αντι-εξουσιαστική.

Η κοινοβουλευτική παρωδία (κόμματα από το πιο δεξι ως το πιο αριστερό, μμε από τα δεξιά ως τα εθνομηδενιστικά αριστερά, πχ Ελευθεροτυπία, ΕφΣυν κλπ) ονομάζει και θεωρεί δημοκρατία το παρόν πολίτευμα, αυτόν δηλαδή τον ολιγαρχικό εφιάλτη.

Η αναρχο-αντι-εξουσιαστική παρωδία (ομάδες κι ομαδούλες, από αντι-σπισιστές χορτοφάγους ως στιρνερικούς μηδενιστές κλπ) Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged , | 4 Σχόλια

Είναι η δική μας βάρδια τώρα


Υπάρχει ένας, μικρός ακόμα, αριθμός ελλήνων οι οποίοι έχουν συνειδητοποιήσει πως το πρόβλημά μας ως κοινωνία είναι καθαρά πολιτικό, και όχι οικονομικό, κι έχει να κάνει με το ποιος έχει και ασκεί την εξουσία: λίγοι ή όλοι. Δηλαδή ολιγαρχία ή δημοκρατία.

Το κείμενο αυτό απευθύνεται βασικά σε αυτούς και αυτούς αφορά.

Κάθε γενιά είναι και μια βάρδια στην ιστορία. Σ’ αυτή την βάρδια οι έλληνες είμαστε εμείς. Για κάποιον λόγο η ιστορία αποφάσισε να δώσει άλλη μια ευκαιρία στις ανθρώπινες κοινωνίες. Για κάποιο λόγο η δημοκρατία μετά από 2.500 χρόνια καλεί και πάλι τα παιδιά της. Τους έλληνες. Εμάς.

Στον συλλογικό μας χαρακτήρα, ως έλληνες, έχουμε πολλά χαρακτηριστικά που άλλοτε λειτουργούν σαν πλεονεκτήματα και άλλοτε σαν μειονεκτήματα. Ενα τέτοιο είναι η βιασύνη μας. Τώρα θέλουμε να γίνουν κάποιες πολιτικές αλλαγές και θέλουμε να γίνουν γρήγορα.

Δεν θα γίνει έτσι. Θα πάρει καιρό. Κι εμείς πρέπει να προετοιμαστούμε γι’ αυτό. Και να προετοιμάσουμε και άλλους. Και κυρίως πρέπει να συνηθίσουμε την γεύση της απογοήτευσης. Διότι η απογοήτευση θα είναι η πιο συχνή μας τροφή. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 9 Σχόλια

Το έθνος παράγει πολιτισμό. Παράγει διαφορετικότητα. Και ο εθνικός πολιτισμός είναι πρώτα από όλα ένας λαϊκός πολιτισμός.


Το έθνος παράγει πολιτισμό. Παράγει διαφορετικότητα.

Αυτή η διαφορετικότητα στα πολιτισμικά στοιχεία, και επιπλέον η ιστορική συγγένεια της καταγωγής των μελών (το μεγάλο σόϊ), είναι το περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας.

Ο εθνικός πολιτισμός είναι πρώτα από όλα ένας λαϊκός πολιτισμός.

Από τα τραγούδια, τις διηγήσεις και τις παροιμίες, μέχρι την αρχιτεκτονική σπιτιών, ναών, καραβιών και γεφυριών.

Και από τα ζώα που εκτρέφει, τα δέντρα και τα φυτά που καλλιεργεί, μέχρι τα υλικά, -όπως η πέτρα, ο ασβέστης, ο πηλός, το γυαλί και ο μπρούντζος- που χρησιμοποιεί για τα τεχνουργήματα, τα δοχεία, τα εργαλεία και τα καλλιτεχνήματά του.

Από τα χρώματα που διαλέγει για να βάψει τα σπίτια, τους ναούς και τα πλεούμενά του, μέχρι τα πλεκτά του, τα υφαντά του και τις συνταγές των φαγητών και των γλυκισμάτων του. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Εθνος | Tagged | 10 Σχόλια

Ο ελληνισμός είναι η ιστορική εκείνη παράδοση μέσα στην οποία ζει η ιδέα της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η ελευθερία είναι ο πυρήνας της ελληνικότητας.


Το πρόβλημα των παγμόσμιων εξουσιαστών είναι η ιδέα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της ΑΥΤΟ-ΝΟΜΙΑΣ και της ΑΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Η ύπαρξή της, η επιβίωσή της και η διάδοσή της.

Και η μήτρα των ιδεών αυτών είναι ο ελληνισμός.

Ο πυρήνας της ελληνικότητας είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Με ελληνικά καύσιμα βγήκε η αποκτηνωμένη ευρώπη από τον μεσαίωνα και μπήκε στην αναγέννηση.

Με τι θα ‘βγαινε η ευρώπη από την βαρβαρότητα της δεσποτείας του μεσαίωνα; Με τα δικά της ανύπαρκτα πνευματικά …εφόδια; Με ελληνικά εφόδια βγήκε. Αλλά αύτό τους χαλάει άσχημα τους εθνομηδενιστές αριστερούς και αναρχικούς. Διότι βασικά είναι μισέλληνες.

Το πρόβλημα των παγκόσμιων εξουσιαστών είναι, εξ αιτίας αυτών λοιπόν, το ελληνικό πνεύμα. Αυτό γυρεύουν να εξαφανίσουν. Να μην μεινει ίχνος. Να μην μείνει ρουθούνι που να ισχυρίζεται, ή να πιστεύει ή ότι άλλο πως έχει ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ με τον ελληνισμό και ότι ο ελληνισμός αντιπροσωπεύει. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 1 σχόλιο

Αν δεν έχει και ο καπιταλισμός τον δικό του τύπο «κεντρικά σχεδιαζόμενης οικονομίας», όπως ο σοσιαλισμός, τότε για να εξηγήσουμε την παγκόσμια κατάσταση, θα πρέπει να καταφύγουμε σε σενάρια με εξωγήϊνους


[από ένα παλιό σχόλιο στο ιστολόγιο Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα, 2011-11-24]

Ο καπιταλισμός ΔΕΝ στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Στηρίζεται σε λιγώτερο ή περισσότερο ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ πολιτικά συστήματα. Πολιτειακά είναι το σωστότερο. Τα οποία έχουν υπό τον έλεγχό τους και οπλισμένους πραιτωριανούς για την “κακιά την ώρα”. Και χίλια δυο άλλα αξεσουάρ, …μυστικά (λολ) και φανερά. Φυσικά τα καθεστώτα αυτά έχουν μαγειρέψει τις τοπικές και παγκόσμιες νομοθεσίες κατά το συμφέρον τους. Και ακόμα πιο φυσικά, παραβαίνουν συχνώτατα ακόμη και αυτές τις “δικές” τους νομοθεσίες, με διάφορους τρόπους. “Παράνομους” πάντα.

Για το οργανωμένο σχέδιο και το “ενιαίο καπιταλιστικό διευθυντήριο” και την ύπαρξή τους ή όχι, αντιλαμβάνομαι πως είναι δύσκολο ένας συνεπής μοντέρνος μαρξιστής να επιτρέψει στον εαυτό του να έχει μια τέτοια υποψία. Δεν πειράζει. Ο καθείς μας εκτιμά τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Προσωπικά ΔΕΝ θα πω πως υπάρχει ένα ενιαίο διευθυντήριο που έχει οργανωμένο σχέδιο. Διότι φαίνεται πως ούτε το διευθυντήριο είναι ένα, ούτε το σχέδιο είναι ένα. Η συμμορία ΔΕΝ είναι ενιαία δηλαδή.

Φαίνεται όμως να υπάρχει ένα διευθυντήριο, μέσα στα πολλά που αναμφισβήτητα υπάρχουν, και το οποίο έχει πάρει το πάνω χέρι τις τελευταίες 3 δεκαετίες, σε σχεση με τα υπόλοιπα “διευθυντήρια”: το χρηματοπιστωτικό. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 3 Σχόλια

Ο εθνομηδενισμός της αριστεράς και των αναρχικών προωθεί αυτό που θέλει ο πιο μαύρος νεο-φιλελευθερισμός και ιμπεριαλισμός της εποχής μας.


Τι θέλει ο νεο-φιλελευθερισμός (=καπιταλισμός);

Αυτό που είπε κάποτε η Μ. Θάτσερ: «δεν υπάρχουν κοινωνίες, μόνο άτομα«.

Αυτό λένε και οι εθνομηδενιστές: «δεν υπάρχουν κοινωνίες (=έθνικές κοινωνίες, με ιδιαιτερότες εθνικές, εθνικά συνεκτικά στοιχεία, κλπ κλπ), μόνο άτομα».

Και παριστάνουν και τον προοδευτικό αριστερό.

Ο εθνομηδενισμός της αριστεράς και των αναρχικών προοωθεί αυτό που θέλει ο πιο μαύρος νεο-φιλελευθερισμός και ιμπεριαλισμός της εποχής μας.

Να ΜΗΝ γίνουμε ποτέ σύνολο, να είμαστε άτομα, όχι κοινωνίες με συνείδηση των συνδετικών εθνικών τους στοιχείων, όχι εθνικές κοινωνίες με συνείδηση του εαυτού τους, όχι εθνικές κοινωνίες με το αίτημα της πολιτικής και συλλογικής ελευθερίας. Το οποίο αίτημα της συλλογικής ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ μας το παρέχει το έθνος (=εθνική ανεξαρτησία, εθνική κυριαρχία, κλπ).

[«Συμπτωματικά» το αίτημα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ είναι και ο πυρήνας αυτού που λέμε ελληνικότητα.] Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 4 Σχόλια

Κάθε κόμμα που υπάρχει, ή δημιουργείται, έχει τελικά ως μοιραίο αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό ενός αριθμού ελλήνων πολιτών στις γραμμές του.


Κάθε κόμμα που υπάρχει, ή δημιουργείται, έχει τελικά ως μοιραίο αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό ενός αριθμού ελλήνων πολιτών στις γραμμές του. Για τους οποίους εγκλωβισμένους ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν πλέον, πως θα μπορέσουν να φτάσουν σε κάποια συνεννόηση ή ενότητα, με τους εγκλωβισμένους έλληνες των άλλων κομμάτων. Η με εκείνους που δεν μετέχουν σε κανένα κόμμα ή κίνηση.

Ουσιαστικά δηλαδή κάθε κόμμα που υπάρχει, ή δημιουργείται, συντείνει στον διχασμό μας.

Ως έναν βαθμό τα παραπάνω περί εγκλωβισμού και συνακόλουθου διχασμού, δυστυχώς ισχύουν και για κινήσεις με εθνικό πανελλαδικό χαρακτήρα.

Οσοι έχουμε κατανοήσει αυτή την λειτουργία και τα αποτελέσματά της θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τοπικούς, ΤΟΠΙΚΟΥΣ, αυτό-νομους και ανεξάρτητους ομίλους πολιτών. Αυτόνομους. Χωρίς κεντρική …διοίκηση (ηγεσία το λένε στη γλώσσα τους). Οι οποίοι ΤΟΠΙΚΟΙ όμιλοι θα πρέπει να εγκαταστήσουν ένα πανελλαδικό δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ τους, πράγμα που στην εποχή μας είναι εξαιρετικά εύκολο. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 8 Σχόλια

Ο λαός θα συγύριζε την κατάσταση, οικονομικά, εθνικά και ποινικά, και θα άνοιγε τον δρόμο για το μέλλον, με τρία και μόνο δημοψηφίσματα. Αλλά…


Αν εξαιρέσουμε μερικούς ελάχιστους ανθρώπους, σαν το Γ. Κοντογιώργη ή τον Γ. Οικονόμου και λίγους άλλους, κανείς δεν βγήκε να πει την αλήθεια στον λαό και την κοινωνία. Οτι δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Αλλά είναι πρόβλημα που έχει να κάνει με το πολίτευμα.

Αντίθετα μας εμφανίστηκαν πολλοί που μας φλόμωσαν στις οικονομικές αναλύσεις, στις στατιστικές, στα νούμερα και στα ποσοστά. Ξεφτέρια γίναμε. Φτάνει.

Αλλά κανείς, πέραν αυτών των ελαχίστων, δεν μας εξήγησε πόσο απλό είναι αυτό που μας συμβαίνει. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 7 Σχόλια

Η δεξιά ως ιδεολογία μπορεί σχεδόν να έχει εξαφανιστεί αλλά όσο έχουμε αυτές τις σοφές αριστερές ηγεσίες, την δημοκρατία θα την αγναντεύουμε με το κυάλι. Από μακρυά.


Αν δεν σου εξηγήσει έμπειρος αριστερός καθοδηγητής τι ακριβώς εννοεί το κόμμα του με την φράση «λαϊκή εξουσία» ή «αριστερή διακυβέρνηση» δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί όσο αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες συνεχίζουν να διαμορφώνουν λαϊκές συνειδήσεις, η δημοκρατία θα αργήσει να χαράξει.

Υποτίθεται οτι οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων έχουν σύνδεση με τον λαό και ακούνε τον παλμό του. Δεν υπάρχουν βέβαια σοβαροί λόγοι για να πιστεύει κανείς σε αυτόν τον μύθο. Κι αυτό όχι φυσικά γιατί η κ. Παπαρήγα στις τελευταίας εκλογές είπε εκείνο το αμίμητο «ο λαός να αλλάξει την ψήφο του». Αλλά διότι είναι ολοφάνερο πως αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες εκείνο που στ’ αλήθεια επιδιώκουν είναι να χειραγωγούν τον λαό. Να τον οδηγούν από το χεράκι εκεί που θέλουν. Σαν μικρό παιδί.

Γι’ αυτό και τα σωματεία είναι κομματικά παραρτήματα. Γι’ αυτό και κάθε αυθόρμητη λαϊκή πολιτική κίνηση που δεν βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχό τους, στολίζεται με διάφορα κοσμητικά επίθετα και κατασυκοφαντείται. Αφού βέβαια πρώτα αποτύχουν οι προσπάθειές τους για έλεγχο και καπέλωμα.

Δυστυχώς αρκετές «αυτόνομες» οργανώσεις-κινήσεις σήμερα, και πιο δυστυχώς, οι πιο πολλές «λαϊκές συνελεύσεις» είναι υπόδουλες στον ΣΥΡΙΖΑ. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged , | Σχολιάστε

Υπάρχει μία και μόνη παράταξη, η ολιγαρχική, και σε αυτή ανήκουν όλα τα κόμματα, δεξιά και αριστερά, των οποίων η δράση έχει έναν και μόνο σκοπό: να μην συγκροτηθεί ποτέ η δημοκρατική παράταξη.


Σχετικά με την διακυβέρνηση ενός συνόλου ανθρώπων (από χώρα έως φυσιολατρικό όμιλο) υπάρχουν δύο εκδοχές:

  • φορέας της εξουσίας είναι το ίδιο το σύνολο, δηλαδή ΟΛΟΙ
  • φορέας της εξουσίας είναι μια ομάδα μικρότερη του συνόλου, δηλαδή ΛΙΓΟΙ ή ΕΝΑΣ.

Με βάση αυτή την λογική θα έπρεπε να βλέπουμε να υπάρχουν σε κάθε χώρα δύο πολιτικές παρατάξεις:

  • μία δημοκρατική
  • μία ολιγαρχική

«Κατά παράδοξο τρόπο», σε όλες τις χώρες υπάρχει μία και μόνη πολιτική παράταξη: η ολιγαρχική.

Η ολιγαρχική αυτή παράταξη είναι βέβαια χωρισμένη σε φατρίες οι οποίες ερίζουν για την πολιτική εξουσία. Οι φατρίες αυτής της ολιγαρχικής παράταξης έχουν την μορφή κομμάτων.

Η μόνη ουσιαστική διαφωνία αυτών των φατριών/κομμάτων είναι το ποιο από όλα θα έχει και θα ασκεί την πολιτική εξουσία. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 19 Σχόλια

Σύνοψη


Αυτή η σύνοψη δεν είναι γι’ αυτούς που τα ξέρουν. Ας μην την διαβάσουν. Αυτοί που τα ξέρουν, τα ξέρουν και «δεν μπορεί να τους πιάσει κανένας Κώτσο». Αφού τα ξέρουν λοιπόν ας μην τα κρατάνε για τον εαυτό τους και ας αρχίσουν να διαφωτίζουν και τους υπόλοιπους έλληνες, εκείνους που δεν τα ξέρουν.

Εκείνοι που δεν τα ξέρουν, θα διαπιστώσουν πως είναι λίγα εκείνα που χρειάζεται να ξέρουν, και εύκολα να τα μάθουν και να τα θυμούνται. Ας τα τυπώσουν να τα μοιράσουν, ας τα διαβάσουν, ας τα δώσουν και στα παιδιά τους να τα διαβάσουν, και εκείνα στους συμμαθητές τους, ας τα δώσουν στους συγγενείς, στους φίλους, στους συναδέλφους και συνεργάτες. Ας τα ξαναγράψουν με πιο απλά λόγια από τα δικά μου. Ας διαφωτίσει ο κάθε έλληνας τον διπλανό του έλληνα. Πέντε απλά πράματα είναι κι όμως οι ολιγαρχικοί τύραννοι μας κάνανε τις ζωές μας κομμάτια.

Πολίτευμα και Οικονομικό Σύστημα

  • Πολίτευμα είναι ένα σύνολο θεσμών, κανόνων και διαδικασιών που καθορίζουν πως μοιράζεται η πολιτική εξουσία ανάμεσα στα μέλη μιας κοινωνίας.
  • Οικονομικό σύστημα είναι ένα δόγμα που καθορίζει ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής (χωράφια, τρακτέρια, τράπεζες, εργοστάσια, επιχειρήσεις, καράβια, κλπ), το κράτος ή οι ιδιώτες, και πως μοιράζεται ο παραγόμενος πλούτος ανάμεσα στα μέλη μιας κοινωνίας.

Τα πολιτεύματα είναι δύο:

  • Η ολιγαρχία και οι παραλλαγές της (μοναρχία, κοινοβουλευτισμός, κλπ)
  • και η δημοκρατία.

Τα οικονομικά συστήματα (καπιταλισμός και σοσιαλισμός βασικά) και οι παραλλαγές τους είναι δόγματα. Παρόμοια με τα θρησκευτικά δόγματα. Για να εφαρμοστούν απαιτούν ολιγαρχικά πολιτεύματα.

Σκόπιμη συσκότιση του τι είναι πολίτευμα και τι οικονομικό σύστημα.

Η συσκότιση και το μπέρδεμα ανάμεσα στο τι είναι πολίτευμα και στο τι είναι οικονομικό σύστημα, είναι σκόπιμη. Βολεύει την ολιγαρχία. Δεξιά και αριστερή ολιγαρχία. Γι’ αυτό ακόμη και οι πιο διαβασμένοι πολιτικά πολίτες (πχ κάποιοι αριστεροί) δυσκολεύονται να διακρίνουν τι είναι πολίτευμα και τι είναι οικονομικό σύστημα. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 3 Σχόλια

Η διεθνής των αγορών έχει ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα της.


Οι συνθήκες επιβολής του χριστιανισμού στον αρχαίο κόσμο δεν είναι οι ίδιες με τις τωρινές της εισόδου και επιβολής του ισλάμ στον δυτικό κόσμο, όμως παρόλα αυτά υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες. Και πολύ ανησυχητικές.

Μετά την ναυμαχία στο Ακτιο, λίγο έξω από την Πρέβεζα, το 31 πΧ, ο νικητής Οκταβιανός άνοιξε τον δρόμο για να γίνει μια μέρα Αύγουστος, και να στεφθεί αυτοκράτορας. Κάτι που ο θείος του Ιούλιος Καίσαρας δεν τόλμησε να κάνει, παρά το πόσο πολύ το είχε ποθήσει.

Η ναυμαχία αυτή στο Ακτιο είναι ένα ορόσημο από την άποψη πως η από πάντα λειψή δημοκρατία των ρωμαίων, που μικρή σχέση είχε με εκείνη των ελλήνων, μπαίνει πια στην διαδικασία μετασχηματισμού της σε αυτοκρατορία. Δηλαδή σε ένα πολίτευμα απολυταρχικό και δεσποτικό.

Παλιά δημοκρατικά ή ημι-δημοκρατικά χαρακτηριστικά θα επιβίωναν για πολλούς αιώνες και στο νέο συγκεντρωτικό πολίτευμα. Ωστόσο θα αναφαινόταν μια νέα επιτακτική για την ρωμαϊκή εξουσία ανάγκη: η εδραίωση της απολυταρχικής εξουσίας και κυριαρχίας και η εξάλειψη του κινδύνου της επανεμφάνισης της δημοκρατίας.

Ο κίνδυνος αυτός τον οποίο διέτρεχε η αυτοκρατορική εξουσία και η κυρίαρχη τάξη της αυτοκρατορίας δεν ήταν καθόλου φανταστικός. Οπως απέδειξαν διάφορα ιστορικά γεγονότα σαν την «στάση του Νίκα» στον ιππόδρομο της Κωστανινούπολης. Η αυτοκρατορική εξουσία γνώριζε πως αν ήθελε να μακροημερεύεσει και να εδραιωθεί έπρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε να ξεμπερδέψει με τον αιώνιο εχθρό της: την δημοκρατία. Και με τα τελευταία της υπολείμματα. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Επικαιρότητα | Tagged | 18 Σχόλια

Οικονομικό δόγμα, προ-αποφασισμένο οικονομικό σχέδιο και εφάπαξ εφαρμογή του ή πραγματική δημοκρατία και αποφάσεις κατά περίπτωση;


Από την γεωργική επανάσταση, δηλαδή από την εγκατάλειψη της τροφοσυλλεκτικής ας-την-πω-οικονομίας και την είσοδο στην εποχή πια της αγροτικής καλλιέργειας και της κτηνοτροφίας, δημιουργήθηκε μια αριστοκρατία, αρχικά της πολιτικής εξουσίας. Η οποία τελικά πήρε στα χέρια της και το μεγαλύτερο μέρος των μέσων παραγωγής (κυρίως χωράφια για τότε). Ακριβώς διότι είχε την πολιτική εξουσία να το κάνει.

Από τότε περίπου έχουμε οικονομικές τάξεις, με τον τρόπο που τις ξέρουμε ως την εποχή μας.

Δηλαδή οι λαϊκές τάξεις, δηλαδή αυτό που συλλήβδην λέμε λαός, είχε (και έχει) εδώ και περίπου 9.000 χρόνια ΤΑ ΙΔΙΑ ΖΟΡΙΑ και ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΟΝΟ. Δηλαδή από το ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΤΟΤΕ ο λαός ζούσε μέσα στην ανισότητα, την καταπίεση και την εκμετάλλευση, που του επέβαλλαν ολίγοι ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΧΥ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ. Βασιλείς και αυτοκράτορες, χάνοι και σουλτάνοι και τα παρόμοια. Με τους βοηθούς και συνεταίρους τους.

Πριν 250 περίπου χρόνια, με την είσοδο στην βιομηχανική επανάσταση, διαμορφώθηκε ΜΕ ΕΞΥΠΝΩΤΑΤΟ ΤΡΟΠΟ, ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Οι δουλοπάροικοι της προηγουμένης περιόδου «απελευθερώθηκαν» και έγιναν «πολίτες» μιας κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας», «ελεύθεροι» να δράσουν οικονομικά είτε φτιάχνοντας επιχειρήσεις, είτε πουλώντας την ικανότητά τους προς εργασία. Κι έτσι μπήκαμε στην καπιταλιστική εποχή. Συνέχεια

Posted in Οικονομία, Πολιτική | 2 Σχόλια

Η δημοκρατία και οι τρεις εξουσίες


Με βάση τις πληροφορίες που έχουμε από την αρχαιότητα για το τι είναι δημοκρατία, για να θεωρήσουμε ένα σημερινό πολίτευμα ως δημοκρατία, θα πρέπει για το πολίτευμα αυτό να ισχύουν τα παρακάτω

Α. ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ:

  1. Το σώμα όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου (το δικό μας εκλογικό σώμα δηλαδή), και μόνο αυτό το σώμα, αποφασίζει για το τι άλλα όργανα, σώματα και θεσμοί θα υπάρχουν στο πολίτευμα (πχ βουλή, ως νομο-παρασκευαστικό μόνο σώμα φυσικά και όχι νομοθετικό, υπουργεία ποια και πόσα, δικαστήρια ποια και πόσα, κλπ κλπ). Το σώμα όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου, μπορεί να αλλάξει όποτε θέλει τις αποφάσεις του, δηλαδή τους θεσμούς της πολιτείας που θέσπισε με προηγούμενή του απόφαση Συνέχεια
Posted in Δημοκρατία | 30 Σχόλια

Η κοινουλευτική ολιγαρχία έχει καταστρέψει την κοινωνία και το καθεστώς ακόμα να ανοίξει συζήτηση για τη δημοκρατία, ενώ η αριστερά, στην κοσμάρα της, επιμένει πως για όλα φταίει μόνο ο καπιταλισμός.


Το πρόβλημά μας είναι ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ. Δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε νομικό. Δεν είναι δηλαδή τεχνικό πρόβλημα. Είναι πολιτικό πρόβλημα. Δεν έχει να κάνει απλώς με το ευρώ, την παγκοσμοιοποίηση, το δημόσιο χρέος, τον καπιταλισμό, τις τράπεζες, τις μειώσεις συντάξεων και μισθών, την εξοντωτική φορολογία, τις άθλιες συμβάσεις εργασίας, τα ομόλογα, και τα cds.

Ολα αυτά είναι συμπτώματα. Μιας και της ίδιας ασθένειας. Είναι τα συμπτώματα. Δεν είναι η ασθένεια. Οι ανισότητες, οικονομικές και πολιτικές, είναι ΜΟΝΟ συμπτώματα της ίδιας αρχαίας ασθένειας: της πολιτικής ανισότητας. Της έλλειψης της δημοκρατίας.

Το πρόβλημά μας έχει να κάνει με το ποιος είναι κυρίαρχος: ο λαός ή μια μικρή ομάδα πολιτών;

Ο κοινοβουλευτισμός (αντιπρόσωποι με μακρές θητείες που εκλέγονται με κάλπη, και επιτρέπεται να ξανα-καταλαμβάνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι τις θέσεις εξουσίας, στο πολίτευμα, στα κόμματα, στα σωματεια και στους φυσιολατρικούς ομίλους), ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Είναι ολιγαρχία.

Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

2000 στελέχη του ΠαΣοΚ κι άλλα τόσα της ΝΔ, δηλαδή λιγώτεροι από 5000, είναι η ολιγαρχική εκείνη πολιτική ομάδα που λυμαίνεται τα δημόσια αξιώματα. Τα λυμαίνεται. Δεν γίνεται στη δημοκρατία έτσι. Στη δημοκρατία περνάνε ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ από τα δημόσια αξιώματα. Εδώ έχουμε 5000 πολίτες, τους ιδιους εδώ και 40 χρόνια, που είναι οι μόνοι που γίνονται κυβερνήτες και νομοθέτες μας. Και δημαρχαίοι μας. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 11 Σχόλια

Ο καπιταλισμός είναι ολιγαρχία στην πράξη. Και η δημοκρατία είναι ο μεγαλύτερος και μοναδικός εχθρός αυτής της ολιγαρχίας.


Ο καπιταλισμός δεν είναι ιδεολογία. Είναι πρακτική. Είναι ο τρόπος αποκόμισης κέρδους μέσω «επένδυσης».

Στον κλασσικό καπιταλισμό επενδύεται χρήμα στην παραγωγή εμπορευμάτων, η οποία γίνεται όχι με σκοπό την ίδια χρήση και κατανάλωση των εμπορευμάτων από τον «παραγωγό» τους φυσικά. Αλλά την ανταλλαγή. Δηλαδή περισσότερο χρήμα. Το κέρδος προκύπτει από την διαφορά του χρήματος που επενδύθηκε, από το χρήμα που απέφερε η πώληση των προϊόντων. Και οφείλεται κυρίως στην ενσωμάτωση εργασίας στα εμπορεύματα. Δηλαδή στην απλήρωτη εργασία που τα εμπορεύματα ενσωματώνουν. (Χ-Ε-Χ’). Την γνωστή και ως υπεραξία.

Δηλαδή ο κλασσικός καπιταλιστικός κύκλος επενδύει στην παραγωγή εμπορευμάτων. Κάτι είναι κι αυτό. Φυσικά, η εκμετάλλευση του εργαζόμενου και η κλοπή της υπεραξίας παραμένει. Και μάλιστα παίρνει και εφιαλτικές διαστάσεις κατά περιόδους και περιοχές. Αν σκεφτούμε όλα αυτά τα εμπορεύματα που φτάνουν στην ευρώπη από την ανατολή και αλλού, πόση εκμετάλλευση ανθρώπων ενσωματώνουν. Και πόση ανθρώπινη δυστυχία. Από την εργασία για την παραγωγή των πρώτων υλών, την μεταποίηση (1,20 ευρώ ήταν το μεροκάματο στην Κίνα, 250 ευρώ το μηνιάτικο στην Βουλγαρία-Σκόπια κλπ κλπ) και την μεταφορά (καράβια με ναυτικούς από χώρες με απίστευτα χαμηλους μισθούς).

Κι αν συνυπολογίσουμε την κοινωνική και περιβαλλοντική «ευαισθησία» του καπιταλισμού (UCAR στην Ινδία, EXXON πετρελαιοφόρα στους ωκεανούς, SHELL στην Νιγηρία, MONSANTO σπόροι και φυτοφάρμακα, NESTLE στην Αφρική, κλπ), Συνέχεια

Posted in Οικονομία, Πολιτική | 8 Σχόλια

Το κόμμα είναι ο δήμιος της δημοκρατίας έχοντας πρώτα εξοντώσει την δημοκρατία στο εσωτερικό του.


Στις περισσότερες αναρτήσεις, αλλά και στα σχόλια, επιμένω στην αντιδιαστολή «ηγεσία ενός κόμματος» από τη μια και «μέλη και οπαδοί» ή «κομματικός λαός» από την άλλη. Δεν είναι τυχαίο. Και έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτή η διάκριση. Με την χρήση απλώς της λέξης «κόμμα» συμπεριλαμβάνουμε και τους δύο, ηγεσία και κομματικό λαό, σε μια έννοια, και συνήθως κάνοντάς το, φορτώνουμε άθελά μας τα αμαρτήματα που προορίζονται να βαρύνουν αποκλεστικά την κομματική ηγεσία και στις πλάτες του «κομματικού λαού».

Το κόμμα, το κοινοβουλευτικό κόμμα, με τον τρόπο που υπάρχει και λειτουργεί στις κοινοβουλευτικές «δημοκρατίες», έχει σκοτώσει την δημοκρατία στο εσωτερικό του πολύ πριν πάρει μέρος, μαζί και με τα άλλα κόμματα, στην εξόντωση και στον σφαγιασμό της δημοκρατίας στο πολίτευμα μιας χώρας. Συνέχεια

Posted in Κόμματα | 6 Σχόλια

Η δημοκρατία είναι τόσο απλή που χωράει σε ένα φύλλο Α4


[Κατεβάστε αυτό το κείμενο στον υπολογιστή σας σε μορφή Microsoft Word, σε ένα Α4, για να το τυπώσετε και να το μοιράσετε.]

Χρησιμοποιούμε όλοι την λέξη δημοκρατία και τα παράγωγά της σχεδόν καθημερινά. Ομως η άγνοιά μας για το τι είναι δημοκρατία είναι τεράστια. Κι όμως δεν θα πρεπε μια και για να περιγραφεί το τι είναι η δημοκρατία, φτάνει και περισσεύει ένα φύλλο Α4.

Η δημοκρατία είναι μία απλή μέθοδος για να αυτο-κυβερνηθεί ένα σύνολο ανθρώπων. Είναι μια διαδικασία που μοιράζει την πολιτική ισχύ, την εξουσία δηλαδή, εξίσου σε όλα τα μέλη αυτού του συνόλου. Είτε πρόκειται για έναν σύλλογο, είτε πρόκειται για μια ολόκληρη χώρα. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | 56 Σχόλια

Το έθνος ως ζήτημα ενός νέου διχασμού.


Αυτό το ζήτημα που έχει να κάνει με το έθνος, την πατρίδα, τον πατριωτισμό κλπ. είναι ένας από τους τελευταίας εσοδείας διχασμούς μας. Είναι μελετημένος διχασμός. Και έχει γίνει πολύ σοβαρή και επιστημονική εργασία τα τελευταία 20 χρόνια, ώστε να περάσει στον λαό με διάφορους τρόπους αυτός ο διχασμός.

Υπάρχουν δυο οπτικές, δυο πλευρές.

Η μια πλευρά, που απευθύνεται κυρίως σε αριστερής νοοτροπίας πολίτες, λέει πως οτιδήποτε εθνικό, όπως σημαία, σύμβολα κλπ, παραπέμπουν σε ακροδεξιά ιδεολογία, υπερ-εθνικιστική δηλαδή στάση και συμπεριφορά. Και ταυτίζει, η πλευρά αυτή, την εκδήλωση οποιουδήποτε πράγματος έχει να κάνει με έθνος και πατρίδα, περίπου με τον φασισμό.  Παρουσιάζει τις ταξικές διαφορές, δηλαδή τις οικονομικές, σαν τις μόνες διαφορές που δικαιούνται να υπάρχουν και να συζητούνται. Ουσιαστικά καταποντίζει τον πατριωτισμό, το έθνος και την πατρίδα, μέσα σε μια ταξική θεώρηση των πάντων. Κατηγορώντας το εθνικό κράτος πως μυθολογεί τα εθνικά σύμβολα, τα πρόσωπα, τα γεγονότα και τα φαινόμενα και προβαίνει σε ακραία εθνική προπαγάνδα. Γενικά η πλευρά αυτή είναι γνωστή με τον χαρακτηρισμό «εθνομηδενιστική» (δεν τους αρέσει καθόλου ως «όρος»).

Η άλλη πλευρά, που απευθύνεται κυρίως σε δεξιάς νοοτροπίας πολίτες, συγκροτήθηκε τα τελευταία χρόνια σαν σετ επιχειρημάτων απέναντι στην προηγούμενη πλευρά. Είναι περίπου ετερο-καθορισμός δηλαδή. Το βασικό τους επιχείρημα είναι πως εξαιτίας του εθνομηδενιστικού κινδύνου που προωθεί η άλλη πλευρά αλλά και της σφοδρής επίθεσης που δέχονται οι έννοιες έθνος και πατρίδα από τους παγκοσμιοποιητές, καθώς και τους εθνικούς κινδύνους που διατρέχουμε, και που όλοι ξέρουμε, πρέπει να δεχθούμε οποιοδήποτε σχεδόν νόημα δίνει αυτή εδώ η πλευρά τώρα, στο έθνος και στην πατρίδα καθώς και στα εθνικά μας σύμβολα, και να συστρατευθούμε γενικώς με την στάση και τις γενικές της αντιλήψεις, αν θέλουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας πατριώτη. Και κυρίως κυρίως να βάλουμε όλα τα άλλα προβλήματα που έχουμε πέρα από τα εθνικά, όπως τα προβλήματα τα σχετικά με την οικονομική ανισότητα και τα παρόμοια, σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Οι εκφραστές της πλευράς αυτής ποικίλουν σε ένταση. Δεν θα αδικούσαμε την πλευρά αυτή αν την ονομάζαμε σχεδόν εθνικιστική.

Η αλήθεια βρίσκεται ΠΟΛΥ στην μέση. Συνέχεια

Posted in Εθνος | Tagged | 14 Σχόλια

Το έθνος είναι μια άλλη ονομασία για τα κοινά συμφέροντα μιας ομάδας ανθρώπων που κατοικεί διαχρονικά σε έναν τόπο.


προηγούμενος τίτλος: Το έθνος είναι δημιούργημα της ιστορικής και κοινωνικής κίνησης, για να δημιουργηθεί απαιτείται εδαφική επικράτεια, της οποίας οι φυσικοί πόροι είναι ο πρωτογενής κοινός πλούτος όλων των μελών του έθνους

Το έθνος είναι δημιούργημα της ιστορικής και κοινωνικής κίνησης. Η επιστήμη, μας έχει εξηγήσει ορισμένα ζητήματα σχετικά με την δημιουργία του έθνους. Το έθνος προέρχεται από την (πολλών μορφών) αρχέγονη πολυπληθή οικογένεια της άγριας κατάστασης, από την οποία προέρχεται το γένος, από το οποίο προέρχεται η φυλή (η ορδή όπως την λένε ορισμένοι ανθρωπολόγοι), από την οποία προέρχονται οι ομο-φυλίες, από τις οποίες προέρχεται το έθνος. Συνέχεια

Posted in Εθνος, Κοινωνία | Tagged | 18 Σχόλια

Το κύριο πρόβλημα της κοινωνίας μας, η ολιγαρχία, δηλαδή η συγκέντρωση εξουσίας σε λίγα χέρια, εμφανίζεται χιλιάδες χρόνια νωρίτερα από την συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια.


Η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας σε λίγα χέρια εμφανίζεται πολύ πολύ νωρίτερα στην ιστορία του ανθρώπου, από οτι η συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια. Και αυτό έχει τεράστια σημασία.

Η συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια κάνει την εμφάνισή της, πολύ αργότερα, μαζί με την εμφάνιση της κτηνοτροφίας και της γεωργίας. Δηλαδή περίπου στην μέση βαθμίδα της βαρβαρότητας. Που σημαίνει πως η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας σε λίγα χέρια, χωρίς αντίστοιχη συγκέντρωση οικονομική, προηγείται αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, από την συσσώρευση πλούτου.

Η επί χιλιετηρίδες συγκεντρωμένη πολιτική εξουσία σε λίγα χέρια λοιπόν, ήταν το ΠΡΩΤΟ «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» που οδήγησε στην συσσώρευση του πλούτου σε λίγα χέρια, οταν αργότερα οι άνθρωποι έγιναν κτηνοτρόφοι και γεωργοί.

Και είναι πάλι η συγκεντρωμένη πολιτική εξουσία σε λίγα χέρια που διατηρεί και τον συσσωρευμένο αυτό πλούτο σε λίγα χέρια επίσης, στο διάβα αιώνων και αιώνων, μέχρι να έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες για να έχουμε βιομηχανική επανάσταση και μισθωτή εργασία, ώστε να έχουμε την ΠΡΩΤΗ-ΠΡΩΤΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ του συσσωρευμένου ανά τους αιώνες κεφαλαίου. Και την πρώτη υπεραξία από την καπιταλιστική πια εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας.

Αν δεχθούμε το παραπάνω, τότε είναι σαν να δεχόμαστε πως είναι η πολιτική ανισότητα που οδηγεί στην οικονομική ανισότητα και οχι το αντίθετο.

Είναι βέβαια δύσκολο να συμφωνήσει ο «ορθόδοξος μαρξισμός» με την παραπάνω διαπίστωση. Διότι αν το κάνει τότε θα πρέπει αμέσως και ταυτόχρονα να μας απαντήσει γιατί αμέλησε ΤΟΣΟ ΕΞΩΦΘΑΛΜΑ να ασχοληθεί με το κορυφαίο ζήτημα της ίσης κατανομής της πολιτικής εξουσίας. Συνέχεια

Posted in Πολιτική | 3 Σχόλια

Ο λαός θα εξεγερθεί και θα επιβάλλει την θέλησή του όταν υπάρξει ένα πρόγραμμα θεσμικών αλλαγών πάνω στο οποίο θα συμφωνήσουν οι περισσότεροι πολίτες


Για να γίνει μια δυναμική λαϊκή κίνηση, πείτε την εξέγερση ή ξεσηκωμό ή όπως την λέει ο καθένας, θα πρέπει πρώτα να υπάρξει μια πρόταση, ένα γνήσιο όραμα, ένα πρόγραμμα για το τι θα γίνει «μετά». Και το οποίο πρόγραμμα θα πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να γίνει αποδεκτό από το μεγαλύτερο μέρος του λαού.

Τέτοιο πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι μόνο το «τιμωρία στους διεφθαρμένους», το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», και το «οι κλέφτες στην φυλακή». Παρόλο που η αποκατάσταση της νομιμότητας και η τιμωρία των διεφθαρμένων είναι ζήτημα που συσπειρώνει τον λαό. Και που βέβαια θα πρέπει να είναι άμεσο μελημα μιας επόμενης κυβέρνησης.

Τέτοιο πρόγραμμα δεν αποτελεί ούτε καν το «έξω άμεσα από το Μνημόνιο», αλλά ούτε και η μονομερής διαγραφή του χρέους και η επιστροφή στη δραχμή. Αυτά τα τρία τελευταία μπορεί να είναι τμήματα της άμεσης διαχείρισης των τρεχόντων προβλημάτων αλλά δεν μπορούν να αποτελούν τον κορμό του εναλλακτικού προγράμματος της ελληνικής κοινωνίας για το μέλλον της. Στο κάτω κάτω αυτά τα αιτήματα μπορεί κάλλιστα να τα υποσχεθεί και οποιαδήποτε από τις υπάρχουσες συντηρητικές ολιγαρχικές δυνάμεις του τωρινού κοινοβουλευτισμού σε μια από τις προσεχείς μεταλλάξεις της.

Το πρόγραμμα το οποίο θα συνεγείρει τους πολλούς ώστε συμφωνώντας επάνω σ’ αυτό να προβούν σε μια δυναμική κίνηση επιβολής του εξεγειρόμενοι, θα πρέπει να έχει ΘΕΣΜΙΚΑ αιτήματα αλλαγής και του πολιτεύματος αλλά και της οικονομικής διαδικασίας.

Και θα πρέπει να βασιστεί πάνω σε αυτά που και είναι εφικτά, από πολλές απόψεις, ακόμη και της πολιτικής ωριμότητας της κοινωνίας, αλλά και πάνω σε αυτά στα οποία είναι έτοιμη η κοινωνία να συμφωνήσει και να τα αποδεχτεί στην παρούσα φάση. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | Tagged | 21 Σχόλια

Το χρηματοπιστωτικό τέρας είναι η υπέρτατη απειλή της ανθρώπινης ζωής και του πλανήτη και ο αφέντης των ηγεσιών των κοινωνιών του ανθρώπου


με αφορμή ένα κείμενο του Π. Χασάπη

Προσπαθούμε μέσα από τα ιστολόγια να ενημερώσουμε τους έλληνες για την διαφθορά και την κατάντια του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη αλλαγών στο πολίτευμα.

Και συχνά, όλοι μας, ξεχνάμε να αναφέρουμε πως πίσω από το λεγόμενο «πολιτικό προσωπικό», αλλά και ανάμεσα σε αυτό, βρίσκεται το μακρύ χέρι των τραπεζών (ολες οι τράπεζες είναι ιδιωτικές) και του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Κανένας λαός και κανένα έθνος, όποιες αλλαγές κι αν κάνει στο πολίτευμά του, όσο κοντά στην δημοκρατία και αν φέρει το πολίτευμά του, δεν πρόκειται να δει προκοπή και ελευθερία, όσο οι τράπεζες λειτουργούν όπως λειτουργούν και κάνουν ότι κάνουν στις κοινωνίες.

Οι τράπεζες συνιστούν ένα παγκόσμιο δίκτυο αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου προς όφελος μιας μικρής ολιγαρχίας που τις κατέχει, μέσα από ένα δαιδαλώδες μετοχολόγιο, τις πιο πολλές φορές κρυφό, άγνωστο και ανεξερεύνητο.

Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι μια ιδιωτική ανώνυμη εταιρία στην οποία το δημόσιο δεν κατέχει παραπάνω από 8%. Και η οποία εξαιρείται Συνέχεια

Posted in Οικονομία, Τράπεζες | Tagged , | 6 Σχόλια

Η άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να επιστρέψει όσο είναι παρών ο ηγέτης με όλες τις εξουσίες στα χέρια του, εμποδίζοντας την εμφάνιση της πολιτικής κοινωνίας και του ενεργού πολίτη.


Ο άνθρωπος έζησε στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, αν εξαιρέσουμε μερικές ελληνικές πόλεις της Μεσογείου με δημοκρατικά πολιτεύματα πριν 2.500 χρόνια, έχοντας βασιλιάδες, αρχηγούς, προέδρους, πασάδες, τυράννους, ηγέτες και πρωθυπουργούς. Οι οποίοι αποφάσιζαν και αποφασίζουν λιγώτερο ή περισσότερο απολυταρχικά και κυβερνούσαν, αλλά και συνεχίζουν να κυβερνούν τις κοινωνίες με τον ίδιο τρόπο.

Οι κοινωνίες μας αυτές δεν συγκρότησαν σχεδόν ποτέ, παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις, αυτό που λέμε πολιτική κοινωνία. Μια κοινωνία δηλαδή που ως συλλογικότητα, αναζητά το κοινό της καλό και το κοινό συμφέρον των μελών της. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Επικαιρότητα, Εξουσία | Tagged , , | 26 Σχόλια

Αφού είναι παράνομο να στείλω έναν πληρεξούσιό μου να ψηφίσει στις εκλογές, γιατί είναι νόμιμο να στείλω έναν πληρεξούσιό μου στην Βουλή να νομοθετεί αυτός αντι για μένα;


Η λαϊκή κυριαρχία είναι αμεταβίβαστη. Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι δεν μπορώ να παραδώσω μέρος ή όλη την πολιτική μου εξουσία ως πολίτης σε κάποιον άλλον, οποιοσδήποτε και αν είναι αυτός. Αυτά τουλάχιστον υποστηρίζει ο Αριστοτέλης ότι περιλαμβάνονται στην παλαιότατη περί δημοκρατίας πατέντα.

Και ποιες είναι οι εξουσίες που απορρέουν από την ιδιότητά μου ως πολίτης; Ολες. Το λέει και το Σύνταγμα, με τον δικό του χαριτωμένο τρόπο. Απορρέουν όμως τόσο πολύ αυτές οι εξουσίες, που αυτή η απόρροια τις έχει εξαντλήσει πια. Τις έχει κάνει διαφανείς. Τόσο διαφανείς είναι οι εξουσίες του πολίτη, που κοιτάς από τη μια μεριά και βλέπεις από την άλλη.

Ουσιαστικά ο πολίτης δεν έχει καμμία, μα καμμία απολύτως, εξουσία. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Εξουσία | Tagged , | 3 Σχόλια

Κάθε βουλή που ψήφισε ή ανανέωσε ή διατήρησε αυτόν τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, έχει διαπράξει κατάχρηση εξουσίας.


Το Σύνταγμά μας ορίζει πως «Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.». Εχουμε όμως μερικούς έλληνες, οι οποίοι επειδή εκλέχτηκαν από τον λαό να το υπηρετήσουν ως νομοθέτες του, ψήφισαν και έθεσαν σε ισχύ νόμο, που δίνει σ’ αυτούς τους ίδιους, και μόνο σ’ αυτούς, ασυλία και ατιμωρησία. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, πως οι βουλευτές αυτοί που ψήφισαν αυτόν τον νόμο, οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις που τον εφάρμοσαν, καθώς και κάθε επόμενη βουλή που δεν τον κατήργησε, έχουν διαπράξει κατάχρηση εξουσίας. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Επικαιρότητα, Εξουσία | Tagged , | 2 Σχόλια

Ο κίνδυνος να μεταβληθεί ο χαρισματικός εμψυχωτής σε άρχοντα και αφέντη


Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία έχουμε ομάδες ανθρώπων που ακολουθούν ηγεσίες και αρχηγούς, με την πίστη ότι οι ηγεσίες και οι αρχηγοί είναι οι μόνοι που κατέχουν την τεχνική γνώση για να οδηγήσουν την ομάδα στο στόχο της, που συνήθως είναι η προκοπή και η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής της, και μάλιστα διαθέτουν οι αρχηγοί και οι ηγεσίες αυτές την απαραίτητη εντιμότητα και ακεραιότητα ώστε να μην εξαγορασθούν από τους αντιπάλους, φανερούς και κρυφούς, και προδώσουν έτσι την κοινότητα, η οποία προσπαθεί να φτάσει στην ευημερία.

Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία όχι. Υπάρχει ένα μικρό γαλατικό χωριό… ε, υπάρχει ένα μικρό παράθυρο ιστορικό, διαρκείας περίπου δυόμισυ αιώνων, από τον 7ο ως τον 4ο περίπου προχριστιανικό αιώνα, όπου (όχι βέβαια σε όλο τον πλανήτη) στις περισσότερες από τις ελληνικές πόλεις της Μεσογείου, υπήρξε ένα πολίτευμα, η δημοκρατία, το οποίο έθεσε υπό άμεση αμφισβήτηση το σχήμα ηγέτης-κοινότητα και αρχηγός-λαός. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 13 Σχόλια

«Ελληνική Δημοκρατία»: Προβιά της νεοελληνικής ολιγαρχίας


Αναρμόδιος: διαβάστε το μέχρι τέλους, μακάρι να είχαμε πολλά τέτοια κείμενα στο ελληνικό διαδίκτυο. Και διαδώστε το.

Του Γιώργη Έξαρχου, συγγραφέα – ερευνητή (από το press-gr.blogspot.com)

Στη δημοκρατία του αρχαιοελληνικού κόσμου αρχηγός και πηγή κάθε εξουσίας ήταν ο λαός και δεν υπήρχε φυσική εξουσία ή δίκαιο του κράτους που αντιστρατεύονταν την κοινωνία και τον λαό. Η πολιτική τέχνη βασιζόταν στην πειθώ, δηλαδή στην πολιτική ικανότητα εκείνη που βάθρο της ήταν η αιδώς και η δικαιοσύνη, στοιχεία τα οποία συνέβαλαν στο να επικρατούν στην πολιτεία η αρμονία και οι ενωτικοί δεσμοί μεταξύ των πολιτών – η κοινωνική συνοχή. Τούτο το σύστημα –της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας– είχε χαρακτήρα πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, με συγκεκριμένες εκφάνσεις και πρακτικές, που δεν υπάρχουν στις «σύγχρονες δημοκρατίες του δυτικού κόσμου», μηδέ εξαιρουμένης και της “Ελληνικής Δημοκρατίας”. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 2 Σχόλια

Πέρασε καιρός


Πέρασε καιρός.

Αλλά θέλω να πω έναν λόγο. Νομίζω οτι αφορά τους εξουσιαστές. Εδώ και έξω από δω. Αλλά και τους αντι-εξουσιαστές. Κι έχει να κάνει με το σε τι κατάσταση είναι τώρα ο Ελληνας.

Χάλια είναι. Το γνωρίζουμε όλοι. Είναι φοβισμένος και μουδιασμένος. Ζαρωμένος στη γωνία του. Είναι νικημένος για άλλη μια φορά.

Τον Ελληνα τον νίκησαν οι εχθροί του. Τον νίκησαν και οι «φίλοι» του. Οι ίδιοι οι «πρόμαχοί» του. Που εκείνος με τα χεράκια του τους όρισε προμάχους. Οι πρόμαχοί του τον πούλησαν για δούλο. Στεγνά. «Πέντε κρίκοι ένα τάληρο».

Για τον Ελληνα δεν μένει τώρα πια τίποτε άλλο από το να υποταχθεί. Να δεχθεί την πικρή του μοίρα. Σκέφτονται οι εξουσιαστές, και τρίβουν τα χέρια τους, περιμένοντας και τα κέρδη. Το ίδιο σκέφτονται και οι αντι-εξουσιαστές για τον Ελληνα, που τον μισούν και περισσότερο, και που μόνο κέρδος τους είναι η χαρά από την ικανοποίηση του μισελληνισμού τους.

Και που να πάει τώρα ο Ελληνας να ζητήσει βοήθεια; Να πάει στους ιερείς του, θα του πούνε πως αυτές τις συμφορές τις στέλνει ο θεός για λόγους που μόνο εκείνος γνωρίζει. Να πάει στους στρατηγούς του, θα του πούνε πως δεν μας κύρηξε κανένας εχθρός τον πόλεμο. Να πάει στους δικαστές του, θα του πούνε πως όλα γίνονται σύμφωνα με τον νόμο.

… τον νόμο τους… Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 5 Σχόλια

Οι «αντι-μνημονιακοί» (Χ.Α., ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, κλπ) αντί να μποϋκοτάρουν τις εκλογές και να καλέσουν τον λαό του 62% στις πλατείες, πήραν μέρος στις εκλογές, όπου το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, ώστε να νομιμοποιηθούν τα μνημόνια.


Πολιτική εξαπάτηση οι μνημονιακοί (Συριζα, ΝΔ, ΠαΣοΚ, κλπ). Πολιτική εξαπάτηση και οι «αντι-μνημονιακοί» (Χ.Α., ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, κλπ).

Το εκλογικό σώμα, κάνοντας αυτό που πρέπει, σε απανωτές εκλογές ψηφίζει κόμματα που υπόσχονται

  • απαλλαγή από την θηλιά των μνημονίων,
  • τιμωρία των ενόχων για το έγκλημα της καταστροφής και
  • επιστροφή στην ανάπτυξη.

Και, σε δημοψήφισμα, ώστε να μη μείνει κανείς που να κάνει οτι δεν καταλαβαίνει, με ένα αξεπέραστο 62% δίνει ρητή εντολή, ρητή εντολή, για το τι θέλει να γίνει. Δίνει ρητή εντολή στο πολιτικό σύστημα.

Κι όμως…

Το πολιτικό σύστημα έχει κάνει άλλη επιλογή. Δική του. Παρακούοντας την λαϊκή εντολή. Κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν.

Και παρά τα όσα λέει το διαμπερές μας Σύνταγμα, όλοι εκείνοι που εξαπάτησαν το εκλογικό σώμα, και που παρέβησαν την ρητή εντολή του εκλογικού σώματος, όχι μόνο δεν έχουν τιμωρηθεί ακόμα αλλά ζουν και …βασιλεύουν. Κυριολεκτικά.

Κι ενώ ήταν και είναι ξεκάθαρα φανερό πως οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015 έγιναν για να αποκτήσει νομιμοποίηση ο βιασμός της βούλησης του εκλογικού σώματος, οι «αντίπαλοι» των μνημονιακών αποφασίζουν να πάρουν μέρος στις εκλογές. Νομιμοποιόντας των βιασμό.

Οι «αντι-μνημονιακοί» (Χ.Α., ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, κλπ) που πήραν μέρος στις εκλογές, νομιμοποιούν τον βιασμό της θέλησης του εκλογικού σώματος. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα, Κόμματα | 11 Σχόλια

Αν συνεχιστεί το «πρόγραμμα διάσωσης», όπως θέλουν ΕΕ, ΕΚΤ και οι προηγούμενοί μας κυβερνήτες-σωτήρες, το αποτέλεσμα θα είναι η πλήρης καταστροφή της Ελλάδας.


Η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), και φυσικά η γερμανική κυβέρνηση, ζητούν να συνεχιστεί το «πρόγραμμα». Το «πρόγραμμα διάσωσης».

  • Το «πρόγραμμα» είναι αυτό που έφερε την ύφεση στο 25% και την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο.
  • Το «πρόγραμμα» είναι αυτό που διέλυσε το κράτος πρόνοιας στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να έχουμε ασθενείς χωρίς περίθαλψη και φάρμακα.
  • Το «πρόγραμμα» στράγγιξε όση ρευστότητα είχε μείνει στην αγορά. Με τους πιο απίστευτους φόρους.
  • Το «πρόγραμμα» άδειασε το πορτοφόλι των νοικοκυριών.

Η ΕΕ και η ΕΚΤ, και φυσικά οι Γερμανοί, ζητούν να συνεχιστεί το «πρόγραμμα». Ολοι αυτοί θα ζητούσαν να συνεχιστεί το «πρόγραμμα», ακόμα κι αν δεν ήταν κυβέρνηση ο Συριζα. Ακόμα κι αν ήταν κυβέρνηση ο Α. Σαμαράς. Η Χρυσή Αυγή. Το ΚΚΕ. Το ΠαΣοΚ.

Δηλαδή όποια κυβέρνηση και αν ήταν στην θέση της τωρινής θα αντιμετώπιζε το ίδιο αδιέξοδο: να συνεχίσει την μέχρι τώρα πολιτική η οποία κατέστρεψε την χώρα και έφερε τον λαό σε απελπισία ή να κάνει στάση πληρωμών. Στο ίδιο αδιέξοδο θα ήμασταν ακόμα κι αν ΔΕΝ είχαν γίνει εκλογές και η ΝΔ συνέχιζε την «εφαρμογή του προγράμματος».

Δηλαδή ΕΕ και η ΕΚΤ «με καμμία κυβέρνηση» δεν θα δέχονταν να αλλάξει το «πρόγραμμα».

Ενα «πρόγραμμα» του οποίου ο σχεδιασμός φυσικά και ΔΕΝ έγινε σε συνεργασία με την Ελλάδα. Ενα «πρόγραμμα» που ΔΕΝ δείχνει την παραμικρή «κατανόηση» της ελληνικής ιδιαιτερότητας και το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η τήρηση της τευτονικής δημοσιονομικής αυστηρότητας. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 7 Σχόλια

Η σήψη και η παρακμή ήταν πάντα εδώ. Στις μέρες μας απλώς ξεχείλισε…


Κυβέρνηση: Αν κατάλαβα καλά η πλευρά της κυβέρνησης υποστηρίζει πως η καταγγελία Π. Χαϊκάλη περί απόπειρας χρηματισμού του ώστε να ψηφίσει συγκεκριμένο υποψήφιο για την ΠτΔ, είναι κατασκευασμένη. Δηλαδή ο Π. Χαϊκάλης και ο «μεσάζων» παίζουν μία παράσταση και την μαγνητοσκοπούν. Η κυβερνητική πλευρά προφανώς θέλει να πιστέψουμε πως με την, όπως υποστηρίζει, στημένη αυτή μαγνητοσκόπηση, κάποιοι θέλουν να ανακόψουν το ρεύμα συγκέντρωσης των 180 ψήφων, που υπήρχε, για την εκλογή ΠτΔ.

Απορίες

  • Από που συνάγεται και τι στοιχεία έχει η πλευρά της κυβέρνησης πως το υλικό που μαγνητοσκοπήθηκε είναι απλώς μια σκηνοθετημένη παράσταση;
  • Υπήρχε κάποιο ρεύμα συγκέντρωσης των 180 ψήφων για τη εκλογή ΠτΔ και δεν το αντιληφθήκαμε; Η εντύπωση οτι στο κυβερνητικό στρατόπεδο μετά την πρώτη ψηφοφορία για την ΠτΔ, η οποία απέδωσε μόνο 160 ψήφους βουλευτών, κυριάρχησε η ηττοπάθεια είναι εσφαλμένη;
  • Αν δεχθούμε οτι η καταγγελία είναι μια παράσταση, τότε ο Π. Χαϊκάλης ως ο καταγγέλων αναλαμβάνει έναν μικρό σχετικά ποινικό κίνδυνο. Ο «μεσάζων» όμως γιατί να θέλει να μπλέξει με την δικαιοσύνη τόσο πολύ άσχημα; Και όχι μόνο με την δικαιοσύνη;

Βουλή: Η ελληνική βουλή διαθέτει Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας. Αστείο, ξε-αστείο, διαθέτει ΚΑΙ τέτοια επιτροπή, γι’ αυτό βλέπουμε και τέτοια ποιότητα συνεδριάσεων και νομοθετικού έργου. Η επιτροπή αυτή λοιπόν αποφάσισε να ΜΗΝ παρακολουθήσει το βίντεο με την μαγνητοσκόπηση της φερόμενης ως απόπειρας χρηματισμού του Π. Χαϊκάλη και να ζητήσει την ταχύτατη διερεύνηση της υπόθεσης από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 4 Σχόλια

Πολίτες και ιδιώτες


γράφει ο Γεράσιμος Δεληβοριάς

Τα πρώτα χρόνια της κρίσης, τότε που όποιος περνούσε από την πλατεία Συντάγματος έπρεπε να χαιρετήσει ελληνικά και το κτίριο της Βουλής, κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο η άποψη ενός αριστοκράτη εγγλέζου του τέλους του 19ου αιώνα, ο οποίος παρίστανε τον οικονομολόγο και τον πολιτειολόγο.

Σύμφωνα με τον εξαίρετο αυτόν κύριο, «σερ» στα Αγγλικά, (πιθανότατα από την ελληνική λέξη «κύριος», κύρης, κυρ, κυρΑνδρόνικος, κυρΜανώλης, κυρΜήτσος κλπ) σύμφωνα λοιπόν με τον «σερ», η Δημοκρατία είναι ένα ατελές και θνησιγενές πολιτικό σύστημα, επειδή οι ψηφοφόροι για να εκλέξουν μιαν κυβέρνηση ζητούν ανταλλάγματα (παροχές). Το αποτέλεσμα είναι, να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκηνή οι δημαγωγοί και οι δημοκόποι και στην καθημερινή ζωή η φαυλότητα, ο εκμαυλισμός και η εξαχρείωση, με φυσικό επακόλουθο την κατάπτωση των θεσμών και του ίδιου του πολιτεύματος, όταν η εξάντληση των αποθεμάτων στερεύει την κάνουλα των παροχών.

Οι άνθρωποι που κοινοποιούσαν την άποψη του «σερ», έβλεπαν την επιβεβαίωση της στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας, όταν το χρηματιστήριο των παροχών και των δοσοληψιών ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις. Όταν ο όχλος ομοθυμαδόν, απαιτούσε «Δώστα όλα!» και οι ηγέτες συναινούσαν από τους εξώστες. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία, Πολιτική | 1 σχόλιο

Το Ελληνικό εκλογικό σώμα κρατάει την ανάσα του από την αγωνία…


Κορυφώνεται η πολιτική «μάχη» για την ψήφο εμπιστοσύνης και όλο το εκλογικό σώμα των Ελλήνων κρατάει την ανάσα του από την αγωνία.

Το εκλογικό σώμα των Ελλήνων ΔΕΝ έχει καμμία πολιτική αρμοδιότητα σε κάτι.

Το εκλογικό σώμα των Ελλήνων το ρωτάνε μόνο μια φορά στα τέσσερα χρόνια, ποιος επαγγελματίας πολιτικός του φαίνεται πιο όμορφος, ώστε να έχει την ευκαιρία να διαλέξει εκείνον που λέει τα καλύτερα ψέμματα. Αυτό ονομάζεται στην νομική διάλεκτο «λαϊκή κυριαρχία». Και μάλλον πρέπει να βρίσκει σύμφωνους όλους τους νομικούς της χώρας. Του δικαστικού σώματος συμπεριλαμβανομένου.

PnykaΟι μόνοι, από το εκλογικό σώμα των Ελλήνων, που μπορούν να ισχυριστούν πως έχουν κάποια …πολιτική ειδικότητα/αρμοδιότητα είναι οι συζευγμένοι άρρενες μέλη του σώματος. Αυτή δε η κρίσιμης σημασίας πολιτική τους αρμοδιότητά είναι: Χειριστής Τηλεκοντρόλ Οικογενείας. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | Tagged | Σχολιάστε

Συλλογική ταυτότητα και πολιτική χρήση


Μια συλλογική ταυτότητα, όπως η εθνική ή η ταξική μας ταυτότητα, είναι η συνισταμένη ενός πλήθους ατομικών ταυτοτήτων.

Κάθε μέλος ενός συνόλου, εθνικού ή ταξικού ή άλλου, έχει την δική του ιδέα για το περιεχόμενο της ταυτότητας αυτής και τον δικό του ιδεολογικό τρόπο να την αντιλαμβάνεται. Η συλλογική ταυτότητα είναι η συνισταμένη αυτών των ιδεών και αντιλήψεων του κάθε ξεχωριστού μέλους του συνόλου.

Και έτσι, κάθε αναφορά μας σε μια συλλογική ταυτότητα η οποία γίνεται αγνοώντας το παραπάνω, καθίσταται άμεσα προβληματική.

Εν ολίγοις όταν μιλάμε τεχνικά-γνωσιολογικά για μια συλλογική ταυτότητα είμαστε πάντα αναγκασμένοι να μιλάμε για μέσους όρους. Δηλαδή δεν πρόκειται για “ακριβή επιστήμη” (με την έννοια του exact science).

Για παράδειγμα έχω την άποψη για τον εαυτό μου πως ανήκω σε μια οικονομική τάξη ή σε μια πολιτική παράταξη (δεξιά, αριστερή ή αναρχική) ή σε μια θρησκευτική πίστη. Ουσιαστικά με την τοποθέτησή μου αυτή αποδέχομαι πως μοιράζομαι μαζί με χιλιάδες άλλους, -τους οποίους αυτούς άλλους και την ξεχωριστή τους ειδική και συγκεκριμένη οπτική για το ζήτημα δεν γνωρίζω-, μια κοινή ταυτότητα.

Στην οποία κοινή μας ταυτότητα εγώ, και μόνον εγώ, δίνω ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Το ειδικό δικό μου. Και για την αποδοχή του οποίου περιεχομένου, στις λεπτομέρειές του, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος παρά μόνο για τον εαυτό μου. Και για κανέναν άλλο. Εργαζόμενο, δεξιό, αριστερό, αναρχικό, χριστιανό, καθολικό, μουσουλμάνο, έλληνα, ιταλό ή γάλλο. Η ταυτότητα είναι, και πάντα θα είναι, υπό αυτή την έννοια, μια εντελώς προσωπική υπόθεση. Δηλαδή ακόμα και μιας συλλογικής ταυτότητας το περιεχόμενο γίνεται μια προσωπική υπόθεση. Συνέχεια

Posted in Εθνος | Tagged | Σχολιάστε

«Ανασυγκρότηση της κεντρο-αριστεράς» και «ανασυγκρότηση της κεντρο-δεξιάς» σημαίνει πως αναδιατάσσονται απέναντί μας με σκοπό την επ’ άπειρον παραμονή τους στην εξουσία, την οποία θέλουν να ασκούν χωρίς να μας δίνουν κανέναν απολύτως λογαριασμό.


Οταν λένε «ανασυγκρότηση της κεντρο-αριστεράς» και «ανασυγκρότηση της κεντρο-δεξιάς» και γενικώς «ανασυγκρότηση», εννοούν τις μεταξύ τους συμφωνίες, τις μεταγραφές αλλά και τις νέες ομάδες που σκέφτονται να σχηματίσουν αυτά τα 1000-2000 πρόσωπα των ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ εξουσιαστών που καταλαμβάνουν τις θέσεις της κυβερνητικής και της νομοθετικής εξουσίας (και που διορίζουν και τους δικαστές μας).

Ωστε να συνεχίσουν να μας κυβερνούν ολιγαρχικά.

«Ανασυγκρότηση» σημαίνει πως προσπαθούν να εξομαλύνουν τις διαφορές και τις συγκρούσεις μεταξύ τους, αυτά τα ΛΙΓΑ πρόσωπα, ώστε να συνεχίσουν να μας εξουσιάζουν απρόσκοπτα. Και χωρίς κίνδυνο να απειλήσουμε εμείς την απόλυτη εξουσία τους ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ.

«Ανασυγκρότηση» σημαίνει πως αναδιατάσσονται απέναντί μας με σκοπό την παραμονή και μακροημέρευσή τους στην εξουσία. Την οποία θέλουν να ασκούν χωρίς να μας δίνουν κανέναν απολύτως λογαριασμό.

Ωστε να συνεχίσουν να λαμβάνουν τον υψηλό μισθό τους από το δημόσιο ταμείο. Να συνεχίσουν να γεύονται τα προνόμια της εξουσίας. Και να συνεχίσουν να διαβιούν υπό το καθεστώς της ατιμωρησίας, την οποία οι ίδιοι νομοθέτησαν για τον εαυτό τους. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | Σχολιάστε

Σε λίγο θα γίνονται όλα on-line και ηλεκτρονικά και η αριστερά της νέας τάξης και της ολιγαρχίας, μαζί με όλους τους άλλους ολιγαρχικούς, θα επιμένει σε χειρόγραφες εκλογές ανά 4-ετία.


Σήμερα

  • Αγορές και πωλήσεις γίνονται ηλεκτρονικά, με μια πλαστική κάρτα στο ίντερνετ
  • Το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών κράτους-υπηκόου γίνεται ηλεκτρονικά
  • Οπου νάναι κάθε παραστατικό που θα εκδίδει μια επιχείρηση θα καταλήγει ΑΜΕΣΩΣ και ηλεκτρονικά στο ΚΕΠΥΟ
  • Πληρωμές λογαριασμών γίνονται ηλεκτρονικά με μηχανάκια εντός των τραπεζών
  • Μεταφορές χρημάτων από λογαριασμό σε λογαριασμό τραπέζης ηλεκτρονικά μέσω ίντερνετ
  • Ο καπιταλισμός μέσω των ΑΤΜ των τραπεζών δίνει πρόσβαση στο φετίχ του, το χρήμα, ηλεκτρονικά μέσω μιας απλής πλαστικής κάρτας
  • Μέχρι και την συνταγογράφηση αποφάσισαν πως είναι καιρός να την κάνουν ηλεκτρονικά διότι είχε παραγίνει το φαγοπότι
  • Στα προπατζίδικα παίζουν καθημερινά on-line ΚΙΝΟ και χίλια δυο σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. On-line.

Στο τέλος θα μείνει το μόνο πράγμα που θα το κάνουμε χειρόγραφα να είναι οι εκλογές. Και πάντα ανά 4 χρόνια. Ολα τα άλλα θα έχουν μηχανογραφηθεί.

Και οι ειδικοί τους, οι δικοί τους, οι άνθρωποί τους, οι επιστήμονές τους, οι δημοσιογράφοι τους, οι αριστεροί τους, θα κάνουν οτι δεν τα βλέπουν και δεν τα ξέρουν.

Θα επιμένουν στις χειρόγραφες εκλογές. Ανά 4 χρόνια μάλιστα. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 3 Σχόλια

Οι ιδέες για απολυταρχικές και ανελεύθερες κοινωνίες έναντι ιδεών για δημοκρατικές κοινωνίες με βάση την ελευθερία, είναι διαχρονικά τα δύο αντίπαλα κέντρα της αιώνιας πολιτικής σύγκρουσης.


Σ’ αυτόν τον κόσμο συγκρούονται βασικά δυο κοινωνικά μοντέλα και μοντέλα διακυβέρνησης:

1. Το δεσποτικό μοντέλο. Το οποίο έχει ως ύψιστο πρότυπο τις απόλυτες μοναρχίες της ανατολής. Πρόκειται για μοντέλο που περιλαμβάνει από την …ελαφρά ολιγαρχία, και την απόλυτη μοναρχία και δεσποτεία και φτάνει μέχρι τον τέλειο ολοκληρωτισμό όπως τον γνωρίσαμε από τα χουντικά, φασιστικά και ναζιστικά καθεστώτα, καθώς και τα “σοσιαλιστικά” του τύπου της ανατολικής Ευρώπης, της Κίνας, των κόκκινων Χμερ κλπ κλπ. Και φυσικά τα φονταμενταλιστικά ισλαμικά καθεστώτα. Αλλά και κάθε παρόμοιο καθεστώς που αξιώνει να θεμελιώσει την δεσποτεία του πάνω σε μια θρησκευτική ή μεταφυσικη βάση και θεωρία.

Το βασικό χαρακτηριστικό του μοντέλου αυτού είναι η κλιμακούμενη ανελευθερία. Το άτομο πρέπει να ζήσει υποταγμένο στην δεσποτεία του μονάρχη, του φύρερ, των φανατικών ιερέων, των λενινιστών καθοδηγητών. Να απαρνηθεί την ελευθερία του, ατομική και συλλογική, είτε “γιατί έτσι”, είτε γιατί “ανώτεροι ιδεολογικοί λόγοι” το επιβάλλουν.

Το μοντέλο αυτό, έχοντας σαν βασικό του στοιχείο την ανελευθερία του ανθρώπου και επιδιώκοντας την πλήρη υποταγή του, εμποδίζει, αποθαρρύνει ή μεταβάλλει και γενικά προσπαθεί να αναιρέσει, την βασική εκείνη ιστορική και κοινωνική διαδικασία που δημιουργεί έθνη, μια και το έθνος είναι ένας πολύ ισχυρός πάροχος μιας συλλογικής ταυτότητας που επιζητά αδιάκοπα την συλλογική πολιτική αυτονομία, την αυτοκυβέρνηση. Δηλαδή την ελευθερία. Το αίτημα της συλλογικής πολιτικής ελευθερίας προέρχεται από το έθνος. Ιστορικά και κοινωνικά. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | Tagged | 5 Σχόλια

Εθνομηδενιστικό βραβείο νοημοσύνης αμοιβάδας


Αν υπάρχει αριστερός, μαρξιστής, αναρχικός και τα παρόμοια, και που μάλιστα έχει και γνώση των κλασσικών κειμένων και των ιερών γραφών της ιδεοληψίας του, και θεωρεί πως οι Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Μπακούνιν κλπ κλπ οι οποίοι έχουν γράψει ή αναφέρονται σε αυτά τα κλασσικά κείμενα

  1.  μιλούν για το έθνος σαν να είναι κάτι φανταστικό ή τεχνητό
  2.  θεωρούν πως τα έθνη και τα σύνορα πρέπει να καταργηθούν ΣΗΜΕΡΑ εν μέσω καπιταλισμού
  3.  θεωρούν πως όποιος κάνει την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ σε ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ πως είναι εθνικιστής, φασίστας, ρατσιστής ή τι άλλο

να μου του πει να του στείλω το βραβείο νοημοσύνης αμοιβάδας.

Με κονκάρδα. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 3 Σχόλια

Είναι δύσκολο και σπάνιο αυτός που προέρχεται από τον λαό και από οικογένεια του μόχθου και της εργασίας να απαρνηθεί έθνος και πατρίδα και να το γυρίσει στον εθνομηδενισμό. Και στον μισελληνισμό.


Για ένα πράγμα έχω σιγουρευτεί σε αυτή τη ζωή.

Ανθρωπος που προέρχεται από λαϊκό σπίτι, από οικογένεια του μόχθου και της εργασίας, από τον λαό και τα σπλάγχνα του, δύσκολα θα του σηκωθεί η τρίχα κάγκελο και θα αρχίσει και τα μπινελίκια μάλιστα απέναντι σε κάποιον που μιλάει, όπως εγώ, για έθνος, πατρίδα, σύνορα, επικράτεια, κλπ και θα χαρακτηρίσει αυτόν πόυ μιλάει για τα πράγματα αυτά από φασίστα και ακραίο εθνικιστή ή έως και χρυσαυγίτη. Με το καλημέρα μάλιστα.

Δύσκολα κάποιος που προέρχεται από τον λαό και από οικογένεια του μόχθου και της εργασίας θα απαρνηθεί έθνος και πατρίδα και θα το γυρίσει στον εθνομηδενισμό. Και στον μισελληνισμό. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | Σχολιάστε

Κάθε επίκληση στην «αριστερά», και τα κόμματά της, να «κάνει κάτι» είναι μία επίκληση στην ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.


Ανάφτε κάνα κερί. Ούτε τη μύτη τους δεν βλέπουν αυτοί οι καθοδηγητάδες-γραφιάδες-δημοσιογράφοι της ευρύτερης αριστεράς…

Κάθε επίκληση στην «αριστερά» (και τα κόμματά της) να «κάνει κάτι» είναι μία επίκληση στην ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

Αν ακόμα και τώρα ΔΕΝ έγινε κατανοητό αυτό από κάποιους, δεν θα γίνει ποτέ…

Κι όποιος κάνει επικλήσεις στις ηγεσίες της αριστεράς σήμερα, το ξέρει δεν το ξέρει, είναι πράκτορας των συμφερόντων της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ. Η αριστερά, οι ηγεσίες της, μόνο την σκληρή και ανελέητη κριτική μας πρέπει να δέχεται. Οχι επικλήσεις.

Πορείες και συγκεντρώσεις όπου σαν τους ζητιάνους παρακαλάμε για αύξηση εδώ και μείωση εκεί, τη στιγμή που έπρεπε να έχουμε ΜΟΝΟ ΘΕΣΜΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ αλλαγής του πολιτεύματος προς το δημοκρατικώτερο, είναι απλώς η διαιώνιση της αριστερής κοροϊδίας. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 1 σχόλιο

Το τελευταίο ταμπούρι του έλληνα, το τελευταίο του όρυγμα: το σπίτι του.


[Αύγουστος 2010, είχα γράψει ένα σχόλιο σε ένα ιστολόγιο. Νομίζω ξαναγίνεται επίκαιρο τώρα που απειλείται και αυτό το τελευταίο ταμπούρι του έλληνα, το ιδιόκτητο σπιτάκι του. Κι ίσως αυτή η απειλή να γίνει η αφορμή να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και ετσι ΟΛΟΙ μαζί να βρούμε την λύτρωσή μας και την ελευθερία μας.]

Το τελευταίο ταμπούρι του έλληνα, το τελευταίο του όρυγμα, είναι το ιδιόκτητο σπιτάκι του. Είναι το τελευταίο οχυρό της ανεξαρτησίας, της αξιοπρέπειας και της ύπαρξής του.

[Ο μπαξές, ο λαχανόκηπος, είναι πρόσθετο αμυντικό μέτρο, αλλά πολύ ισχυρό, για μια σειρά από λόγους όχι μόνο οικονομικούς].

Η μικρές του αποταμιεύσεις είναι το μπαρούτι της αντίστασης. Το βόλι. Το ΠΟΛΥΤΙΜΟ.

Αλλά το κρυφό μεγα-όπλο, η εφ’ όρου ζωής ασφαλιστική του εταιρεία, είναι η οικογένεια. Το σόϊ του δηλαδή, οι συγγενείς. Αλλά και οι φίλοι. Φίλοι. ΦΙΛΟΙ.

Αυτά τα “λίγα” προσπαθούν να μας πάρουν τόσα χρόνια.

Πατρίδα, έθνος, στρατός, γλώσσα, παράδοση και άλλα τέτοια ιερά, αυτά τα “λίγα” έχουν στον πυρήνα τους. Αυτό είναι το σκληρό τους κουκούτσι. Που έχουν λυσσάξει να το διαβρώσουν, να το σπάσουν. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 1 σχόλιο

Το θεμελιώδες στην πολιτική είναι το ποιος είναι ο φορέας της εξουσίας: λίγοι ή όλοι.


ΕΡ: Ποιες είναι οι πολιτικές διαφορές των κομμάτων;

ΑΠ: Αλλα είναι υπέρ του (νεο)φιλελευθερισμού και άλλα υπέρ του σοσιαλισμού.

ΛΑΘΟΣ, αυτό είναι οικονομική διαφορά. Η ερώτηση αφορά στις πολιτικές διαφορές.

Πάμε ξανά.

ΕΡ: Ποιες είναι οι πολιτικές διαφορές των κομμάτων;

ΑΠ: Δεν έχουν. Είναι ΟΛΑ υπέρ του να μας κυβερνούν ΛΙΓΟΙ και πάντα οι ίδιοι.

ΣΩΣΤΟ!!!

Το θεμελιώδες στην πολιτική είναι το ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΡΕΑΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Ολοι ή λίγοι;

Θραξ Αναρμόδιος

Posted in Δημοκρατία | 5 Σχόλια

«Ολα τα χωριά έχουν μνήματα»


Ενα τμήμα του λαού δίνει πολιτική στήριξη στην ΧΑ. Αυτό δεν σημαίνει πως ο φασισμός και ο ναζισμός σαν ιδεολογία έχουν κάποια διάδοση στον λαό μας.

Δεν έχουν.

Είναι άλλοι οι λόγοι του φαινομένου. Στον λαό μας, στους έλληνες, η διάδοση των φασιστικών και ναζιστικών ιδεοληψιών περιοριζόταν πάντα σε έναν ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ, μα πολύ μικρό αριθμό ελλήνων.

Κατά την δική μου εκτίμηση, αιτίες του φαινομένου του να δίνουν λαϊκά τμήματα πολιτική στήριξη στην ΧΑ, είναι 1) η άθλια οικονομική κατάσταση 2) η οργή για την κομματική κλεπτοκρατία και την ατιμωρησία της και 3) ο εποικισμός από εκατοντάδες χιλιάδες λαθραίους μετανάστες, μουσουλμάνους μάλιστα, με συνοδεία την ανεξέλεγκτη εισαγόμενη εγκληματικότητα. Η οποία αποσιωπάται. Και από τις επίσημες αρχές και από την αριστερά.

Ομως… Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 6 Σχόλια

Νεοφιλελεύθερη Ολιγαρχία


από το ιστολόγιο Γιώργος Ν. Οικονόμου

[Ο Γιώργος Ν. Οικονόμου είναι Δρ Φιλοσοφίας. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 5 Ιουλίου 2013]

Tο δυτικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα αποκαλείται δημοκρατία συνοδευόμενη ενίοτε από διάφορα επίθετα (έμμεση, φιλελεύθερη, αστική, αντιπροσωπευτική). Όμως ούτε αντιπροσωπευτική είναι ούτε δημοκρατία.

Αντιπροσωπευτική δεν είναι, διότι οι ασκούντες την εξουσία δεν αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των κατωτέρων και μικρομεσαίων στρωμάτων ή το κοινό συμφέρον, όπως συνήθως διατυμπανίζεται, αλλά το δικό τους, των κομμάτων τους, καθώς και των ολίγων ισχυρών και πλουσίων, όπως κατέδειξε εμφανώς και προκλητικώς η παγκόσμια κρίση από το φθινόπωρο 2008. Πράγματι, κατά την διάρκειά της οι κυβερνήσεις των κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων ευνόησαν σκανδαλωδώς με αρκετά δισεκατομμύρια και άλλα νομοθετικά μέτρα τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες, στρεφόμενες ταυτοχρόνως κατά των κατωτέρων και μικρομεσαίων στρωμάτων και του κοινού συμφέροντος.

Δημοκρατία δεν είναι, διότι την ουσιαστική εξουσία δεν ασκούν οι πολλοί, ο δήμος, αλλά οι ολίγοι, τα κόμματα και οι βουλευτές. Αυτοί λαμβάνουν τις αποφάσεις, ψηφίζουν τους νόμους, καθορίζουν τη δικαστική και την εκτελεστική εξουσία. Οι πολλοί δεν συμμετέχουν σε καμία μορφή εξουσίας. Είναι παθητικοί ψηφοφόροι, εκτελεστές και υπήκοοι, όπως ακριβώς οι γυναίκες και οι δούλοι στην αρχαία πόλιν. Δεν υπάρχει δηλαδή στα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα κυρίαρχη συνέλευση πολιτών, δεν υπάρχει δήμος που να συνεδριάζει, να διαβουλεύεται και να αποφασίζει – και δίχως δήμο δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία. Επίσης η κλήρωση, η ειδοποιός διαφορά της δημοκρατίας, απουσιάζει παντελώς. Συνέχεια

Posted in Δημοκρατία | 1 σχόλιο

Τα προεδρικά διατάγματα και η φανταστική εφημερίδα Ελευθεροτυπία.


Ενα ακόμα πραγματικά τρομερό άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία.

Ενα από τα πιο τρομακτικά πράγματα με αυτή την «προοδευτική» και ψιλο-αριστερή εφημερίδα Ελευθεροτυπία, την υποτίθεται πρόμαχο των λαϊκών συμφερόντων, είναι η απύθμενη υποκρισία της σχετικά με το πολίτευμα και τους θεσμούς του.

Συνεχίζει αυτή η εφημερίδα να ονομάζει το παρόν πολίτευμα δημοκρατία. Χωρίς ντροπή. Ακόμα και τώρα. Ακόμα και αυτές τις ύστατες στιγμές.

Ακόμα και όταν ευρύτερα στρώματα του λαού, ακόμα και κείνα που τους λείπει και η στοιχειώδης πολιτική εμπειρία και μόρφωση, έχουν ξεκάθαρα αντιληφθεί πως φυσικά και ΔΕΝ είναι δημοκρατία το πολίτευμά μας.

Στο εν λόγω άρθρο μιλάει η Ελευθεροτυπία για την κατάργηση της ισχύος του κοινοβουλίου διότι η κυβέρνηση  κυβερνά παρακάμπτοντάς το κοινοβούλιο και εκδίδοντας απλώς προεδρικά διατάγματα.

Και (θα σκάσω ρε γμτ μου) αυτή η «δημοκρατική» εφημερίδα δεν κάνει ούτε μια απλή παρατήρηση:

  • -Τι σχέση έχουν τα προεδρικά διατάγματα με τη δημοκρατία;
  • -Προβλέπει το πολίτευμα της δημοκρατίας διακυβέρνηση δια προεδρικών διαταγμάτων; Σε ποιο εγχειρίδιο; «Που το λέει;»
  • -Αν η διακυβέρνηση δια διαταγμάτων γίνεται καταχρηστικά ή κατά παράβασιν, που είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες του πολιτεύματος; Πότε θα τους τσιμπήσει ο εισαγγελέας δηλαδή; Οταν θα κυρήξουν ανοιχτή χούντα;
  • -Και που είναι η πολιτική παρουσία του λαού, ως ΘΕΣΜΟΣ, στο πολίτευμα για να διασφαλιστεί η δημοκρατική διακυβέρνησή του; Συνέχεια
Posted in Επικαιρότητα | 2 Σχόλια

Γ.Κοντογιώργης, Όταν η αλλοτρίωση γίνεται συμφέρον. Η κομματοκρατία, ο φασισμός και η δημοκρατία. Μια απάντηση στην απορία της Μυρτώς


από το ιστολόγιο του καθ. Γ. Κοντογιώργη

Μυρτώ: «Από την εμπειρία μου ως απλού, απλούστατου πολίτη, ο οποίος όμως συμμετέχει ή προσπαθεί να συμμετέχει τα τρία τελευταία χρόνια σε πάσης φύσεως και μορφής κινητοποιήσεις θέλω να σας πω κύριε Κοντογιώργη ότι η ιδέα της εναντίωσης στην κομματοκρατία αντιμετωπίζεται:

  • α) με βαθύτατη εχθρότητα, από όλο το φάσμα -από δεξιούς έως όχι απλά αριστερούς αλλά και αντιεξουσιαστές.
  • β) με απορία, πως μπορούμε να κυβερνηθούμε χωρίς τα κόμματα να έχουν το πρώτο ρόλο
  • γ) με καχυποψία, γιατί ο Έλληνας δεν μπορεί να φανταστεί θεσμούς χωρίς τον κομματικό έλεγχο και νομίζει ότι αυτό είναι παράγωγο μιας φασιστικής ιδεολογίας κοκ.

Κυρίως όμως η εχθρότητα, πες ότι θες σε μια συγκέντρωση, μη μιλήσεις εναντίον των κομμάτων…»

Γιώργος Κοντογιώργης: Είναι φανερό ότι όλοι αυτοί που υπερασπίζονται τα κόμματα σκοπίμως παρακάμπτουν το πραγματικό ερώτημα: ότι δεν ζητείται η κατάργησή τους, αλλά ο μετασχηματισμός τους, στο πλαίσιο μιας συνολικής μεταβολής του πολιτικού συστήματος σε αντιπροσωπευτικό και, περαιτέρω, σε δημοκρατία, όπως επιτάσσουν οι εξελίξεις της εποχής μας.

Άλλωστε, ο φασισμός δεν εναντιώθηκε στα κόμματα. Αντιθέτως, χρησιμοποίησε το θεσμό για τους ίδιους βασικά λόγους που τα επικαλούνται οι σημερινοί θιασώτες της κρατικής δεσποτείας. Για τη μεταβολή του σε θεμελιώδη μηχανισμό ιδιοποίησης του πολιτικού συστήματος, του κράτους και του δημόσιου αγαθού, δηλαδή σε όχημα καταδυνάστευσης της κοινωνίας. Και περαιτέρω, για την παρεμπόδιση της μετάβασης των κοινωνιών, από απλούς επικαρπωτές της απλής και καταφανώς ελεγχόμενης ατομικής ελευθερίας, σε θιασώτες της καθολικής (της ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής) ελευθερίας. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 1 σχόλιο

Η μαζεμένη οργή οδηγεί από το αίτημα τιμωρίας και δικαιοσύνης στην τυφλή εκδίκηση.


Τον λαό μας μπορεί να τον κρατούν σε παιδικό πολιτικό επίπεδο, με σχολεία, ΜΜΕ και πλήρη εξατομίκευση, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι μπορούν να τον ξεγελάνε σε όλα και για πάντα. Το μέγεθος της καταστροφής το ζει ο καθένας μας «στο πετσί του» και δεν είναι δυνατόν να ξεγελαστεί από τεχνάσματα και success stories «για αγρίους».

Ο λαός λοιπόν θέλει να τους τιμωρήσει. Ο λαός θέλει να τιμωρήσει το πολιτικό σύστημα. Τους επαγγελματίες πολιτικούς των ολιγαρχικών κομματικών ηγεσιών. Εκείνους που τον κυβέρνησαν, τον νομοθέτησαν και διόριζαν και τους δικαστές του (οι οποίοι νομίζουν οτι εξαιρούνται από όλα μονίμως, ακόμα και από την οργή του λαού).

Ο λαός ζητάει τιμωρία. Πέρασε ο καιρός που η υπόσχεση της δικαιοσύνης θα καταλάγιαζε την οργή του. Ενα μεγάλο ποσοστό, το οποίο μάλιστα θα μπορούσε να μετρηθεί κιόλας, δεν ζητάει πια τιμωρία και δικαιοσύνη.

Ζητάει εκδίκηση. Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 4 Σχόλια

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα …υπερβεί τον καπιταλισμό, παραχωρώντας σε μας, τον λαό, δημοκρατία, αλλά η εσωκομματική του λειτουργία θα συνεχίσει να είναι η ολιγαρχική που είναι και τώρα (και άλλα παραμύθια).


Σχέδιο αλλαγών στο πολιτικό σύστημα κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ δια του προέδρου του πριν λίγες μέρες στο Χανιά.

Σε σχέση με το πολίτευμα που έχουμε τώρα, αυτά που περιγράφονται στο κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ είναι …επαναστατικά. Ειδικά για την δημοκρατία προβλέπουν

  • Δικαίωμα υποβολής νόμου από τον λαό προς την βουλή με 60.000 υπογραφές
  • Λαϊκό βέτο σε νόμο που ψήφισε η βουλή, «με τον ίδιο τρόπο όπως παραπάνω» (σσ. τι θα πει τώρα αυτό;)
  • Προκήρυξη δημοψηφίσματος για κρίσιμο κοινωνικό ζήτημα (σσ. ποιος θα το κρίνει το κρίσιμο;) που θα γίνεται υποχρεωτικά από τον ΠτΔ ή την κυβέρνηση εφόσον πάλι το ζητήσουν 60.000 πολίτες

Ας μην γελιόμαστε. Ολα τα κόμματα ξέρουν τι είναι δημοκρατία. Και τι ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Πρώτη και καλύτερη το ξέρει η ΝΔ. Εχει μάλιστα δηλώσει στην ιδρυτική της διακήρυξη πως “Το μέγα θέμα της εποχής μας είναι η δημοκρατία. Όλοι μιλούν περί δημοκρατίας, ολίγοι όμως την καταλαβαίνουν και ολιγότεροι έχουν τη θέληση και την ικανότητα να την εφαρμόζουν (σσ. lol).” Συνέχεια

Posted in Επικαιρότητα | 13 Σχόλια

Είναι ντροπή, εκεί στην ΕΡΤ, ακόμα και τώρα, να αποκαλείτε, μπροστά στο λαό, αυτό το πολίτευμα δημοκρατία, το οποίο επιτρέπει σε έναν μόνο άνθρωπο, με ένα διάταγμα, να κλείσει την ΕΡΤ και να σας αφήσει άνεργους.


Αν δεν ξέρετε τι είναι δημοκρατία, εκεί στην ΕΡΤ, να κάνετε το εξής απλό: βρείτε και καλέστε στο studio τους δασκάλους και τις δασκάλες που είχατε στο δημοτικό. Θα χαρούν πολύ που θα τους θυμηθείτε. Θα συγκινηθούν. Και απευθύνετέ τους, live, δυο τρεις ερωτήσεις σαν τις παρακάτω:

Δάσκαλε…

  • τι είναι ολιγαρχία;
  • τι είναι δημοκρατία;
  • μπορεί, σε δημοκρατικό πολίτευμα, να έχει κάποιος την εξουσία να κάνει αυτό που έκανε με το διάταγμά του ο πρωθυπουργός στην ΕΡΤ και σε μας; Συνέχεια
Posted in Επικαιρότητα | 6 Σχόλια