Η μη συμμετοχή του λαού στην εξουσία΄και στην πολιτική, εκτός του οτι τον καθιστά πολιτικά νήπιο και ανεύθυνο, διαμορφώνει έτσι την σκέψη του, τον λόγο του και την πολιτική του δράση, ώστε να αποβαίνει σε βάρος του.


Η πολιτική ανωριμότητα των κοινωνιών μας είναι αποτέλεσμα της συνεχούς, επίμονης και μεθοδευμένης επιστημονικά προσπάθειας που καταβάλλει σταθερά και συνεχώς το πολιτικο σύστημα. Ο με κριτική σκέψη πολίτης, ο πολιτικά ενήλικος πολίτης, είναι για το πολιτικό σύστημα, ένας μεγάλος κίνδυνος. Για την ακρίβεια είναι ο μόνος κίνδυνος.

Διότι ο με κριτική σκέψη πολίτης θα αναζητήσει να συνάψει πολιτικούς δεσμούς και ενώσεις με τους συμπολίτες του, στην βάση του κοινού εχθρού, που είναι οι σημερινοί ολιγαρχικοί ιδιοκτήτες της εξουσίας. Διότι ο ενήλικος πολιτικά θα απαιτήσει το μερίδιό του στην εξουσία. Και όχι την υποταγή του στην παράταξη, στο κόμμα, ή στον φύρερ.

Διότι ο πολιτικά ενήλικος πολίτης δεν είναι εύκολο να υποκύψει ούτε στους πολιτικούς εκβιασμούς, ούτε στην τρομοκρατία και το πολιτικό μάρκετινγκ που εκπέμπουν καθημερινά τα ελεγχόμενα από την ολιγαρχία ΜΜΕ. Ούτε να πλανηθεί για χιλιοστή φορά από τις ίδιες ψευδείς υποσχέσεις των επιτήδειων της πολιτικής ολιγαρχίας.

Το καθεστώς των ολιγαρχών που έχει ιδιοποιηθεί την εξουσία γνωρίζει πως εκείνο που μορφώνει και ενηλικιώνει πολιτικά τον πολίτη είναι η πολιτική οργάνωση. Η θεσμισμένη και τακτική συνάντησή του με τους συμπολίτες του.

Γι’ αυτό και παρόλο που τα πολιτεύματά μας τυπικά είναι «δημοκρατίες», δεν υπάρχει κανένας θεσμός, ούτε καν χαλαρός, ο οποίος να δίνει την δυνατότητα στον λαό, στην κοινωνία και στον πολίτη, να οργανωθούν πολιτικά, να βρεθούν μαζί, να συζητήσουν, να αλληλο-διαμορφωθούν, να μάθουν ο ένας από τον άλλον, να ψηθούν με την μεταξύ τους πολιτική διαπάλη, και εν τέλει, να πετύχουν την πολιτική τους ενηλικίωση.

Η πολιτική ολιγαρχία που κυβερνάει την κοινωνία μας, θεωρώντας τον εαυτό της ιδιοκτήτη της εξουσίας, δεν παίρνει το παραμικρό μέτρο, για την διδασκαλία, διάδοση, εμπέδωση και προστασία της δημοκρατίας σε ιδεολογικό επίπεδο. Μα ούτε και για την αγωγή των πολιτών.

Ενώ θεωρητικά το πολίτευμά μας είναι δημοκρατία, βλέπουμε την δημοκρατία αυτή να μην κάνει ιδεολογικά και πρακτικά απολύτως τίποτε για να διαδώσει, να ενισχύσει και να στερεώσει την ύπαρξή της, διαδίδοντας και διδάσκοντας την δημοκρατία στους ίδιους τους πολίτες της.

Ούτε μαθήματα περί δημοκρατίας στα δημόσια σχολεία, ούτε σεμινάρια για τους μεγαλύτερους στις γειτονιές, ούτε εκπομπές στα ΜΜΕ, ούτε επιδοτούμενες εκδόσεις σχετικά με την δημοκρατία.

Ούτε καν μια ακαδημία δημοκρατικών σπουδών, που σε μια χώρα εμβληματική για την δημοκρατία όπως η δική μας, θα μπορούσε να αποκτήσει διεθνές κύρος.

Ετσι ο πολίτης μένει να πιστεύει πως πολιτική πράξη, λόγος και διαδικασία, είναι αυτό που έχει γνωρίσει από τα ΜΜΕ, από τα κόμματα και τα σωματεία (όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά), ως πολιτική συζήτηση και πρακτική.

Δηλαδή ένας ανούσιος και ξύλινος λόγος που εκτρέπεται σε εμπάθεια, οργή και οχλαγωγία, με εκατέρωθεν αντεγκλήσεις, συζήτηση υπεκφυγών, χωρίς αρχή, μέση και τέλος και χωρίς ειρμό. Χωρίς ουσία και ενδιαφέρον.

Δηλαδή ένας αστρονομικά μεγάλος αριθμός από συγκεντρώσεις, πορείες και διαδηλώσεις, που φυσικά δεν οδηγούν σε κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα, αφού απουσιάζει παρόλα αυτά, ο απαραίτητος όρος: η συγκρότηση της κοινωνίας σε πολιτικό σώμα. Θεσμικά. Και όχι η τυχαία κατά ομάδες συνεύρεση αγνώστων και μάλιστα περιστασιακά.

Μια αληθινή δημοκρατία, η οποία πράγματι ενδιαφέρεται να δυναμώσει και να στερεώσει τον εαυτό της θα είχε ήδη κάνει το ελάχιστο: να μετατρέψει την βάση του σώματος των πολιτών, τα εκλογικά της κέντρα, σε μόνιμα εντευκτήρια και στέκια δημοκρατίας. Σε σπίτια δημοκρατίας. Σε σχολεία πολιτικής και δημοκρατίας.

Οπου ο κάθε πολίτης θα ανήκε και θα έπαιρνε μέρος σε τακτικές συνάξεις (για να θυμηθούμε και τον ελληνικό κοινοτισμό). Οπου τις ημέρες που δεν θα προβλεπόταν συνέλευση θα μπορούσε να συζητήσει με τους συμπολίτες του, πίνοντας έναν καφέ, να τους γνωρίσει και να συστήσει πολιτική κοινωνία. Διότι δημοκρατία μεταξύ αγνώστων δεν μπορεί να υπάρξει. Δημοκρατία χωρίς κατάλογο μελών, με όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο και τώρα πια και email, δεν μπορεί να υπάρξει.

Αντ’ αυτού, έχουμε πολίτες, αρκετούς δυστυχώς, που είτε στις δια ζώσης συζητήσεις, είτε στις διαδικτυακές, ως καθρέφτης αυτού που διδάχθηκαν για πολιτική, ομιλούν διαρκώς οργισμένοι, προσβάλλουν και λοιδωρούν όταν δεν βρίζουν ασύστολα, αλλάζουν θέμα σαν το μυαλό τους να μην μπορεί να παρακολουθήσει τον ειρμό μιας συζήτησης ή διότι βρίσκονται σε μια μόνιμη εμμονική κατάσταση και σε συνεχή εμπάθεια. Καμμιά συνεπαγωγή. Κανένας συμπερασματικός λόγος. Μια άβυσσος λογικών χασμάτων και παραλογισμού, στην χώρα εκείνων που δίδαξαν το ορθώς νοείν.

Αυτό είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα, και δεν είναι πάντα οι πολίτες αυτοί υπεύθυνοι γι’ αυτό. Είναι υπεύθυνο το πολιτικό σύστημα το οποίο για να επιτύχει αυτή την κατάσταση, οδηγεί τον λαό και την κοινωνία στην πολιτική μοναξιά, στο πολιτικό αδιέξοδο, στην πολιτική απομόνωση και εξατομίκευση και τελικά στην πολιτική εμπάθεια. Που σε μερικούς κοντεύει να γίνει και μόνιμη κατάσταση.

Και έτσι αντί να έχουμε μία γυμνασμένη φάλαγγα πολιτών, έχουμε ένα πλαδαρό ασκέρι ατάκτων.

Κι αυτό πρέπει να βρούμε τρόπους να το αλλάξουμε.

Θραξ Αναρμόδιος

Advertisements
This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.

7 Responses to Η μη συμμετοχή του λαού στην εξουσία΄και στην πολιτική, εκτός του οτι τον καθιστά πολιτικά νήπιο και ανεύθυνο, διαμορφώνει έτσι την σκέψη του, τον λόγο του και την πολιτική του δράση, ώστε να αποβαίνει σε βάρος του.

  1. Ο/Η Ανωνυμος λέει:

    «Κρατίστην είναι δημοκρατίαν την μήτε πλουσίους άγαν μήτε πένητας έχουσαν»… Θάλητος.

    …»Δει γαρ εν πόλει που, φαμέν, τη του μεγίστου νοσήματος ου μεθεξούση, ό διάστασιν ή στάσιν ορθότερον αν είη κεκλήσθαι, μήτε πενίαν την χαλεπήν ενείναι παρα τισιν των πολιτών μήτε αυ πλούτου»…
    …Γιά να αποφύγει το μέγιστο μίασμα η πόλις δεν πρέπει να υπάρχει ούτε φοβερή φτώχεια, σε ωρισμένους εκ των πολιτών της, αλλά ούτε πάλι και υπερβολικός πλούτος, δεδομένου πως αυτά δημιουργούν τις στάσεις…
    Ας βάλουμε λοιπόν ένα όριο της φτώχειας, στην αξία του κλήρου, ο οποίος πρέπει να παραμένει ακέραιος (Σπάρτη) και γιά τον οποίον ουδείς άρχων θα επιτρέπει να γίνεται μικρότερος για ΚΑΝΕΝΑ. Βάσει δε αυτής της αρχής κανείς επίσης, εκ των πολιτών των ευσεβών στην αρετή, δεν θα ανέχεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο.
    Αφού ο νομοθέτης ορίσει κατώτερο ύψος κλήρου (εγγυημένου) θα επιτρέπεται να αποκτάται έως το τετραπλάσιο αυτού, εάν δε κάποιος τύχει να αποκτήσει περισσότερα, είτε επειδη του τα εχάρισαν, είτε επειδή τα εκέρδισε από το εμπόριο, είτε ακόμη επειδή τα απέκτησε παρανόμως…εάν ξεπερνουν τα θεσπισμένα όρια, παραδίδοντας αυτά στην πόλη και στους προστάτες θεούς καλή φήμη θα αποκτήσει και την τιμωρίαν θα αποφύγει… Από τους νόμους Πλάτωνος 744 D

    «Κρατίστην είναι δημοκρατίαν όπου τοις πονηροίς ουκ έξεστιν άρχειν και τοις αγαθοίς ουκ έξεστι μή άρχειν»!… Πιττακού.

    • Ο/Η anarmodios λέει:

      Νομίζω πως κι εμείς μία από τις καλές λύσεις που θα πρέπει να σκεφτούμε είναι να έχουμε μια συλλογική αισυμνητεία, όπως οι συμπολίτες του Πιττακού, τον διάλεξαν για αισυμνήτη.

      Μήπως και έτσι κάνουμε πια αυτό το σαφρακιασμένο πολίτευμα να μοιάσει λίγο με δημοκρατία.

      Για το πλαφόν στην περιουσία, έγραψα κάποιες φορές κι εγώ, πως η δημοκρατική μας παράδοση το προτείνει ως μέτρο. Κυρίως γιατί ο πολύς πλούτος μα και η μεγάλη φτώχεια, αποτελούν μεγάλη απειλή για το πολίτευμα. Δηλαδή για την ελευθερία των πολιτών. Με διαφορετικούς τρόπους το καθένα.

      Νάσαι καλά.

      Θραξ Αναρμόδιος

  2. Ο/Η Ανωνυμος λέει:

    Πάντα σε παρακολουθώ γιατί προβάλλεις τα ποιοτικά ζητήματα της ισοπολιτείας -που για να είναι αποτελεσματική πρέπει να βιώνεται από ισοτίμους πολίτες σε συμφωνημένα εξ’ αρχής καταστατικά προτάγματα και καλό ειναι να υπάρχουν αρκετά «σπίτια» για να ικανοποιούνται άνευ βίας όλοι- πάνω από τα πρόσκαιρα ποθούμενα της «γιουρουσολογίας» που κάποιοι νομίζουν ότι είναι δημοκρατία.
    Αυτή όμως έτσι δεν έχει μέλλον και ο Αριστοτέλης εξηγεί πολυ καλά τον εκφυλισμό της.
    Βέβαια οι καιροί σήμερα είναι τελείως διαφορετικοί και δεν πρέπει να κάνουμε copy paste στους αρχαίους γιατί έτσι αναγκαστικά τους μειώνουμε, όμως είναι τόσο μεγάλος ο πλούτος της σκέψης τους, που προέκυψε από συνεχείς συγκρούσεις, εμφύλιους και πολιτικές διαμάχες, που μόνο θετικό μπόλι μπορούμε να έχουμε από αυτούς.
    Είναι όμως και κάτι άλλο αγαπητέ φίλε…πίσω από όλα τα σκοπούμενα επιτεύγματα πρέπει να υπάρχει και ένα ποιοτικό ζητούμενο, μία νέα μεγάλη κινητοποιός ιδέα… και ο καθείς επιλέγει αναλογα και με τον «δαίμονα» του.
    Νάσαι και συ καλύτερα.

  3. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

    Γεια σου Αναρμόδιε.

    Θα συμφωνήσω με το άρθρο σου. Έτσι ακριβώς είναι. Αλλά έχω μια μικρή επισήμανση. Θεωρώ ότι «κοιμάσαι όρθιος» όπως κι εγώ. Δηλαδή βλέπεις τα πράγματα σε μία βάση που δεν είναι ρεαλιστική. Αυτό φυσικά είναι καλό από την μια γιατί πάντα πρέπει να βλέπουμε το «τέλειο» και όχι απλά το καλό. Αλλά πιστεύεις ότι σήμερα υπάρχουν άνθρωποι σε ικανοποιητικό ποσοστό που μπορούν να καταλάβουν έστω αυτά που γράφεις στο άρθρο;

    Καλή η δημοκρατία. Καλή η ελευθερία. Καλή η σωστή σκέψη. Όλα καλά.

    Μόνο που η Ελλάδα είναι πλέον γεμάτη με κακό. Στα πάντα και παντού. Και δυστυχώς η μοναξιά της σωστής σκέψης δεν υποφέρεται Αναρμόδιε. Είναι μεγάλο σαράκι το να νιώθεις ότι είσαι περικυκλωμένος από βόδια. Μικρά βόδια….μεγάλα βόδια…..αλλά βόδια…

    Ονειρευόμαστε Αναρμόδιε. Και καλά είναι τα όνειρα….αλλά όσο δεν βγαίνουν είμαστε ονειροπαρμένοι. Και αν δεν βγουν κοστίζουν μια ζωή δυστυχίας. Και είναι μικρό το τίμημα για ένα Έθνος….αλλά μεγάλο για έναν άνθρωπο….

    Και ποιος στα λέει αυτά;;;

    Ένας ονειροπαρμένος… που κάθε μέρα βλέπει τα κατσίκια να κλωτσάνε όλο και περισσότερο και τα πρόβατα να κρύβονται όσο δεν βρίσκουν ποιμένα…

    να τη χέσω την δημοκρατία όσο δεν την αξίζω….είτε με την απάθεια μου….είτε με τα λάθη μου…

    Και για να κλείσω…

    Ο καθένας φταίει για τα πάντα. Όχι απλά για κάποια. Για τα πάντα. Φταίει η πολιτεία άρα φταίει και ο πολίτης και το αντίστροφο. Οπότε όσο βλέπεις να ζούμε σε κωματώδη κατάσταση, μην περιμένεις τίποτα καλό πριν την διάλυση και του τελευταίου ίχνους ψευτοελπίδας από την υπάρχουσα κατάσταση. Μόλις σβήσει αυτό το παραφινέλαιο…..τότε θα αρχίσει να λάμπει ο ήλιος…

    οπότε….»φου» ….μπας και σβήσει μια ώρα νωρίτερα…

  4. Ο/Η anarmodios λέει:

    Ιωάννη

    από την στιγμή που τα σκεφτήκαμε και τα ονειρευτήκαμε είμαστε παγιδευμένοι. Δεν μπορούμε ούτε τις σκέψεις μας να ακυρώσουμε πια ούτε τα όνειρα που κάναμε. Πονάνε δεν πονάνε αυτά έχουμε.

    Για το πόσο θα πάει ακόμα έτσι, και πόσο «παραφινέλαιο» έχει ακόμα ο πάτος στον οποίο φτάσαμε δεν ξέρω. Ούτε αν οταν καεί και η τελευταία σταγόνα θα λάμψει ο ήλιος.

    Ελπίζω πάντως ότι μπορεί να βρεθεί μια χαραμάδα και να μπει λίγο φως. Και προσπαθώ να ανοίξω τρύπες παντού για το βοηθήσω να περάσει. Γιατί αν δεν φέξει λίγο έστω και μείνουμε στο σκοτάδι, θα σκοτωθούμε μεταξύ μας.

    Θραξ Αναρμόδιος

    • Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

      Αναρμόδιε δεν ξέρω πότε θα φέξει…..αλλά ελπίζω πως θα φέξει….

      και όταν φέξει θα ξαπλωθώ σε μια ξαπλώστρα να κάνω ηλιοθεραπεία μέχρι να τσουρουφλιστώ…

      και όποιος τολμήσει να μπει ανάμεσα στην χαραμάδα που επιτρέπει το φως και σε μένα…

      …..θα τον αφήσω μόνιμο κουσούρι από τις σφαλιάρες….

      Υ.Γ.
      Από την μεθεπόμενη εβδομάδα μπορεί να λάβεις mail για καφεδάκι με τους άλλους….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s