Συνέντευξη του καθ. Γ. Κοντογιώργη στο anti-ntp.net. (26 Μαίου 2012)


αφιερώστε τον χρόνο που απαιτείται για να ακούσετε τον καθ. Γ. Κοντογιώργη, σε αυτή την συνέντευξή του στο ιστολόγιο anti-ntp.net, και νομίζω πως δεν θα πάει χαμένος ο χρόνος σας, ακόμα κι αν υπάρξουν σημεία διαφωνίας.

Ακολουθούν απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα.

Στη δημοκρατία ο πολίτης είναι κυρίαρχος και ο πολιτικός ακούει.

Πως μπορεί η κοινωνία να αντισταθμίσει την δύναμη των αγορών μέσα στο κράτος; Οχι πια με τους παραδοσιακούς τρόπους, πορείες και απεργίες. Οι πολιτικοί και οι αγορές που τους έχουν σε ομηρία, γράφουν την κοινωνία στα παλιά τους τα παπούτσια. Ολη η συζήτηση που κάνουν έχει ως σκοπό της το συμφέρον των αγορών και όχι των κοινωνιών.

Η αριστερά έχει γίνει η ουρά του παγκόσμιου καπιταλισμού, και δεν έχει καμμία ιδεολογία και καμμία πρόταση, έξω από τα όρια του συστήματος. Δεν είναι ο φόβος του συστήματος η αριστερά.

Αυτό που φοβούνται οι πολιτικές εξουσίες και οι αγορές είναι η κοινωνία. Οσο η ανάσα της κοινωνίας πλησιάζει την πολιτική, ο φόβος τους αυξάνεται.

Η κοινωνία πρέπει να αξιώσει να αλλάξουν οι πολιτικές σχέσεις και όχι να παραμένει στον ιδιωτικό χώρο που είναι σήμερα.

Αν το σύστημα ήταν κατ’ ελάχιστον αντιπροσωπευτικό τότε οι κοινωνίες θα ήταν στον δημόσιο χώρο και όχι στον ιδιωτικό. Το σύστημα το κατέχει εξ ολοκλήρου το κράτος και αυτοί που έχουν την νομιμοποίηση να το διαχειρίζονται.

Είναι παντοδύναμες οι αγορές διότι το σύστημα το κατέχουν κάποιοι που έπρεπε να δουλεύουν για το συμφέρον της κοινωνίας, αλλά δουλεύουν για το συμφέρον των αγορών.

Πρέπει να δώσουμε βάθρο θεσμικό στην κοινωνία ώστε να ανακτήσει την συλλογικότητά της.

Η ελληνική κοινωνία, είναι πολιτικά υπεραναπτυγμένη και αντιπροσωπεύει μια (πολιτική;) κληρονομιά, την οποία είχε μέχρι και το τέλος της τουρκοκρατίας, η οποία είναι αναντίστοιχη προς το κράτος. Το κράτος αυτό, το δυτικό κράτος, δημιουργήθηκε για να βγάλει τις φεουδαλικές κοινωνίες της ευρώπης από την φεουδαρχία και να τις κάνει ελεύθερες. Η ελληνική κοινωνία δεν ήταν φεουδαλική. Ηταν κοινωνία δημοκρατική με την έννοια της αυτοκυβέρνησης (σσ. προφανώς αναφέρεται στον ελληνικό κοινοτισμό). Δημοκρατία είχαμε στα κοινά των ελλήνων που καταργήθηκαν με την συγκρότηση του κράτους. Οπισθοδρομήσαμε για να εξευρωπαϊστούμε. Το κράτος αυτό δημιουργήθηκε καταργώντας το σύστημα του ελληνισμού που του δημιουργούσε θεσμική συλλογικότητα. Δήμο.

Το κράτος αυτό ως προτεκτοράτο των δυνάμεων της ευρώπης είχε κάθε λόγο να μην θέλει την εθνική ολοκλήρωση. Δεν έβαλαν την ελληνική αστική τάξη (Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Τραπεζούντα) μέσα στο κράτος και δεν άφησαν και να αναπτυχθεί και ελληνική αστική τάξη. Και από την άλλη μεριά κατήργησαν και την θεσμική συλλογικότητα των ελλήνων (κοινοτισμός).

Αυτό το κράτος μη έχοντας καμμία αντιστοιχία με την εικόνα του ελληνισμού, τον κατέστρεψε και τον αποδόμησε και συγχρόνως κατέστρεψε την συλλογικότητα της κοινωνίας. Αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε το σήμερα πρέπει να μιλησουμε με ιστορικούς όρους. Το πολιτικό σύστημα αυτό το επέβαλαν οι απολυταρχίες της ευρώπης για να ελέγξουν την ελληνική κοινωνία και συγχρόνως για να καταστρέψουν τον ισχυρό και ηγεμόνα σε τρεις αυτοκρατορίες ελληνισμό, που ήταν έξω από το ελληνικό κράτος. Αυτό οφείλεται σε ένα γεγονός. Οτι απέτυχε παταγωδώς η επανάσταση.

Το σχέδιο για το κράτος (Ρήγας, Φαναριώτες, κλπ) ήταν κοινωνίες εν ελευθερία μέσα στα κοινά με την μετάβαση στην μεγάλη κλίμακα του κράτους-έθνους. Ο Ρήγας το περιγράφει πολύ καλά αυτό.

Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει με καμμία άλλη λογική παρά μόνο με την λογική του κατακτητή. Η ψήφος (στις εκλογές) χρησιμοποιείται για να αποδομηθεί η συλλογικότητά μας και να οδηγηθούμε σε ένα καθεστώς κατοχής πολιτικής.

Η μεταπολίτευση είναι η ολοκληρωτική επαναφορά της χειρότερης φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα, της λεηλατικής αντίληψης της πολιτικής. Η καταχρέωση έγινε όχι γιατί είχε ανάγκη η κοινωνία να της αυξήσουμε έστω με δανειακό τρόπο το εισόδημα, αλλά γιατί δεν έφτανε για την λεηλασία του δημόσιου πλούτου από την κομματοκρατία. Ο Τζοχατζόπουλος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Το έκαναν σχεδόν όλοι. Κι όσοι δεν το κάνανε το νομιμοποιούσαν με την ψήφο τους. Κι όλα αυτά σε μια κοινωνία με τον χαμηλώτερο ιδιωτικό δανεισμό στην ευρώπη.

Είμαστε και σήμερα δέσμιοι αυτού του καθεστώτος κατοχής. Είναι σύμφωνες όλες οι κομματικές δυνάμεις να μην αγγίξουν τους πυλώνες της καταστροφής μας. Δηλαδή το κράτος, που είναι το πολιτικό σύστημα, η δημόσια διοίκηση και η δικαιοσύνη, και η νομοθεσία. Και που οικοδομεί την διαπλοκή και την διαφθορά.

(για το ΔΝΤ και την τρόϊκα) Είναι ευκαιρία να εφαρμοστεί η λογική των αγορών στην ελλάδα, να εξαθλιωθεί η κοινωνία, να εκπέσει εντελώς ο οικονομικός ιστός της χώρας ώστε να παραδοθούμε απνευστί στην διεθνή των αγορών και στις σχέσεις ηγεμονίας που επιχειρεί να οικοδομήσει μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση. Αλλά είναι η ελληνική πολιτική τάξη που μας έριξε στις δαγκάνες της διεθνούς των αγορών και της γερμανίας.

Τα σκάνδαλα συγκαλύφθηκαν όλα. Ποιος τολμάει να έρθει αντιμέτωπος με την Μέρκελ όταν έχει τους καταλόγους όλων όσων χρηματίστηκαν; Είναι αναγκαίο να καθαρθεί το παρελθόν όχι μόνο για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος αλλά και για την άσκηση πολιτικών.

Το πρόβλημα δεν είναι ο δικομματισμός αλλά το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Οπου και οι μικρές πολιτικές δυνάμεις συμμετείχαν, πολιτεύθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Λεηλάτησαν τον δημόσιο χώρο για να τον ιδιοποιηθούν. Η αριστερά (Συνασπισμός κλπ) μετέβαλλαν το δημόσιο πανεπιστήμιο σε ιδιωτικό χώρο, χώρο ελέγχου από τα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Το πολιτικό σύστημα πολιτεύεται προς το δικό του συμφέρον και όχι προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Το πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να καταργήσει κάθε μη-ευθύνη υπουργού. Να υπόκεινται ευθέως στη δικαιοσύνη. Αυτό μπορεί να γίνει σήμερα.

Το σύστημα έχει οικοδομηθεί σε επάλληλους θύλακες ολιγαρχικών συμμοριών.  Λειτουργούν ως συμμορία που συγκαλύπτει οτιδήποτε διαπράξει.

Δεν είναι η εναλλαγή (των κομμάτων) στην εξουσία που θα φέρει λύση στο πρόβλημα.

Οσοι δεν θέλουν σήμερα την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική, θέτουν αυτομάτως το ερώτημα: «και πως θα γίνει αυτό;».

Δεν χρειάζεται η κοινωνία σήμερα να μαζευτεί στο Σύνταγμα για παράδειγμα ώστε να αποφασίσει. Αρκεί να αντλήσουμε την βούληση της κοινωνίας. Και έχουμε τρόπους γι’ αυτό. Μπορουμε να φτιάξουμε έναν μηχανισμό, με ακεραιότητα, που να ανιχνεύει την βούληση της κοινωνίας πριν παρθεί μια απόφαση. Η κοινωνία πρέπει να βουλεύεται σε κάθε τι και όχι κατά χειραγώγηση, όπως στο δημοψήφισμα.

Η κοινωνία γνωρίζει ποιο είναι το συμφέρον της. Και οι «ειδικοί» (σσ. οι πολιτικοί) το γνωρίζουν αλλά δεν το ακολουθούν.

Εφόσον η κοινωνία είναι ο λόγος ύπαρξης και της πολιτικής και της βουλής και του πρωθυπουργού και των αγορών, κλπ κλπ, σημαίνει πως πρέπει και η κοινωνία να έχει κάποιο λόγο για τα πράγματα που την αφορούν.

Η σύνθεση της γνώμης των πολλών είναι ανώτερη από την γνώμη των ολίγων και είναι εναρμονισμένη με το συμφέρον των πολλών.

Αν συγκρίνουμε τις δημοσκοπήσεις, το έχω κάνει αυτό, από το 1974 μέχρι πρόσφατα, και δούμε για τα διάφορα ζητήματα, τι έχει πει η κοινωνία ερωτώμενη και τι έχουν πράξει οι πολιτικοί πολιτευόμενοι, θα διαπιστώσουμε ότι αν ακολουθείτο η γνώμη της κοινωνίας η ελλάδα δεν θα ήταν στην κατάντια που βρίσκεται σήμερα.

Στις τελευταίες εκλογές η κοινωνία έδειξε την πόρτα της εξόδου στην κομματοκρατία. Αυτοί προσποιούνται οτι η κοινωνία ψήφισε υπέρ ή κατά του μνημονίου. Λάθος. Το μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα. Το κράτος και αυτοί οι ίδιοι είναι η αιτία του μνημονίου. Η κοινωνία γνωρίζει τον υπαίτιο.

Αν είχε θεσμοθετηθεί κάθε τρίμηνο ο βουλευτής να πηγαίνει στην εκλογική του περιφέρεια και να δίνει λόγο σε ένα κληρωτό σώμα πολιτών, από το οποίο θα λαμβάνει και εντολές ή θα ανακαλείται, τα κόμματα δεν θα μπορούσαν να έχουν αυτόν τον προσωποπαγή χαρακτήρα που έχουν.

Πρέπει να αρθεί το εμπάργκο της άλλης άποψης, από τα ΜΜΕ, και να αναπτυχθεί ως ο άλλος πόλος τους διαλόγου. Τώρα τα ΜΜΕ βάζουν τον έναν από το ένα κόμμα και τον άλλον από το άλλο κόμμα να διαπληκτίζονται μεταξύ τους, γιατί εκεί δεν διακινδυνεύουν να βγουν από την πολιτική του συστήματος. Οταν βάζουν κάποιον άλλον που αμφισβητεί το σύστημα, τότε βλέπετε οτι αποσταθεροποιούνται, και τον αποκλείουν.

Το δημοψήφισμα έχει ένα επιλεκτικό γνώρισμα. Η πολιτική εξουσία αποφασίζει ποιο θέμα θα μπει σε δημοψήφισμα. Η βάζουν τέτοια εμπόδια, να μαζευτούν πχ τόσες υπογραφές, που ουσιαστικά γίνεται άνευ σημασίας.

Θα άφηνε η κοινωνία να λειτουργεί αυτό το σπάταλο και λεηλατικό κράτος στο μέσον της κρίσεως, τη στιγμή που φορολογούν ακόμα και τον άνεργο; Ρωτήθηκε η κοινωνία και συμφωνεί;

Δεν θα υπήρχαν οι έννοιες δημοκρατία και όλα αυτά, εάν ο εξερχόμενος από την φεουδαρχία δυτικο-ευρωπαϊκός κόσμος, δεν είχε συναντηθεί με την ελληνική γραμματεία. Μέσα από την αδυναμία όμως να συγκροτηθεί ο ελληνικός κόσμος στην εποχή της φεουδαρχίας, προσάρμοσαν τις έννοιες περιγράφοντας το σύστημα που ήταν συμβατό με τις πραγματικότητες της ευρώπης. Αποκάλεσαν δημοκρατία ενα σύστημα που δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αντιπροσωπευτικό.

Δεν είναι μόνο η δημοκρατία που έχει διαστρεβλωθεί. Είναι και η έννοια της ελευθερίας. Σήμερα όλοι οι μεγάλοι στοχαστές διηγούνται οτι έχουμε και ατομική και κοινωνική και πολιτική ελευθερία. Η ελευθερία όμως ορίζεται ως αυτονομία. Να κάνουμε αυτό που θέλουμε και να μη μας το υποβάλλει κάποιος άλλος. Ορίζουν λοιπόν την ελευθερία οι στοχαστές μας με όρους αυτονομίας στο ατομικό πεδίο, στην ιδιωτική μας ζωή, αλλά στο κοινωνικοοικονομικό και στο πολιτικό πεδίο δεν την ορίζουν ως αυτονομία αλλά ως δικαίωμα. Μας λένε έχεις δικαίωμα να πας στο Σύνταγμα να διαδηλώσεις και να φωνάξεις και να πιέσεις την πολιτική εξουσία. Μα το δικαίωμα υπάρχει εκεί που δεν υπάρχει ελευθερία.

Σήμερα διαδηλώνουμε ή θέλουμε να διατηρήσουμε ορισμένα δικαιώματα πρόνοιας ή προστασίας της εργασίας, αλλά δεν συνεκτιμούμε ότι η εργασία είναι απαλλοτρίωση της ελευθερίας μας. Εκχωρούμε τις οκτώ ώρες ή όσες εργαζόμαστε, το δικαίωμα σε κάποιον άλλον που κατέχει το σύστημα, να αποφασίζει για το πως εμείς θα ζήσουμε τις οκτώ ώρες, τι θα κάνουμε. Αρα λοιπόν δεν έχουμε κοινωνική και πολιτική ελευθερία. Και όμως έτσι μας το διδάσκουν. Είναι όλες οι έννοιες που έχουν διαστρεβλωθεί σήμερα.

Για να είναι αντιπροσωπευτικό το σύστημα θα έπρεπε να υπάρχει το δίπολο εντολέας-εντολοδόχος. Για να είναι η κοινωνία εντολέας πρέπει να έχει τήν θεσμική δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις, να εκφράζει την βούλησή της. Να μπορεί να είναι δήμος, όπως λέγανε οι αρχαίοι. Να μπορεί να είναι μέρος του πολιτικού συστήματος.

Εμείς εδώ ο καθένας μας έχουμε βούληση. Ομως όλοι μαζί δεν έχουμε βούληση. Και δεν έχουμε όλοι μαζί βούληση, γιατί η συνολική βούληση χρειάζεται διαβούλευση. Να συγκεντρωθούμε, να μιλήσουμε και να πάρουμε μια απόφαση. Να θεσμοθετηθούμε ως συλλογικότητα.

Για να λειτουργήσει η έννοια της αντιπροσώπευσης πρέπει να έχει ο δήμος, η συλλογικότητα, τις αρμοδιότητες του εντολέα: να αποφασίζει τις κεντρικές πολιτικές, να ανακαλεί, να ελέγχει, να προσάγει στην δικαιοσύνη. Το ευθύνειν και το ελέγχειν μας λένε οι αρχαίοι. Θεωρούσαν οτι δεν είναι ελεύθεροι αν δεν είχαν το ελέγχειν και το ευθύνειν. Για να ασκήσεις το ελέγχειν και το ευθύνειν των εντολοδόχων σου, των πολιτικών, πρέπει να έχεις συγκρότηση σε δήμο.

Την ιδιότητα του εντολέα, μας λέει το Σύνταγμα, την έχει η βουλή. Και η κυβέρνηση έχει την ιδιότητα του εντολοδόχου. Μας έχουν πάρει δηλαδή και την ιδιότητα του εντολέα και την ιδιότητα του εντολοδόχου.

Μάλιστα για να μπορέσει να έχει και την νομιμοποίηση μας (το κράτος) έχει πάρει και την συλλογική μας ταυτότητα. Η ταυτοτική μας συλλογικότητα, αυτό που σήμερα αποκαλούμε έθνος, δεν θεωρείται οτι είναι δική μας υπόθεση. Αλλά θεωρούν οτι είναι κατασκευή του κράτους. Κατασκεύασαν δηλαδή με τέτοιο περίτεχνο τρόπο την ιδέα του έθνους ώστε να θεωρείται οτι είναι τεχνητή κατασκευή του κράτους που υπηρετεί την νομιμοποίηση αυτού του πολιτικού συστήματος.

Ομως αυτή την έννοια του έθνους την αντέτειναν στην απολυταρχία για να την καταργήσουν, τον 18ο-19ο αιώνα. Και γι’ αυτό τότε λειτούργησε προοδευτικά. Σήμερα όμως την αντιτείνουν στην κοινωνία, της κατακρατούν δηλαδή και την ελευθερία της πολιτικής, της κατακρατούν και το δικαίωμα να έχει αυτή την έκφραση της συλλογικότητάς της, να λέει τι είναι ο έλληνας και ποιο είναι το συμφέρον του έλληνα, του ιταλού, του γερμανού, του οποιουδήποτε, γιατί θέλουν την κοινωνία απέναντι. Δεν θέλουν να της εκχωρήσουν αυτό που κατακρατούν, την ιδιότητα του εντολέα. Αρα και την θέσμισή της.

Η δημοκρατία λέει: παίρνω ολόκληρο το πολιτειακό σύστημα το δίνω και το επενδύω στην κοινωνία, η κοινωνία ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα, ότι δηλαδή κάνει σήμερα το κράτος το κάνει η κοινωνία, και η δημόσια διοίκηση, ότι περισσεύει δηλαδή, το διοικητικό μέρος, το εκτελεστικό μέρος, το κατακρατεί μία περιοχή του κράτους η οποία είναι όπως μας λέει ο Αριστοφάνης, θεραπαινίδα του δήμου. Ο δήμος είναι η πολιτεία, δεν είναι το κράτος η πολιτεία.

Σήμερα το διακύβευμα είναι όχι να κάνουμε δημοκρατία, αλλά να κάνουμε το σύστημα λίγο αντιπροσωπευτικό. Να πλησιάσει η ανάσα της κοινωνίας. Οι εξελίξεις γίνονται κατά στάδια.

Το μεγάλο κόλπο που εφήρμοσαν τελευταία τα κόμματα που κάλεσαν τα κομματικά μέλη και φίλους να ψηφίσουν τις ηγεσίες και το είπαν δημοκρατικό, στην πραγματικότητα απέβλεπε στο να αυτονομηθούν οι ηγέτες και από τα ίδια τα κόμματα, τους μηχανισμούς των κομμάτων. Διότι αν θέλανε την κοινωνία να λειτουργήσει για την εκλογή των ηγεσιών θα έπρεπε να θέλουν την ίδια κοινωνία να λειτουργήσει και για τον έλεγχο των ηγεσιών, και την ανάκλησή τους. Να θεωρηθεί δηλαδή οτι το σώμα που ψήφισε, ψηφίζει και για την ανάκληση και για τον έλεγχο. Αλλά αυτό δεν το θέλουν.

Η διανόηση στην ελλάδα δεν συμβάλλει στην ανασυγκρότηση γιατί δεν θέλει. Η κυρίαρχη διανόηση στην ελλάδα, αυτή που όπως θα έλεγε ο Γκράμσι έπαιξε ή δήλωνε οτι θα έπαιζε τον ρόλο του οργανικού διανοούμενου, μετατράπηκε σε οργανικό νομέα της εξουσίας. Οσο από την δεκαετία του 1980 γιγαντωνόταν η λεηλασία και η πελατειακή αποδόμηση του κράτους, τόσο η διανόηση πολεμούσε την εθνική συλλογικότητα, την κοινωνική συλλογικότητα για να δώσει νομιμοποίηση σε αυτό το κράτος. Διότι σε αυτό το κράτος συμμετείχε ως νομέας.

Και γι’ αυτό το λόγο υπέστην εγώ επιθέσεις σε μεγάλο βαθμό διότι ήγειρα αυτό το ζήτημα -με αρθρογραφία που ξεκίνησα την δεκατία του ’90, με αφορμή μια παρέμβαση διότι κάλεσαν εδώ μια εξωτερική βοήθεια τον Χομπσμπάουμ να πει τις δικές του ανοησίες- ηγέρθη τεράστιος θόρυβος διότι έπρεπε να νομιμοποιηθεί η αντίληψη οτι εθνική συλλογικότητα είναι το κράτος. Και όχι η κοινωνία.

Και ακούγαμε διαφόρους από αυτούς της διανόησης που αποδομούσε, δούλευε για την αποδόμηση της κοινωνικής μας συλλογικότητας, να καθυβρίζουν την κοινωνία και το ιστορικό της παρελθόν και να δηλώνουν με θράσος οτι πρέπει να αποδομήσουμε την κοινωνική συλλογικότητα. Τη συλλογικότητα των ελλήνων. Μα αυτή η συλλογικότητα είναι το μέτρο της αντίστασης μιας κοινωνίας απέναντι στην ιδιοποίηση του κράτους ή στην διεθνή των αγορών. Αρα ξέρουμε γιατί το έκαναν αυτό: γιατί νομιμοποιούσε αυτό το κράτος εις βάρος της κοινωνίας και του συμφέροντός της.

Είναι ολόκληρο το σύστημα της διανόησης που εργάστηκε με στόχο την κοινωνική απο-συλλογικοποίηση. Την αποδόμηση του συλλογικού ιστού. Είναι βαθειά αντιδραστικές δυνάμεις αυτές. Διότι τι είναι πρόοδος; Πρόοδος είναι ότι απελευθερώνει την κοινωνία, άρα οτι συγκροτεί θεσμικά την συλλογικότητά της και οτι απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας.

Αρα αν μιλάμε για πρόοδο θα πρέπει να αναφερόμαστε στην κοινωνία. Γιατί αυτή είναι ο λόγος ύπαρξης και αυτών. Εάν θέλουν λοιπόν να αποδομήσουν την κοινωνία, θέλουν την κοινωνία να είναι ιδιώτης, να μην έχει ηθικό και πραγματικό έρεισμα να αντιτείνει απέναντι στο κράτος και στην πολιτική των κατακτητών του το συλλογικό της επιχείρημα, γιατί η κοινωνία αυτή για τους ολιγαρχικούς και βαθειά αντιδραστικούς κρατικούς διανοούμενους είναι επικίνδυνη. Γι’ αυτό και τους βλέπετε με πολύ μεγάλη ευκολία για να παίξουν αυτό το παιχνίδι, υιοθετούν τον εθνικισμό του αντιπάλου, γιατί δήθεν η συλλογικότητα είναι εθνικιστική. Το να επιδιώκει μια κοινωνία την ελευθερία της, την ευημερία της, είναι εθνικιστικό.

Γι’ αυτό και βλέπετε και πολλούς από αυτούς να επιστρατεύουν και το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία είναι εχθρός των δικαιωμάτων. Δεν εννοούν την πλειοψηφία της βουλής ή της ελίτ. Αλλά την πλειοψηφία της κοινωνίας. Η κοινωνία είναι εχθρός των δικαιωμάτων. Ποιων δικαιωμάτων; Αυτών οι οποίοι όταν παίρνανε 2 και 3 τοις εκατό από το εκλογικό σώμα, χρησιμοποιούσαν την χώρα ως χωματερή του καπιταλισμού; Που αντί να πάνε εκεί που παράγεται το κοινωνικό πρόβλημα, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον τρίτο κόσμο γενικά, μας λένε οτι πρέπει να το δεχθούμε εμείς ώστε εκεί να αποσυμφορηθούνε οι εντάσεις εναντίον του καπιταλισμού; Για να δουλέψει άνετα ο καπιταλισμός τον οποίον υποτίθεται ότι εχθρεύονται και να έρθει να γίνει μέρος του δικού μας προβλήματος;

Είναι άλλο πράγμα να διαχειρίζεσαι την οικονομική μετανάστευση ώστε να μην διαρρηγνύει τον συλλογικό σου ιστό, τον κοινωνικό ιστό, και να είναι χρήσιμη για την κοινωνία της χώρας στην οποία δημιουργείται το θέμα, και άλλο πράγμα να χρησιμοποιείς την οικονομική μετανάστευση ως εργαλείο για να πολεμήσεις την κοινωνία των πολιτών γιατί δεν σου δίνει εκλογικό αποτέλεσμα για να παίξεις κι εσύ τον ρόλο σου. Περί αυτού πρόκειται. Είναι βαθειά αντιδραστικές δυνάμεις που έχουν ιδεολογία ακραιφνώς ολιγαρχική αλλά με αντιδραστικό πρόσημο και που εχθρεύονται την κοινωνία. Γι’ αυτό και τα λένε όλα αυτά. Γι’ αυτό και συμπεριφέρονται έτσι. Γι’ αυτό και υιοθετούν τον εθνικισμό του αντιπάλου για να πολεμήσουν όχι τον εθνικισμό του έλληνα, αλλά την εθνική συλλογικότητα. Δηλαδή το συλλογικό υποκείμενο αυτής της χώρας.
—————–

Θραξ Αναρμόδιος (για την αντιγραφή)

ΥΓ. Ελπίζω να διαβάσουν και μερικοί το κείμενο, μην πάει εντελώς κι ο κόπος μου χαμένος.

Advertisements
This entry was posted in Πολιτική. Bookmark the permalink.

11 Responses to Συνέντευξη του καθ. Γ. Κοντογιώργη στο anti-ntp.net. (26 Μαίου 2012)

  1. Ο/Η Stergios λέει:

    «Η αριστερά έχει γίνει η ουρά του παγκόσμιου καπιταλισμού, και δεν έχει καμμία ιδεολογία και καμμία πρόταση, έξω από τα όρια του συστήματος. Δεν είναι ο φόβος του συστήματος η αριστερά.
    Αυτό που φοβούνται οι πολιτικές εξουσίες και οι αγορές είναι η κοινωνία. Οσο η ανάσα της κοινωνίας πλησιάζει την πολιτική, ο φόβος τους αυξάνεται.»

    Με τετοιες μεγαλειώδεις βλακειες ταΐζουν τον κόσμο και μετά τον φέρουυν σε αδιέξοδο. Και μετά υμνούνε την τέλεια αστικη δημοκρατία χωρίς τάξεις για να μας την ξανα-πασάρουν ως τη λύση κάθε ασθένειας του καπιταλισμού.
    ο καπιταλισμός στο απυρόβλητο δεν τον άκουσαν ούτε τώρα ούτε όταν τις μεγάλες κρισεις του τις έλευνε με παγκόσμιους πολέμους και με αποικίες αλλά και με δημοκρατίες(!) σε βάρος των λαών.

    • Ο/Η anarmodios λέει:

      @Stergios

      Προσωπικά δεν είδα να υμνεί την «τέλεια αστικη δημοκρατία χωρίς τάξεις» ο Κοντογιώργης.

      Επίσης δεν είδα κάπου να μένει από την κριτική του «ο καπιταλισμός στο απυρόβλητο»

      «Με τετοιες μεγαλειώδεις βλακειες ταΐζουν τον κόσμο…»

      Και μια και δεν έβρισε κανέναν ο άνθρωπος ως βλάκα, ας μην τον βρίζουμε κι εμείς.

      Στο κάτω κάτω ο καθένας προσφέρει στον δημόσιο διάλογο αυτό που σκέφτεται και έχει να πει εκείνος. Δημόσιος διάλογος όπου όλοι λένε αυτό που θέλουμε να ακούσουμε εμείς, δεν είναι δημόσιος διάλογος. Και όταν ΔΕΝ το λένε, να τους βρίζουμε.

      Και νομίζω πως εξηγεί και τα του καπιταλισμού και τα του πολιτικού συστήματος. Εδώ το απόσπασμα: «(για το ΔΝΤ και την τρόϊκα) Είναι ευκαιρία να εφαρμοστεί η λογική των αγορών στην ελλάδα, να εξαθλιωθεί η κοινωνία, να εκπέσει εντελώς ο οικονομικός ιστός της χώρας ώστε να παραδοθούμε απνευστί στην διεθνή των αγορών και στις σχέσεις ηγεμονίας που επιχειρεί να οικοδομήσει μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση. Αλλά είναι η ελληνική πολιτική τάξη που μας έριξε στις δαγκάνες της διεθνούς των αγορών και της γερμανίας.»

      Σε απλά λόγια, όπως εγώ το εκλαμβάνω, λέει: «ναι είναι οι αγορές πάντα, δηλαδή ο καπιταλισμός, αλλά την πόρτα της καταστροφής την άνοιξε η ελληνική πολιτική τάξη».

      Αλλά δεν φαίνεται να σε ικανοποιεί αυτή του η εκτίμηση. Δεκτό.

      Θραξ Αναρμόδιος

      • Ο/Η silvestro λέει:

        Δεν είμαι κανένας καθηγητής ο ίδιος ή κάποιος διανοούμενος, αλλά ας μου επιτραπεί να πω κιεγω την γνώμη μου.
        Όσον αφορά τον Κοντογιώργη δεν έχω διαβάσει αρκετά για να ξέρω αν κάπου αλλού καταφέρετε εναντίον του καπιταλισμού αν και με ένα πρόχειρο ψάξιμο δεν βρήκα κάτι. Στο παρόν απόσπασμα πάντως δεν τον αγγίζει. Αγγίζει μόνο την κορφή του παγόβουνου.

        Αυτό που παράθεσες, εγώ πάλι το εκλαμβάνω ως κατι σαν «Καλός ο καπιταλισμός, αλλά η ελληνική πολιτική τάξη μας έφερε σε μειονεκτική θέση στον παγκόσμιο και ευρωπαϊκό χάρτη». Άλλωστε οι Αγορές δεν είναι ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός είναι μεγαλύτερος και οι «Αγορες» μόνο ένα κομμάτι του, ενώ το ΔΝΤ και ΕΚΤ ειναι απλά εργαλεία, πάνω σε κάποιες λειτουργίες του καπιταλισμού. Το Κεφάλαιο (capital) έχει να κάνει με τους πόρους, την γη, το νερό και τον αέρα και χίλια δυο ακόμα, και σε πολλά διαφορετικά μεγέθη. Στους χώρους εργασίας, η εκμετάλλευση που παράγει, ωστε να παραχθεί και ο πλούτος και να καταλήξει σε 5 τσέπες ολες κιολες, και η νοοτροπία που τον συντηρεί αναπαράγεται και σε μεγάλη κλίμακα (δια-εταιρικό, διακρατικό, κλπ) αλλά και σε μικρή κλίμακα μέσα στην κοινωνία.

        Οσον αφορά την αριστερά (χωρίς εισαγωγικά) ειναι οξύμωρο και παραπλανητικό να την χρεώνεις έτσι και να μειώνεις το τι ειναι, περιορίζοντας την σε πορειες και απεργίες όταν η πραγματικότητα ειναι πως η βάση της ειναι η περισσότερη δημοκρατία, όπως δηλαδή και ο ίδιος ο Κοντογιώργης. Την «αριστερά» (με εισαγωγικά) ναι. Αυτοί οι βολεμένοι στα κοινοβούλια και ικανοποιημένοι με τα μαγαζάκια τους ναι. Είναι μαριονέτες που έχουν καπηλευθεί τις αριστερή φιλοσοφία και αγγίζουν μόνο επιφανειακά τα προβλήματα και τις λύσεις με ένα φαινομενικά αριστερό πρόσημο. Η αριστερά με την πραγματική έννοια της όμως δεν ειναι τα κόμματα. Είναι κάτι μεγαλύτερο και έχει να κάνει με την συμμετοχή όσων ενδιαφέρονται, με ιδεατό να ενδιαφέρονται όλοι. Και στις αγνές εκφάνσεις της, ειναι από τους λίγους χώρους που υπάρχουν ακόμα και σήμερα συλλογικότητες με διαδικασίες που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αρκετά αμεσοδημοκρατικές. Απλά είναι και εκ φύσεως αντικαπιταλιστικές.

        Και εκεί πιστεύω είναι μια σημαντική διαφορά του Κοντογιώργη (τουλάχιστον όσον αφορά το απόσπασμα που διαβάζω) με όσους έχουν αριστερή φιλοσοφία. Αυτό που του χρέωσε και ο Stergios, δηλαδή ο καπιταλισμός. Η αριστερά κατακρίνει τον καπιταλισμό και ο Κοντογιώργης κατακρίνει το πολιτικό προσωπικό επειδή δεν μας προστάτευσαν αρκετά από αγορές, ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπ. Εκει διαφωνεί ο καθηγητής με αυτήν, και εκεί ίσως βρίσκεται και ο λόγος που λέει τις ανακρίβειες του και διαστρεβλώνει την γενικότερη έννοια της περιορίζοντας την στα όρια που και τα ΜΜΕ προβάλλουν αλλοιώνοντας την σημασία της συμμετοχής στην διαδικασία επιλογής «αντιπροσώπου».

        Ξαναλέω. Δεν είμαι κανένας καθηγητής, ούτε διανοούμενος. Απλά λέω αυτό σκέφτομαι στην προσπάθεια μου να αποκτήσω όσο το δυνατόν καλύτερη άποψη και κριτική σκέψη για τα πράγματα μέσα από τον διάλογο και ειδικά την διαφωνία.

        Στα σημαντικά όμως έχω να πω πως χαίρομαι που υπάρχουν φωνές σαν του Κοντογιώργη να προτείνουν στο πολιτικό πεδίο μια πραγματική πρόοδο και μια σύγκρουση με τους ολιγαρχικούς. Και το κάνει βάζοντας πολλές παραμέτρους μέσα που οι περισσότεροι δεν θα έχουν διανοηθεί ποτέ ίσως.

        • Ο/Η silvestro λέει:

          Επειδή με μια δεύτερη ματιά βλέπω σημεία ενδιαφέροντα, θα ήθελα αν γνωρίζατε και αν μπορούσατε να με παραπεμψετε κάπου, όπου ο καθηγητής αναλύει ή αναφέρεται στο οικονομικό σύστημα. Θα ήμουν υπόχρεος.

          Ευχαριστώ για την φιλοξενία

  2. Ο/Η Odyssey λέει:

    Η αριστερά περιφρονεί τη δημοκρατία από τα γενοφάσκια της, ταυτίζοντας τη λέξη, με το σημερινό σύστημα και προσφέρει χρήσιμη υπηρεσία, δίνοντας ωραίο ψευδώνυμο στη σημερινή μια αθλιότητα.
    Τη δημοκρατία μισεί και ο ναζισμός, ταυτίζοντας και αυτός τη λέξη με το σημερινό ολιγαρχικό καθεστώς.

    Όμοιος ομοίω…

  3. Ο/Η ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ λέει:

    Φίλε Αναρμόδιε, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για τον κόπο σου να απομαγνητοφωνίσεις την συνέντευξη και για την ανάδειξη του άρθρου.

    Ο κοντογιώργης, είναι εθνικό μας κεφάλαιο και από τους λίγους ανθρώπους που αρθρώνουν σοβαρό πολιτικό λόγο στη χώρα μας.

    (αλλά ποιος τον ακούει)

    Αναδημοσιεύω με την άδεια σου.

  4. Ο/Η mifasolasi λέει:

    Υπέροχο και δομημένο. περιγράφει απλά όλη μας την ομηρεία και τους τρόπους που φτάσαμε στην πλήρη ανελευθερία ως πολίτες και ως άνθρωποι, αλά και τρόπους κοινωνικής ανάκαμψης…. Αναρμόδιε σ ευχαριστούμε γι αυτό το διαμάντι…..

  5. Ο/Η ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΟΡΟΠΙΔΗΣ - Ρόδος λέει:

    Σε υπερ ευχαριστώ Θράκα για τον κόπο σου! Συνεχώς αξιοποιώ αποσπάσματα από αυτή τη συνέντευξη διαμάντι. Να είσαι καλά φίλε μας!

    ΥΓ Αν σου πω πως ήθελα να απομαγνητοφωνήσω και εγώ αποσπάσματα απο την συνέντευξη αυτή θα με πιστέψεις;

    • Ο/Η anarmodios λέει:

      Είναι όντως διαμάντι. Αν απομαγνητοφωνήσεις κάποια αποσπάσματα, δημοσίευσέ τα και εδώ στα σχόλια. Σε κάποιον θα χρησιμεύσουν…

      Θραξ Αναρμόδιος

  6. Ο/Η anarmodios λέει:

    @silvestro

    Ούτε εγώ είμαι διανοούμενος ή καθηγητής. Και δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζεται να το επισημαίνεις αυτό για τον εαυτό σου.

    Οσο για την αριστερά…

    Η αριστερά, παγκοσμίως και στην χώρα μας, κάνει παντιέρα και σημαία της τον αντικαπιταλισμό της. Δηλαδή την αντίθεσή της σε ένα οικονομικό σύστημα.

    Μα κι εγώ είμαι αντικαπιτιλιστής. Γράφω και ξαναγράφω και ξανα-ξαναγράφω για την οικονομική ολιγαρχία, για την ολιγαρχία του πλούτου, για… χίλια δυο.

    Ομως, ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΣΗΜΑΙΑ ΜΟΥ.

    Διότι το πρόβλημά μας, ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ, ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ, δεν είναι οικονομικό. Είναι πολιτικό.

    Το πρόβλημά μας, το μοναδικό, είναι ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ:

    Ολοι ή λίγοι.

    Και για αυτό το πρόβλημα, της κατοχής και της άσκησης της πολιτικής εξουσίας, η αριστερά ΣΠΑΝΙΑ μιλάει. Από τα «επίσημα» κομμουνιστικά κόμματα των διαφόρων χωρών, μέχρι τους σοσιαλδημοκράτες τύπου … να μην πω.

    Μουγκαφόν.

    Γιατί; Μα διότι και οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων είναι ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ. Και οι ηγεσίες των αριστερών-κομμουνιστικών-σοσιαλιστικών-κλπ-κλπ κομμάτων, πάνω στο ζήτημα του ποιος έχει και ποιος ασκεί την πολιτική εξουσία, είναι της ίδιας λογικής με τα δεξιά κόμματα και με τα ολοκληρωτικά κόμματα και με ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.

    Παρά τα ψεύδη που διακινούν οι αριστερές-κλπ-κλπ αυτές ηγεσίες περί «λαϊκής εξουσίας» και τα παρόμοια. Θέλουν την πολιτική εξουσία για πάρτη τους. Και όχι για τον λαό.

    Δηλαδή και οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων πιστεύουν πως την πολιτική εξουσία πρέπει να την ασκούν αυτές και τα στελέχη τους. ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΛΑΟΣ.

    Δηλαδή και οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων βάζουν τον λαό στην θέση του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ επί του οποίου θα ασκήσουν την πολιτική τους, θα του δώσουν εντολές και θα του εφαρμόσουν μέτρα.

    Ποια η διαφορά τους με τα άλλα κόμματα; Οτι είναι αντικαπιταλιστές; Γι’ αυτό δημιούργησαν τον πιο ολιγαρχικό εφιάλτη όπου κυβέρνησαν;

    Θα σου πω κάτι κι ας σου κακοφανεί: οσο υπάρχουν άνθρωποι με αντιλήψεις πολιτικές παρόμοιες με τις δικές σου, που νομίζουν δηλαδή πως το πρόβλημα είναι οικονομικό και ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, είτε είναι αριστεροί, είτε είναι αναρχικοί, είτε είναι δεξιοί, θα παραμένουμε στο χάλι αυτό.

    ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΠΗΚΟΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ.

    Και να το πάω μακρύτερα: η αριστερά είναι ένα από τα καλύτερα και πολυτιμώτερα εργαλεία του συστήματος, της ολιγαρχίας. Η οποία εδώ στον δυτικό κόσμο έχει εφαρμόσει καπιταλισμό. Και ένα άλλο πολύτιμο εργαλείο είναι τα υπερ-δεξιά κόμματα σαν την Χρυσή Αυγή. Οπως και κάθε χώρος ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ σαν τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο.

    Ο Γ. Κοντογιώργης, του οποίου ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΠΑΔΟΣ, όπως και κανενός άλλου, το έχει πει απερίφραστα: είναι ζήτημα του ποιος κατέχει και ασκεί την πολιτική εξουσία. Και αν ο δουλοπάροικος της φεουδαρχίας, ήταν ο φορέας της πολιτικής εξουσίας μαζί με τους άλλους δουλοπάροικους (αν δηλαδή ξαφνικά το πολίτευμά τους γινόταν δημοκρατία και οι δουλοπάροικοι συγκροτημένος ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΑ και ΘΕΣΜΙΚΑ δήμος -με την αρχαία ελληνική έννοια-) για πόσο πιστεύεις ότι θα παρέμεινε δουλοπάροικος και πένης και εκμεταλλευόμενος; Ετσι κάπως το διατύπωσε.

    Και η ασήμαντη αφεντιά μου το γράφω και το ξαναγράφω και το ξανα-ξαναγράφω. Να μια ακόμα φορά που το έγραψα τώρα τελευταία

    https://anarmodios.wordpress.com/2013/04/28/1-552/

    «…
    Κατά τα άλλα μας λένε απερίφραστα πως: “είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε“.

    Είναι όμως έτσι; Φταίει άραγε μόνο ο καπιταλισμός; (Στον σοσιαλισμό τι έφταιγε;) Η μήπως, ότι και να γίνει, και σε κάθε οικονομικό σύστημα, φταίμε πάντα εμείς;

    Αναρωτιέμαι, αν είχαμε την δυνατότητα ως συγκροτημένος δήμος πολιτών (με την αρχαία ΕΛΛΗΝΙΚΗ έννοια), σε πόσους μήνες θα είχαμε καταφέρει να αποδείξουμε:

    ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΚΥΡΙΕ!

    Είναι το πολίτευμα, κύριε. Δώστε στον λαό την νομοθετική εξουσία, και θα στον συγυρίσουμε εμείς και τον καπιταλισμό τους, και τον σοσιαλισμό σου.
    …»

    Θραξ Αναρμόδιος

    ΥΓ. Δεν ξέρω αν μιλάει ο Γ. Κοντογιώργης κάπου ή έχει γράψει για το οικονομικό σύστημα. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας.

    ΥΓ2. Και μα την αλήθεια αυτή τη συζήτηση με τα περί αριστεράς, σοσιαλισμού, κομμουνισμού, καπιταλισμού κλπ, την βαρέθηκε η ψυχή μου. Οσοι καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν. Οι άλλοι δεν θα καταλάβουν ποτέ. Διότι δεν μπορούν να σκεφτούν αυτόνομα. Είναι υποτελείς πολιτικά. Αισθάνονται μόνο. Και παίρνουν τα συναισθήματά τους για σκέψεις. Παγιδεύτηκαν κάποτε σε ένα σετ από ιδέες, και από τότε είναι πιασμένοι στο δίχτυ. Αλλος δεξιός, άλλος αριστερός, κι άλλος ότι νάναι. Και κρατάνε και άλλους καθηλωμένους.

  7. Ο/Η anarmodios λέει:

    Η φεουδαρχία είναι σύμπτωμα.
    Ο καπιταλισμός είναι σύμπτωμα.
    Ο σοσιαλισμός είναι σύμπτωμα.

    Η ασθένεια είναι το οτι: η πολιτική εξουσία έχει συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων

    (γι’ αυτό και συγκεντρώνεται και ο πλούτος σε χέρια λίγων κάθε φορά, ανεξαρτήτως οικονομικού συστήματος)

    Είναι όμως τόσο δύσκολο να το καταλάβουμε αυτό
    -μετά από τόση προσπάθεια που έχουν καταβάλει για να μην το καταλαβαίνουμε,
    -μετά από τόσους πόρους που ξόδεψαν για την προσπάθεια αυτή,
    -τόσους αριστερούς-μαρξιστές καθηγητές που προσέλαβαν στα δυτικά καπιταλιστικά ιδιωτικά πανεπιστήμια,
    -τόσες μαρξιστικές μελέτες που εξέδωσαν οι ιδιωτικοί καπιταλιστικοί εκδοτικοί οίκοι,
    -τόσα κομμουνιστικά κόμματα που εδρασαν και δρουν ελεύθερα στην δύση,
    -τόση τηλεόραση,
    -τόσα ελεγχόμενα ΜΜΕ, σχολεία, γνώση, πανεπιστήμια, σωματεία, τρόπο σκέψης.

    Το ξέρω. Ειλικρινά το λέω. Είναι δύσκολο.

    Αμα ήταν εύκολο δεν θα υπήρχε ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ: η ολιγαρχική.

    https://anarmodios.wordpress.com/2013/05/08/1-553/

    Εν πάσει περιπτώσει για όσους χρειάζονται συχνό φρεσκάρισμα στα απλά αυτά πράγματα να και μια ταπεινή σύνοψη

    https://anarmodios.wordpress.com/2013/04/22/%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%88%CE%B7/

    Θραξ Αναρμόδιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s