Η διαφθορά και το πολίτευμα


Η διαφθορά των πολιτικών αρχόντων και των δημόσιων αξιωματούχων είναι ενδημική στις ανθρώπινες κοινωνίες από τότε που υπάρχει εξουσία. Η διαφθορά υπάρχει και συμβαίνει ανεξάρτητα από πολιτεύματα και οικονομικά συστήματα.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ.
Το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ καθορίζει ποιος έχει ή δικαιούται να έχει στην κατοχή του μέσα παραγωγής, όπως χωράφια, εργοστάσια, καράβια, τρακτέρια, κλπ. Οικονομικά συστήματα είναι ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός.

Από αυτή την άποψη έχουμε καπιταλισμό όταν οι ιδιώτες μπορούν να κατέχουν μέσα παραγωγής, και έχουμε σοσιαλισμό όταν το σύνολο ή σχεδόν το σύνολο των μέσων παραγωγής είναι στην κατοχή του κράτους, δηλαδή της πολιτικής εξουσίας.

Το ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ καθορίζει το πόσοι και ποιοι κατέχουν την πολιτική εξουσία και τους κανόνες κάτω από τους οποίους την ασκούν. Πολιτεύματα σε γενικές γραμμές υπάρχουν δύο: η ολιγαρχία και η δημοκρατία.

Δημοκρατία έχουμε οταν το κοινωνικό σύνολο (το δικό μας εκλογικό σώμα) αυτο-κυβερνάται, κυβερνάει δηλαδή τον εαυτό του, με την έννοια οτι κυρώνει ή ακυρώνει νόμους, συνθήκες και συμφωνίες, αλλάζει τους κανόνες και τους κανονισμούς του πολιτεύματος κατά την βούλησή του και από μόνο του, και ασκεί την εκτελεστική (κυβέρνηση) και δικαστική εξουσία.

Ολιγαρχία έχουμε οταν ενας αριθμός προσώπων, μικρότερος από το κοινωνικό σύνολο, ασκεί το νομοθετικό και κυβερνητικό έργο και την δικαστική εξουσία. Η Μοναρχία (αρχή του ενός), δηλαδή η Βασιλεία, είναι μία παραλλαγή της ολιγαρχίας.

Αν εξαιρέσουμε την Ελβετία, η οποία έχει ένα πολίτευμα που μοιάζει αρκετά με δημοκρατία, δημοκρατία δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Ολες οι χώρες αυτή τη στιγμή κυβερνιούνται με ολιγαρχικά πολιτεύματα. Περισσότερο ή λιγότερο αυταρχικά.

Με λίγα λόγια:

Το οικονομικό σύστημα έχει να κάνει με τα μέσα παραγωγής.

Το πολίτευμα έχει να κάνει με την πολιτική εξουσία.]

Μια κοινωνία μπορεί μόνο να ελπίζει οτι θα περιορίσει την διαφθορά (πολιτικών αρχόντων και των δημόσιων αξιωματούχων). Οχι οτι θα την εξαφανίσει.

Ο περιορισμός της διαφθοράς μπορεί να γίνει μόνο όταν υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος των δημοσίων αρχόντων. Για παράδειγμα από βραχύβιες επιτροπές ΚΛΗΡΩΤΩΝ πολιτών που θα έχουν επιπλέον στην διάθεσή τους το κατάλληλο τεχνικό προσωπικό (λογιστές, οικονομολόγους, νομικούς, πληροφορικάριους κλπ).

Απαραίτητο για τον περιοριορισμό της διαφθοράς είναι επίσης οι κοντές θητείες των δημόσιων αρχόντων στα αξιώματα. Η αρχαία ελληνική δημοκρατική παράδοση επιμένει να είναι το πολύ ετήσια η θητεία. Και φυσικά όχι συνεχόμενες θητείες στο ίδιο αξίωμα, ή και εντελώς απαγόρευση της ανάληψης του ίδιου αξιώματος ξανά στο μέλλον.

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι ο Κοινοβουλευτισμός. Και πολλών άλλων χωρών. Σχεδόν όλες οι χώρες του δυτικού κόσμου έχουν Κοινοβουλευτισμό.

Ο Κοινοβουλευτισμός ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Ο Κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχία.

Ο Κοινοβουλευτισμός είναι ένα έξυπνα καλυμμένο ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ και ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ πολίτευμα. Το καταλαβαίνουμε τώρα καλά αυτό λόγω και των τελευταίων μέτρων που πήραν επάνω μας.

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ.
ΠΟΛΙΤΗΣ είναι εκείνος ο οποίος κυρώνει ή ακυρώνει τους νόμους και ασκεί την πολιτική και δικαστική εξουσία, εκ περιτροπής, με κάποιον προβλεπόμενο από το πολίτευμά του τρόπο. («Πολίτης είναι ο μετέχων κρίσεως και αρχής» δηλαδή «Πολίτης είναι εκείνος που ασκεί πολιτική και δικαστική εξουσία» όπως αναγνωρίζει ακόμα και η ελληνική ολιγαρχική πολιτική παράδοση).

ΥΠΗΚΟΟΣ είναι εκείνος ο οποίος είναι υποχρεωμένος να υπακούει σε νόμους που κατάρτισαν και έθεσαν σε ισχύ άλλοι ή άλλος. Η πολιτική εξουσία που μπορεί να ασκήσει είναι περιορισμένη, (ακόμα και ο βουλευτής είναι διακοσμητικός) και ως δημόσιος άρχων υπόκειται πάντα στις διαθέσεις μιας υπερκείμενης πολιτικής εξουσίας (π.χ. του πρωθυπουργού). Επίσης σπανίως τον καλούν ως ένορκο σε δίκη ή και ποτέ στην ζωή του.

Στον Κοινοβουλευτισμό ουσιαστικά είμαστε υπήκοοι (υπακούμε). Οχι πολίτες.]

Ο Κοινοβουλευτισμός είναι το πολίτευμα που εφαρμόζεται και εφαρμόστηκε και στις χώρες με καπιταλισμό και στις χώρες με σοσιαλισμό (κοινοβουλευτισμός κανονικά με Βουλή, ένα ή ενάμισυ κόμμα, 4-ετεις θητείες και όλα τα γνωστά).

Ο Κοινοβουλευτισμός, που είναι ένα καλυμμένο ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ πολίτευμα, συσσωρεύει την πολιτική εξουσία σε ΛΙΓΑ ΧΕΡΙΑ (ανεξάρτητα από καπιταλισμό και σοσιαλισμό), δηλαδή είναι ολιγαρχία.

Η συσσώρευση της πολιτικής εξουσίας σε λίγα χέρια είναι ο λόγος για δύο πράγματα:
1. την εκτεταμένη διαφθορά των πολιτικών αρχόντων και των δημόσιων αξιωματούχων (στην Κίνα γίνονται μέχρι και εκτελέσεις των διεφθαρμένων αξιωματούχων)
2. την οικονομική εκμετάλλευση της εργαζόμενης κοινωνίας και την συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια (δείτε το βιβλίο του Βοσλένσκι «Νομενκλατούρα, οι προνομιούχοι της Σοβ. Ενωσης» [1])

Χωρίς λαϊκό έλεγχο και λαϊκή εξουσία (δηλαδή αληθινή λαϊκή κυριαρχία) δεν έχουμε σωτηρία ούτε με καπιταλισμό, ούτε με σοσιαλισμό.

Χωρίς αληθινή δημοκρατία θα πορευόμαστε στην βαρβαρότητα. Της πολιτικής διαφθοράς και της οικονομικής εκμετάλλευσης.

Η «κυρίαρχη αντίθεση» ΔΕΝ είναι εργασία εναντίον κεφαλαίου. Η κυρίαρχη αντίθεση είναι εξουσία εναντίον κοινωνίας.

Με μια κουβέντα: Δημοκρατία ή Βαρβαρότητα.

Θραξ Αναρμόδιος

[1] https://athens.indymedia.org/media/upload/2017/10/19/%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%B7%CE%BB_%CE%B2%CE%BF%CF%83%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9_-_%CE%B7_%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1.pdf

This entry was posted in Δημοκρατία, Εξουσία and tagged . Bookmark the permalink.