Η διεθνής των αγορών έχει ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα της.


Οι συνθήκες επιβολής του χριστιανισμού στον αρχαίο κόσμο δεν είναι οι ίδιες με τις τωρινές της εισόδου και επιβολής του ισλάμ στον δυτικό κόσμο, όμως παρόλα αυτά υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες. Και πολύ ανησυχητικές.

Μετά την ναυμαχία στο Ακτιο, λίγο έξω από την Πρέβεζα, το 31 πΧ, ο νικητής Οκταβιανός άνοιξε τον δρόμο για να γίνει μια μέρα Αύγουστος, και να στεφθεί αυτοκράτορας. Κάτι που ο θείος του Ιούλιος Καίσαρας δεν τόλμησε να κάνει, παρά το πόσο πολύ το είχε ποθήσει.

Η ναυμαχία αυτή στο Ακτιο είναι ένα ορόσημο από την άποψη πως η από πάντα λειψή δημοκρατία των ρωμαίων, που μικρή σχέση είχε με εκείνη των ελλήνων, μπαίνει πια στην διαδικασία μετασχηματισμού της σε αυτοκρατορία. Δηλαδή σε ένα πολίτευμα απολυταρχικό και δεσποτικό.

Παλιά δημοκρατικά ή ημι-δημοκρατικά χαρακτηριστικά θα επιβίωναν για πολλούς αιώνες και στο νέο συγκεντρωτικό πολίτευμα. Ωστόσο θα αναφαινόταν μια νέα επιτακτική για την ρωμαϊκή εξουσία ανάγκη: η εδραίωση της απολυταρχικής εξουσίας και κυριαρχίας και η εξάλειψη του κινδύνου της επανεμφάνισης της δημοκρατίας.

Ο κίνδυνος αυτός τον οποίο διέτρεχε η αυτοκρατορική εξουσία και η κυρίαρχη τάξη της αυτοκρατορίας δεν ήταν καθόλου φανταστικός. Οπως απέδειξαν διάφορα ιστορικά γεγονότα σαν την «στάση του Νίκα» στον ιππόδρομο της Κωστανινούπολης. Η αυτοκρατορική εξουσία γνώριζε πως αν ήθελε να μακροημερεύεσει και να εδραιωθεί έπρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε να ξεμπερδέψει με τον αιώνιο εχθρό της: την δημοκρατία. Και με τα τελευταία της υπολείμματα.

Η αυτοκρατορική εξουσία επρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε και η ίδια μα και το πρόσωπο του αυτοκράτορα, να αποκτήσουν στην συνείδηση των υπηκόων, διαστάσεις υπερφυσικές. Δηλαδή θεϊκές. Μια και η αυτοκρατορική λατρεία που είχε χρησιμοποιηθεί ως τότε δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα. Πέρα από την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ίδιων των αυτοκρατόρων.

Είναι στην φάση αυτή που ένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης της αυτοκρατορίας συνειδητοποιεί πως η πιο ισχυρή εστία αντίστασης των παλιών δημοκρατικών ιδανικών είναι η πολυθεϊστική παραδοσιακή θρησκεία των λαϊκών τάξεων. Και πως η είσοδος ενός μονοθεϊσμού θα έπαιζε κομβικό ρόλο στην τελική επικράτηση του απολυταρχικού πολιτεύματος. Ενας θεός, ένας βασιλιάς. Ενα κράτος.

Οι κύριοι υποψήφιοι είναι δύο: ο μιθραϊσμός και ο χριστιανισμός. Με τα μάτια ενός ρωμαίου της κυρίαρχης τάξης της εποχής ο μιθραϊσμός θα ήταν μάλλον προτιμητέος έναντι του χριστιανισμού.

Ο χριστιανισμός βρίσκεται ακόμα στην «πρωτόγονη» εποχή του, όπως την λένε οι θρησκειολόγοι, δηλαδή στην κοινοκτημονική και κοινοβιακή του εποχή. Και το χειρότερο: οι επίσκοποί του εκλέγονται ακόμη από συνάξεις των πιστών. Δηλαδή δημοκρατία από την πίσω πόρτα. Και είναι επιπλέον και μαλωμένος με την συσσώρευση του πλούτου.

Ετσι αν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ο χριστιανισμός σαν το επίσημο θρησκευτικό δόγμα της αυτοκρατορίας θα έπρεπε να μεταλλαχθεί σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν μέχρι εκείνη την στιγμή. Πράγμα που έγινε. Είναι η εποχή που ο χριστιανισμός εγκαταλείπει πολλά χαρακτηριστικά του, ιδεολογικά, οργανωτικά, ακόμα και πρακτικά, όπως την περιτομή, για παράδειγμα.

Με τα δικά μας μάτια ίσως υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα που θα έπρεπε να λυθεί. Αυτό της εισόδου του χριστιανισμού και της αποδοχής του, ως ισότιμης λατρείας μαζί με τις δεκάδες άλλες λατρείες, από την ελληνορωμαϊκή κοινωνία της μεσογείου εκείνης της εποχής.

Κι όμως δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Κι ο λόγος είναι πως ο πολυθεϊσμός εκείνος των ελλήνων και των ρωμαίων, ήταν δεκτικός σε νέες θεότητες και λατρείες, ακόμα και τις πιο παράξενες.

Με τον χριστιανισμό, και μάλιστα τον μεταλλαγμένο κατά τις επιθυμίες της κυρίαρχης ρωμαϊκής τάξης, ο παλιός ελληνορωμαϊκός πολυθεϊσμός «ούτε που κατάλαβε τι τον χτύπησε». Ουσιαστικά πλήρωσε ακριβά την πολυσυλλεκτικότητά του. Και την θρησκευτική του ανεκτικότητα.

Φυσικά, στην διάδοση του χριστιανισμού στα λαϊκά στρώματα της αυτοκρατορίας βοήθησαν κι άλλοι παράγοντες. Και όχι μόνο οι επιθυμίες και οι προθέσεις της κυρίαρχης τάξης της ρωμαϊκής κοινωνίας. Τέτοιοι παράγοντες ήταν η ανεργία (ναι, υπήρχε αγορά εργασίας στην ελληνορωμαϊκή μεσόγειο της αρχαιότητας), η εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων στις μεγαλουπόλεις της μεσογείου, η απελπισία των δούλων, και η ίδια η κατάπτωση του παλιού πολυθεϊσμού.

Ο πατροπαράδοτος και παραδοσιακός πολυθεϊσμός δεν επαρκούσε πια στο να καλύψει τις μεταφυσικές ανησυχίες των μεσαίων ελληνορωμαϊκών στρωμάτων της εποχής του, μια και ο ίδιος είχε πια μεταλλαχθεί σε ένα απέραντο συνονθύλευμα δοξασιών. Αρκετές από τις οποίες στα μάτια των μορφωμένων των μεσαίων στρωμάτων θα πρέπει να στερούνταν κάποιου κύρους ή βαρύτητας.

Από την άλλη ο ίδιος ο χριστιανισμός της εποχής διέθετε κοινωνικά στοιχεία που τον εκαναν θελκτικό στις εξαθλιωμένες λαϊκές τάξεις των πόλεων της αυτοκρατορίας. Ο παλιός κοινοβιακός του χαρακτήρας που επιζούσε ακόμα και παρείχε μια οικονομική, ακόμα και εργασιακή, ασφάλεια και βεβαιότητα, καθώς ο πιστός εκλάμβανε πλέον τον εαυτό του ως μέλος μιας ειδικής κοινότητας που τον εξασφάλιζε από κινδύνους και αβεβαιότητες και του παρείχε τα απαραίτητα. Τα κοινά συσσίτια, γνωστά και ως αγάπες, σε κάποιες άλλες περιοχές, και τα παρόμοια. Το κοινωνικό πρόσωπο του χριστιανισμού αυτής της εποχής δηλαδή, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην αποδοχή του από τμήματα του λαού.

Η ρωμαϊκή κυρίαρχη τάξη, όταν πια επικράτησε πολιτικά εντός της η άποψη για την υιοθέτηση του χριστιανισμού ως οχήματος επιβολής της απολυταρχίας της στα λαϊκά στρώματα, φρόντισε να κάνει και ειδική φιλολογική επιμέλεια στα μέχρι τότε χριστιανικά κείμενα και να παγιώσει έναν κανόνα και μια λίστα κειμένων, σύμφωνα με τα πολιτικά της συμφέροντα. Αυτό τουλάχιστον έγινε με τα ευαγγέλια που προετοίμασε η 1η οικουμενική σύνοδος στην Νίκαια της Βιθυνίας, το 325 μΧ, και τα οποία απέστειλε στις εκκλησίες της αυτοκρατορίας.

Η ρωμαϊκή εξουσία ενδιαφέρθηκε ακόμη να κρατήσει και τις θρησκευτικές δογματικές διαμάχες σε ένα μη απειλητικό για την συνοχή του κράτους επίπεδο, και φυσικά επέβλεψε και το ίδιο το δόγμα ως έναν βαθμό, ώστε να μην υπάρξει κάποια δυσάρεστη έκπληξη επανεμφάνισης των δημοκρατικών του χαρακτηριστικών. Αυτό το νόημα έχει και η προεδρία του ίδιου του αυτοκράτορα Κωσταντίνου του Α’ στην σύνοδο της Νίκαιας, όπου μια και οι συζητήσεις γινόταν κυρίως στην ελληνική, ο ίδιος θα πρέπει σίγουρα να είχε σοβαρό πρόβλημα στο να ξεχωρίσει τις ελληνικές λέξεις ομοούσιο και ομοιούσιο. Που ήταν και το κορυφαίο ζήτημα της συνόδου.

Και φτάνουμε στο αποτέλεσμα. Που είναι πως από την στιγμή της μετάλλαξης του χριστιανισμού σε κάτι που εξυπηρετούσε τα σχέδια της κυρίαρχης ρωμαϊκής τάξης και την συμπόρευσή του με την επίσημη ρωμαϊκή εξουσία, η παλιά πολυθεϊστική θρησκεία, τέθηκε σε διωγμό και απαγόρευση. Δεν τέθηκαν σε διωγμό και απαγόρευση τόσο οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, όπως εκείνη του sol invictusΗλιογάβαλου ή του Μίθρα, όσο ο παλιός ελληνορωμαϊκός πολυθεϊσμός, εξαιτίας του μεγάλου κινδύνου που αντιπροσώπευε για την απολυταρχική αυτοκρατορική εξουσία η σύνδεσή του με την δημοκρατία, η οποία έπρεπε να ενταφιαστεί οριστικά.

Αυτοκρατορική εξουσία και χριστιανικό δόγμα κατέστησαν οι αδιαμφισβήτητοι κυρίαρχοι για 1000 χρόνια. Μέχρι τουλάχιστον τον διαφωτισμό και την αναγέννηση. Οπου πάλι το δημοκρατικό πνεύμα της αρχαιότητας συνεπήρε τον δυτικό άνθρωπο και τον οδήγησε στις πρώτες σύγχρονες «δημοκρατίες», τις πόλεις-κράτη όπως η Γενεύη, η Φλωρεντία κλπ. Ενα ιστορικό φαινόμενο σχετικά άγνωστο ακόμα. Ιδίως στην σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά η οποία περίπου θεωρεί ως αφετηρία της ιστορίας την νεωτερικότητα.

Ολα αυτά έχουν να διδάξουν και σε μας κάτι σήμερα.

Τμήματα της παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης έχουν ανοιχτά ομολογήσει πως το βασικό τους πρόβλημα είναι η υπερβολική δημοκρατία. Και είναι πια ολοφάνερος ο στόχος της μα και τα μέσα που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί για να τον πετύχει.

Στόχος της παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης είναι η ανάσχεση της όποιας δημοκρατίας. Ο ενταφιασμός της δημοκρατίας. Διότι η δημοκρατία απειλεί τα οικονομικά της συμφέροντα. Καθώς η πρώτη δυτική κοινωνία που θα συγκροτηθεί ΘΕΣΜΙΚΑ σε δήμο, θα θέσει σε κίνδυνο τον τωρινό οικονομικό τρόπο λειτουργίας, ο οποίος είναι εξαιρετικά προσοδοφόρος για την παγκόσμια ολιγαρχία του πλούτου. Η πορεία λοιπόν προς τον εκδημοκρατισμό είναι κάτι που πρέπει να ανακοπεί οριστικά.

Η διεθνής αυτή των αγορών αντιλαμβάνεται το εθνικό κράτος ως ένα σοβαρότατο εχθρό της, μια και το εθνικό κράτος παρέχει το νομοθετικό, διοικητικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, δηλαδή το κοινωνικό πλαίσιο, εντός του οποίου μπορεί να συγκροτηθεί η εθνική κοινωνία σε δήμο θεσμικά και να απειλήσει τα οικονομικά της συμφέροντα.

Η διεθνής των αγορών έχει διαβλέψει νωρίτερα από όλους, και σωστά, την κοινωνική κίνηση των δυτικών κοινωνιών προς το αίτημα συγκρότησης τους, θεσμικά, σε δήμο. Ισως και αμέσως μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Και έτσι έθεσε σε κίνηση ένα άλλο σχέδιο επιβολής και συντήρησης της απολυταρχικής της εξουσίας. Πολύ πιο οριστικό αυτή τη φορά, από ότι ο κοινοβουλευτισμός: τον θρησκευτικό δεσποτισμό.

Η διεθνής των αγορών επιτέθηκε «επιστημονικά» στο εθνικό κράτος, το καθύβρισε και το δαιμονοποίησε. Εχοντας μάλιστα στο πλευρό της μια στρατιά επιστημόνων, από ιστορικούς ως κοινωνιολόγους, τους οποίους προώθησε στα δυτικά πανεπιστήμια. Επιστήμονες με αριστερό και προοδευτικό προφίλ τέτοιο, το οποίο γνώριζε αυτή η διεθνής της εκμετάλλευσης, πως θα έκαμνε τον λόγο αυτών των επιστημόνων θελκτικό προς τις δυτικές κοινωνίες.

Ετσι παρουσιάστηκε και το αντιφατικό φαινόμενο στα πανεπιστήμια του καπιταλιστικού κόσμου, και στις έδρες διδασκαλίας τους, να κυριαρχούν «αριστερές» φωνές. Και το φαινόμενο γίνεται πράγματι πιο αντιφατικό αν αναλογιστεί κάποιος πως αρκετά από αυτά τα πανεπιστήμια είναι ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με σκοπό το κέρδος.

Επειτα, πολύ σημαντικό, αυτή η διεθνής των αγορών πέτυχε να διασπάσει τους περιοριστικούς φραγμούς που θέτει το εθνικό κράτος στην διακίνηση εργατικής δύναμης από χώρα σε χώρα. Επέβαλλε την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, με διεθνείς συνθήκες, όχι φυσικά από ελευθεροφροσύνη ή από αγάπη για τον άνθρωπο, μια και είναι αυτή η ίδια η διεθνής των αγορών που δημιουργεί την ανέχεια και την ανισότητα στις χώρες προέλευσης.

Στη συνέχεια η ίδια αυτή διεθνής των αγορών, στήριξε χρηματοδοτικά την μετανάστευση προς την ευρώπη, ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων από χώρες του ισλάμ, χρηματοδοτώντας και πολυποίκιλες οργανώσεις που παίζουν υποστηρικτικό ρόλο, με διάφορους τρόπους, στην μετανάστευση. Και πάλι στην προσπάθειά της αυτή η διεθνής της εκμετάλλευσης, έκανε σύμμαχό της τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς, καταφέρνοντας να την αλώσει ιδεολογικά και να την καταστήσει ουσιαστικά υπέρμαχο της ελεύθερης διακίνησης μεγάλων αριθμών ανθρώπων, πιστών μάλιστα του ισλαμ, από τις χώρες τους προς τις δυτικές χώρες.

Η επιβολή της θεοκρατικής δεσποτείας, κρίνει η διεθνής των αγορών, είναι προς το οικονομικό της συμφέρον. Η μετατροπή χωρών της ευρώπης σε ισλαμικές, φαίνεται να εξυπηρετεί πολλαπλά τα συμφέροντά της. Καθώς θέτει εκτός μάχης την δημοκρατία από τη μια και από την άλλη θέτει στην διάθεσή της ένα εργατικό δυναμικό που δεν αντιδρά στον δεσποτισμό, κι ελπίζει να το καταστήσει πειθήνιο εργαζόμενο στις άθλιες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που προετοιμάζει. Κατεδαφίζοντας εργατικές διεκδικήσεις δυο αιώνων και ολόκληρο το κράτος πρόνοιας.

Με λίγα λόγια ο διεθνής καπιταλισμός έχει ήδη ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα του. Το οποίο ισλάμ, όπως έκανε και η ρωμαϊκή κυρίαρχη τάξη με τον χριστιανισμό, το έχει ήδη μεταλλάξει, ώστε να το ευθυγραμμίσει και με τα συμφέροντά του. Καταβάλλοντας μάλιστα, τα τελευταία 30 χρόνια, άοκνες προσπάθειες για τον λόγο αυτό, σε διάφορες χώρες, καθώς και πολύ χρήμα. Ωστε τώρα να έχουμε ένα κατά πολύ δεσποτικό, επιθετικό και φονταμενταλιστικό ισλαμ. Ενα επεκτατικό ισλαμ.

Αυτή τη φορά αυτό που ανοίγει την κερκόπορτα της επιβολής της θεοκρατικής δεσποτείας, δεν είναι η παλιά θρησκεία, όπως στην ρωμαϊκή περίπτωση. Αυτή τη φορά είναι η ίδια η ευρωπαϊκή δημοκρατική κουλτούρα των δύο τελευταίων αιώνων, και μαζί ένα τμήμα της δυτικής κοινωνίας που αντιπροσωπεύει δυναμικά αυτή την δημοκρατική κουλτούρα, δηλαδή η αριστερά, που ανοίγουν την κερκόπορτα.

Μια κερκόπορτα που θα φέρει τον θρησκευτικό δεσποτισμό, δηλαδή τον πολιτικό δεσποτισμό, πάνω στον οποίο θα στηριχτεί ο οικονομικός δεσποτισμός.

Και το σπουδαιότερο, -και μάλιστα σύμφωνο και με τα συγγράμματα των ειδικών του πολέμου που επιμένουν πως η καλύτερη νίκη είναι εκείνη που επιτυγχάνεται χωρίς πόλεμο-, ο δεσποτισμός αυτός θα επιβληθεί σχετικά «ειρηνικά» για …δημογραφικούς λόγους. Χωρίς ίσως να πέσει ούτε μια ντουφεκιά.

Οι ηγεσίες της αριστεράς στην χώρα μας, και στην ευρώπη, πρέπει να στρωθούν και να διαβάσουν το Κοράνιο. Θα είναι ένα πολύ χρήσιμο ανάγνωσμα για τα επόμενα χρόνια. Είτε για τον έναν είτε για τον άλλον λόγο. Είτε δηλαδή για να καταλάβουν τι είναι το ισλάμ και να πάρουν μέρος στην ανάσχεσή του, είτε για να προετοιμαστούν να το δεχθούν ως πιστοί αν επικρατήσει στις δυτικές χώρες.

Και φυσικά κάποτε πρέπει να διαβάσουν και την ευρωπαϊκή ιστορία, πριν από την «νεωτερικότητα».

Θραξ Αναρμόδιος

Advertisements
This entry was posted in Δημοκρατία, Επικαιρότητα and tagged . Bookmark the permalink.

18 απαντήσεις στο Η διεθνής των αγορών έχει ποντάρει στο ισλάμ. Τα ρέστα της.

  1. Ο/Η Ο αρμοδιότερος λέει:

    Ο αναρμόδιος, στα καλύτερα του!!!
    Μεγάλε, από τη μια μου έφτιαξες το πρωινό, από την άλλη με κατέθλιψε η χιλιομετρική απόσταση που μας χωρίζει.
    Νάσαι καλά.
    Αν και το βέλος του χρόνο είναι μονόδρομο, ελπίζω, σύντομα να κάψουν τα μπρίκια!

  2. Ο/Η ΒlackΜediterraneanPirate λέει:

    Φίλε μου Θράκα,
    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ για το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο & ανάλυσή σου.
    Δεν έχω λόγια. Πραγματικά. Ειλικρινά.

    Έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που τοποθετείς το θέμα, οι ιστορικές συγκρίσεις που κάνεις,
    η χρονική περίοδος απ΄όπου ξεκινάς το συλλογισμό σου και πως το εντάσσεις στο σήμερα,
    αλλά και στο άμεσο μέλλον.

    Εξαιρετική, πολύπλευρη, σπάνια γνώση.
    Που γνωρίζω καλά πόσο κόπο και πόσο πάθος προϋποθέτει.
    Δυνατό μυαλό.
    Δυνατός λόγος.

    Είναι αληθινή τιμή για μένα η φιλία μας.

    Με πολύ μεγάλη εκτίμηση,
    ΒlackΜediterraneanPirate.

  3. Ο/Η Orestios λέει:

    Πολύ καλό. Θα ήθελα λίγη περισσότερη διευκρίνηση στην εποχή της ύστερης αρχαιότητας, που έχει πολλά κοινά με την εποχή μας.

  4. Ο/Η Ανωνυμος λέει:

    Πολύ καλή επεξήγηση των ιστορικών διαδρομών της εξουσίας προκειμένου να κατέχονται (με την θέληση τους), έναντι μιας δήθεν γενικής «ασφάλειας», οι άνθρωποι.
    Όταν οι πολίτες μιάς χώρας παραιτούνται από το αναφαίρετο δικαίωμα τους να νοούν, να κρίνουν και να αντιδρούν περί των κοινών συμφερόντων, παραχωρώντας αυτό σε «σοφούς» τρίτους, ακόμη και γιά την προστασία των στοιχειωδών συλλογικών δικαιωμάτων τους, που σε κάθε άλλη «ατομική» περίπτωση θα αντιδρούσαν ακόμη και με βία…τότε τι να περιμένουμε.
    Τελικά ο πολίτης «διαπαιδαγωγήθηκε» δολίως, εκτός των τόσων άλλων, έτσι ώστε να λέει «το δικό μου σπίτι, χωράφι, αυτοκίνητο, μαγαζί κλπ», αλλά όχι το υπεράριθμης αξίας υπόστρωμα πάνω στο οποίο εδράζονται και αξιοποιούνται αυτά… δηλ «τα δικά ΜΑΣ, δάση, δρόμοι, λιμάνια, βουνά, παραλίες, νερά, ορυκτά, υποδομές κλπ κλπ».
    Αποξενωμένος κατ’ αυτόν τον τρόπο από το ΚΟΙΝΟ αίσθημα ιδιοκτησίας, που συμπληρώνεται έτσι εύκολα και από το αντίστοιχο ατομιστικό έλλειμμα αλληλεγγύης ( ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της «συνεταιρικής» μετοχής), πολύ εύκολα αποχωρίζεται από αυτό που δεν αισθάνεται απολύτως ατομικά δικό του και έτσι δεν τον πολυενδιαφέρει με ποιούς και ΠΟΣΟΥΣ επί πλέον θα το μοιράζεται.
    Ίσως εάν τα κρατικά περιουσιακά (μη ιδιωτικά) στοιχεία ήσαν οιονεί κοινόκτητα, με σφραγίδες και βούλες, με συνειδητοποιημένους πολίτες για την διαχειριστική ωφέλεια από τα συμμετοχικά τους δικαιώματα (κάτι ας πούμε ως τεράστιες επώνυμες εταιρείες με ισότιμους μετόχους όλους τους ιθαγενείς μιάς χώρας)… θα ήταν σχεδόν αδύνατο να «παραδοθούν», έτσι εύκολα και άνευ όρων, στις αόρατες «διεθνείς αγορές» που παρουσιάζονται διεκδικητικά σήμερα μέσω της ανθρώπινης «ασπίδας» των τεραστίων μεταφερομένων μαζών επιβάλλοντας και τα γενικώτερα σχέδια τους.
    Ακόμη και εάν κάποιος ήθελε να πουλήσει τις μετοχές του, σέ κάποιο είδος παγκόσμιου χρηματιστηρίου αξιών εθνικών γαιών, για να απέλθη «ιδιοκτησιακά», θα ήταν γενικώς προτιμότερο… δεδομένου οτι με σαφήνεια θα εγνώριζε τι θα κερδίσει και τι θα χάσει, τι θα αφήσει και τι θα βρή (και όχι μόνο οικονομικά) τιθέμενος ενώπιον των ευθυνών του οριστικά και αμετάκλητα με πασιφανέστο τρόπο, ξεκαθαρίζοντας το τοπίο και γιά τους υπολοίπους που βασίζονται σε αυτόν ως «συνέταιρο», όπως όταν πχ πωλούμε το διαμέρισμα μας… καί όχι μέσω μιας κάλπικης, συστηματικά υποσχετικής και αεί ψευδόμενης «αντιπροσώπευσης», να εκχωρείται το δικαίωμα σε κάποιους να βάζουν βαρειές υπογραφές μεταβίβασης, όχι μόνο του δικού τους απειροελαχίστου δικαιώματος αλλά όλων.
    Το τελικό επομένως ερώτημα, από αυτό του πάλαι ποτέ «ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο», μετατίθεται στο ερώτημα » σε ποιούς ανήκουν οι τόποι».
    Ας το απαντήσουν, κατ’ ιδίαν στον εαυτόν τους, όλοι οι καλοπροαίρετοι συμπαθούντες την νέα τάξη πολίτες και εάν αποφανθούν πως τα πάντα ανήκουν στους πάντες! τότε θα οφείλουν να συμφωνήσουν πως πρέπει να καταργηθή και ο ιδιωτικός υπερπλούτος ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΠΑΝΤΕΣ (πέραν μιάς αυτοδιαχειριζόμενης ίσως ατομικής λογικής εξασφάλισης) γιά να έχει η τοποθέτηση τους κάποιο νόημα, καθώς επίσης να διεκδικήσουμε όλοι και το δικαίωμα μετάβασης μας όπου δει, με ασφάλεια και ανάλογη ανοχή.
    Εάν και πάλι, καλοπροαιρέτως, απαντήσουν πως αυτό θα είναι ένα επόμενο στάδιο και εμείς πρέπει να αποτελέσουμε ένα φωτεινό πρότυπο για τους άλλους…τότε, μετά λύπης μου, δεν γνωρίζουν την ανθρώπινη φύση, πόσω μάλλον την ανώτατη εγκεφαλική «στρατηγική» που υπηρετεί όμως το επεκτατικό φυσικό αξίωμα » homo homini lupus».

  5. Ο/Η Ο Θείος λέει:

    Αγαπητέ Θράκα,
    μην ξεχνάμε ότι η νέα συσσώρευση κεφαλαίου και μεταφορά πόρων έχει ως επίκεντρο όχι τόσο τον οικείο μας Ευρωπαικό χώρο, αλλά κυρίως μετατοπίσεις ισχύος γύρω από τον Ειρηνικό Ωκεανό: Το βέλος δείχνει μεταφορά πλούτου από τις ακτές της Καλιφόρνια προς την Σαγκάη…
    Μου φαίνεται ότι μπροστά στον Κομφουκιανό «νέο Προτεσταντισμό» και την καπιταλιστική ανανεωτική του δύναμη, η θεοκρατική δεσποτεία του Ισλάμ θυμίζει καθυστερημένη μεσαιωνική Ισπανία της Ιερής Εξέτασης (1600).
    Με πετρέλαιο και μόνον στις αποσκευές της, δεν γίνεται μια κοσμοθεωρία στήριγμα του καπιταλισμού – όσο αυταρχισμό και «πειθαρχία» και άν του χαρίσει. Ο καπιταλισμός είναι τρόπος παραγωγής, και ως τέτοιος χρειάζεται εργασία, εκμετάλλευση, υπεραξία, συσσώρευση, κοντολογίς παραγωγική διαδικασία, παραγωγή προίόντων. Μαζί και τεχνολογία, δηλαδή νεωτερισμό στο «software» (με την ευρεία έννοια) της παραγωγικής διαδικασίας – και στην αξιοποίηση της ενέργειας.
    Αυτά δεν τα βλέπω στον Ισλαμικό χώρο – όσο και άν ρέει σχεδόν δωρεάν το πετρέλαιο. Αφθονούν όμως στις μεγάλες χώρες του Κομφούκιου και του Βούδα, ακολουθεί και η Ινδουιστική υποήπειρος νοτίως των Ιμαλαίων.

  6. Ο/Η χρηχα λέει:

    Καλησπέρα πατριώτη…

    Πολύ σωστή προσέγγιση….

    Από την αρχή ένα ερώτημα με βασανίζει…όταν όλοι πτωχεύσουν ποιός κερδίζει;
    Η απάντηση στο ε΄ρωτημα αυτό είναι : αυτός που θα πάρει στα χέρια του τον έλεγχο…και ένας τρόπος να πάρεις στα χέρια σου τον έλεγχο είναι να εξαθλιώσεις τις μάζες….ο πόλεμος, γιατί γι απόλεμο πρόκειται , είναι μεταξύ αυτών που ελέγχουν και θέλουν να συνεχίσουν πα΄ση θυσία να ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία , απέναντι σε έναν κόσμο που άρχισε να μαθαίνει πολλά, άρχισε να ρωτάει πολλά….σήμερα το πνευματικό επίπεδο του μέσου ανθρώπου είναι πού υψηλότερο από ότι υπήρξε σε κάθε άλλη εποχή….αυτό το επίπεδο πέφτει μόνο με εξαθλίωση των μαζών….
    Η εξαθλίωση δλδ είναι βασικός στόχος…

    Τώρα αν το σχέδιο περιλαμβάνει και Ισλαμοποίηση της Ευρώπης….δεν αποκλέιεται πάντως….

    Βασικά εγώ πιστεύω ότι η εξαθλίωση πάση θυσία είναι ο βασικός στόχος…όταν δεν έχεις να φας , δεν κοιτάς την μόρφωση…

  7. Ο/Η blackboy1955 λέει:

    Δεν λαμβάνεις υπόψη σου τα σοβαρά γεγονότα των τελευταίων ετών στα μουσουλμανικά κράτη: εξεγέρσεις στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην Τουρκία προχθές.
    Πως είναι δυνατόν να εξεγείρονται οι μουσουλμάνοι; Δεν είναι ποδηγετούμενοι απ’ τους θρησκευτικούς κανόνες; Νομίζω πως τους διαβρώνει το καταναλωτικό πνεύμα της Δύσης. Συμβαίνει και σ’ αυτούς ότι συνέβει και στα καθυστερημένα Βαλκάνια τα τελευταία 150 χρόνια. Ο καπιταλισμός διαβρώνει τις παραδοσιακές ιεραρχικές σχέσεις. Ας μη φοβηθούμε τους μουσουλμάνους νεολαίους. Ας φτιάξουμε τις δημοκρατικές μας κοινότητες με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούμε να εντάξουμε κι αυτούς.

  8. Ο/Η ΔΑΜΑΣΤΕΙΑ λέει:

    Ο κόσμος κατακτάται δια του Έρωτος και του Ξίφους.
    Έρως δια το Θείον και το Κάλλος,και Ξίφος για τους «αρμόδιους»

    Στο ερώτημα σε ποιόν ανήκουν οι τόποι!Απάντησις:Σ’αυτους που μας έχουν στρώσει στην δουλειά.

  9. Ο/Η Γιώργος Πολίδης λέει:

    Πολύ μεγάλη χαζομάρα το κείμενο Θραξ o Αναρμόδιος….

    • Ο/Η anarmodios λέει:

      @Γιώργος Πολίδης

      Επρεπε να γνωρίσεις τον Αναρμόδιο νωρίτερα Γιώργο. Εγραφα μια τέτοια χαζομάρα, κάθε μέρα. Αθεράπευτη χαζομάρα. Μην κάθεσαι λοιπόν και σπαταλάς τον χρόνο σου διαβάζοντας χαζά αναγνώσματα εδώ. Πάνε αλλού.

      Χρόνια πολλά

      Θραξ Αναρμόδιος

      • Ο/Η Γιώργος Πολίδης λέει:

        Θα σου πω τον λόγο που χαρακτήρισα το κείμενο ως χαζομάρα. Δεν είσαι ο μόνος που πέφτει σε σφάλμα όσον αφορά την ιστορικότητα των πραγμάτων. «Οφθαλμοί πιστότεροι ωτίων» μας λέει ένας Μέγας αγαπημένος μου, ο εκ νήσου Νάξος Νικόδημος ο εν τω αγίω Όρη διαβιάσας τον βίον του. Δηλαδή μας λέει πως τα μάτια μας είναι πιο πιστοί σύντροφοι από τα αυτιά μας. Γιατί;;; Επειδή αυτό που θα ακούσεις δεν γνωρίζεις αν είναι αλήθεια, αν είναι ψέμα, ή πόσο αλήθεια είναι και πόσο ψέμα. Αυτό που βλέπεις όμως γνωρίζεις τι είναι, είσαι αυτόπτης μάρτυρας. Και στην ιστορία ελάχιστοι είναι εκείνοι οι συγγραφείς που ήσαν αυτόπται μάρτυρες των γεγονότων που «μεταφέρουν» με τα συγγράμματα τους. Παράδειγμα χαρακτηριστικό είναι η μετά από έρευνα ευρωπαϊκού ινστιτούτου για την εγκυρότητα των ιστορικών αναφορών για τον αυτοκράτορα Καρλομάνγκο που έδρα του είχε την πόλη Aachen στην Γερμανία, όπου διαπιστώθηκε από την έρευνα πως το 70% – 80% της ιστοριογραφίας σχετικά με τον συγκεκριμένο αυτοκράτορα είναι μύθοι ανυπόστατοι δίχως συμβατότητα με την πραγματικότητα.

        Το ίδιο φοβάμαι πως ισχύει γενικευμένα παγκόσμια, όπως και στην χώρα μας.

        Για να αποφύγει κάποιος την τρομερή παγίδευση της αποδοχής γεγονότων μη όντων ως όντα, ψεύδη παραπληροφόρησης και φαντασιώσεων ως αληθή γεγονότα, πρέπει να έχει πράξει την εσωτερική τομή ώστε να έχει διαχωρίσει την στερεότυπη γνώση με την αληθή γνώση. Πρέπει το υποκείμενο να έχει πετύχει την υπέρβαση του εαυτού και ως ανένταχτος πλέον με ελευθεροφροσύνη να εντάσει εαυτόν στην έννοια της αλήθειας.

        Ο Χριστιανισμός είναι και ήταν στις απαρχές του, αδύνατο να επιβληθεί. Εάν το επιχειρήσει να επιβληθεί αναιρεί την ίδια του την φύση. Ας δούμε τι γίνετε στις σύγχρονες μας χώρες όπου δεν ήταν γνωστός ο χριστιανισμός και πως με ποιό τρόπο μεταδίδεται. Αφρική, Ασία λόγου χάριν. Φυσικά ομιλώ πάντοτε για τον ορθόδοξο χριστιανισμό, δεν με αφορούν άλλες εκκλησίες και δόγματα. Στις χώρες, λοιπόν, αυτές, επιβλήθηκε ή επιβάλεται ο χριστιανισμός;;; Ή μήπως το ευαγγελικό μήνυμα του κατακτά τις καρδιές των ανθρώπων;;;

        Ας το εξετάσουμε και σε λιγάκι παλαιότερη εποχή, στον εκχριστιανισμό των σλαβικών λαών;;; Τι διαπιστώνουμε εκεί, επιβολή ή πολιτισμική ελεύθερη αποδοχή;;;

        Τέλος πάντων, τα πολλά λόγια είναι φτώχια μου έλεγε μια θεία μου, για να με προστατέψει από το ελάττωμα μου της φλυαρίας και άσκοπης πολυλογίας.

        Χρόνια πολλά και καλή νέα χρονιά και για εσένα!!!

        • Ο/Η anarmodios λέει:

          @Γιώργος Πολίδης

          Οι φανατικοί κάθε ιδεολογίας, ιδεοληψίας, πίστης, θεωρίας κλπ κλπ, μοιράζονται τελικά ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Εκτός από τον φανατισμό. Θεωρούν όλες τις άλλες απόψεις ως …χαζομάρες. Και καθαρίζουν.

          Κάποιος φανατικός κομμουνιστής ή αναρχικός θα έβρισκε τις σκέψεις μου, σε αυτό το κείμενο, χαζομάρες διότι δεν περιλαμβάνουν αρκετή …πάλη των τάξεων. Η θα έβρισκαν συνωμοσιολογικά στοιχεία στις απόψεις που παρέθεσα.

          Οι φανατικοί εθνομηδενιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι δεξιοί, οι αριστεροί, θα είχαν ο καθένας τον δικό του λόγο να βρει τις ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ απόψεις …χαζομάρες.

          Διότι οι φανατικοί ΔΕΝ αντέχουν τις διαφορετικές απόψεις.

          Εξυπνάδα θεωρούν όλοι αυτοί οι φανατικοί μόνο ότι σκέφτονται οι ίδιοι, οι όμοιοί τους ή προέρχεται από «εγκεκριμένη πηγή» του δικού τους «ιερατείου».

          Ξέρεις κάτι κύριε; Δεν δίνω δεκάρα για το αθεράπευτο πρόβλημά σας.

          Και μια και ξεκίνησες χαρακτηρίζοντας ως χαζομάρες αυτά που διάβασες, δεν θέλω παραπέρα συζήτηση μαζί σου. Πάνε αλλού. Μέχρι να αποκτήσεις μια κουλτούρα συζήτησης. Κι εσύ και οι όμοιοί σου.

          Οπου εμφανιστείτε, εσείς κι ο φανατισμός σας, τους κάνετε όλους χειρότερους.

          Και πρώτον εμένα.

          Θραξ Αναρμόδιος

        • Ο/Η Γιώργος Πολίδης λέει:

          Είσαι τρελός αν θεωρείς το παραλήρημα σου πιο πάνω επιχειρηματολογία…

          Άντε ρε γαμήσου μαλάκα χάνω τον χρόνο μου με την τρέλα σου… Καραγκιόζη…

  10. Ο/Η Πάνος λέει:

    Εξαιρετικό κείμενο!! Τώρα αν θα τους βγει αυτό που θέλουν ή οχι είναι στο χέρι μας

  11. Ο/Η Eklektikismos λέει:

    Reblogged this on ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΜΟΣ and commented:
    Η διεθνής των αγορών έχει ποντάρει στο ισλάμ τα ρέστα της.
    Το έχετε πιθανώς καταλάβει αλλά διαβάστε προσεκτικά για να κατανοήσετε το «γιατί».

  12. Ο/Η Ψονθομφανήχ λέει:

    Πράγματι, ενδιαφέρουσες οι απόψεις σου.
    Αυτό που κάνεις δεν θα το έλεγα «ανάλυση» αλλά
    «προσωπική ερμηνεία».
    Δυστυχώς, κάποιοι φρόντισαν να εξαφανίσουν
    πολύτιμες πηγές για την κατανόηση του Χριστιανισμού
    των 3 πρώτων αιώνων.
    Είναι σίγουρο πως αποτέλεσε όχημα πολιτικών
    επιδιώξεων και σκοπιμοτήτων.
    Σίγουρα χρησιμοποιήθηκε ως μέσω ομογενοποίησης
    της αχανούς και πολυσυλλεκτικής αυτοκρατορίας.
    Και φυσικά ως «ιδεολογικό θεμέλιο» της Μοναρχίας.
    Από κει κι ύστερα αρχίζουν πολλά ερωτηματικά.
    Γιατί επελέγη ο Χριστιανισμός κι όχι κάποια άλλη θρησκεία;
    Πότε ακριβώς έγινε αυτή η επιλογή; Από τον Κωνσταντίνο, πριν
    ή μετα απ’ αυτόν;
    Και πώς κατάφεραν να μεταβάλλον μια ουσιαστικά «αναρχική»
    ιουδαϊκή αίρεση σε στήριγμα της ρωμαικής ηγεμονίας;
    Δίνεις τις δικές μου ερμηνείες με πειστικό θα έλεγα τρόπο.
    Αλλά το ζήτημα μάλλον θα μείνει για πάντα ανοιχτό…

  13. Ο/Η Πάνος λέει:

    «Πέθανε ο θεός»: http://youtu.be/x2DzL5fBWg8 (Λιαντίνης)

    Στο 00:14:00 αναλύει πως ο χριστιανισμός ηταν μια επανάσταση της εποχής.

    Η διεθνής των αγορών υποτιμά την νοημοσύνη των ανθρώπων ή ποντάρει με ρίσκο.

    Το φανατικό ισλαμ πιστεύω πως θα βάλει σε σκέψη πολλους χριστιανούς να κρίνουν και την δική τους θρησκεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s