Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται


Βλέπω εδώ και μήνες πολλούς, κοντά χρόνο τώρα, κάθε νύχτα, όλη νύχτα, τα πιο τρομακτικά όνειρα. Με κυνηγάνε, με σφάζουνε, με βάζουν φυλακή, χρέη, χρέη, χρέη, ενοίκια, κοινόχρηστα, ασφάλιστρα, λογαριασμοί, εξώδικα, δικηγόροι, εφοριακοί, χίλιοι δυο. Είμαι γεμάτος αίματα από το ξύλο που χω φάει, παλούκια, πριόνια, τσιγκέλια, φυλακές, κρεμάλες. Δεν μπορώ ούτε να ανασάνω από τα ασφυξιογόνα. Κάνω να πάρω ανάσα αλλά τίποτε και σκέφτομαι πάει θα πεθάνω τώρα, θα πάθω (και δεύτερο) έμφραγμα, και ίσως και καλύτερα να ξεμπερδεύω και τέτοια ηττοπαθητικά (λολ) και πάνω κει… ξυπνάω μες τον πανικό και τον ιδρώτα.

Βλέπω έγχρωμα όνειρα. Και έχουν πάντα υπόθεση. Αλλά δεν την θυμάμαι στις λεπτομέρειες όταν ξυπνάω. Κάποια λίγα και κείνα μες την ομίχλη.

Το πιο τρομακτικό μου όνειρο όμως, το πιο πιο εφιαλτικό, ΔΕΝ έχει αίματα ούτε βία, ούτε τίποτε. Κι ούτε με αφορά εμένα άμεσα. Βλέπω που λέτε να γίνεται ειδικό δικαστήριο. Ναι ειδικό δικαστήριο. Με κατηγορούμενους, ξέρετε ποιους. Αλλά όχι πολλούς, μη φανταστείτε. Να κάνα δυο τρεις. Ετσι για νάχει και κατηγορουμένους το δικαστήριο, αλλιώς τι ειδικό δικαστήριο θα ‘τανε.

Και προεδρεύουν που λέτε στο ειδικό δικαστήριο οι γνωστοί ανώτατοι, οι διορισμένοι δηλαδή από τους ίδιους αυτούς κατηγορούμενους, δικαστές. Και πρόκειται να τους δικάσουν, τους κατηγορούμενους, πάλι με νόμους που έφτιαξαν αυτοί οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι. Εμ, άμα είναι εφιάλτης πρέπει νάναι σωστός. Να έχει και τρόμο. Αληθινό τρόμο. Οχι κινηματογραφικό και στα ψέμματα. Πως αλλιώς θα είναι σωστός ο εφιάλτης;

Είναι και οι κάμερες που λέτε εκεί, και μέχρι που κάνει ρεπορτάζ και η Πετρούλα. Φυσικά αθωώνονται παμψηφεί οι κατηγορούμενοι. Λόγω των ωραίων και δικαίων νόμων με τους οποίους δικάστηκαν, παρά την «αυστηρότητα» που επέδειξαν οι δικαστές με τα γουνάκια. Και η Πετρούλα πανηγυρίζει.

Κάπου εκεί ξυπνάω μες τον τρόμο και τον πανικό.

Κάθε που το βλέπω αυτό το όνειρο, τον μεγάλο μου δηλαδή εφιάλτη, πάει μετά, δεν με πιάνει ύπνος. Ως το πρωϊ γαρίδα το μάτι. Ξημερώνομαι στην καρέκλα από το φόβο μη πάω στο κρεβάτι και το ξαναδώ…

Αλλά καμμιά φορά, μια το μήνα, είμαι τυχερός. Βλέπω κι ένα χαρούμενο όνειρο. Το ίδιο πάντα: είναι λέει ένας ΚΛΗΡΩΤΟΣ εισαγγελέας που απαγγέλει κατηγορίες μπροστά σε ένα ΚΛΗΡΩΤΟ δικαστήριο. Λεγεώνα οι κατηγορούμενοι. Και οι ποινές που προτείνει, προτείνει να επεκταθούν και στις-στους συζύγους αλλά και στους γόνους των κατηγορουμένων. Εξηγεί και τους λόγους. Ωραίος κι εύγλωττος. Μου θυμίζει λίγο τον δάσκαλό μου στο δημοτικό. Εκείνον με το zundapp και το βαρύ χέρι.

Για ορισμένους από τους κατηγορουμένους που δεν μπόρεσε να τους βρει για να τους συλλάβει αυτός ο ΚΛΗΡΩΤΟΣ εισαγγελέας, διότι την κοπάνησαν εκτός χώρας, λέει στο δικαστήριο πως έχει αμολύσει ένα ειδικό σώμα της ΝΕΑΣ αστυνομίας, κάτι μεταξύ καταδρομέων και ειδικών πρακτόρων, ανά τον πλανήτη για να τους βρει. Και υπόσχεται στο ΚΛΗΡΩΤΟ δικαστήριο, πως σε κάνα μήνα θα τους έχει όλους μαζεμένους ανεξάρτητα από το σε ποια τρύπα βρήκαν και κρύφτηκαν και σε ποια χώρα.

Το παράδοξο είναι πως στο ακροατήριο αυτού του ΚΛΗΡΩΤΟΥ δικαστηρίου, μια δυο σειρές πιο πίσω, όποτε γυρίζω να κοιτάξω βλέπω τον παππού μου τον Θεοκλή. Που ‘ναι πεθαμένος από τη δεκαετία του ’60. Και φοράει εκείνη την αρχαία ξεφτισμένη χλαίνη, που έχει λιώσει πια απάνω του, και που του την είχανε δώσει όταν πήγε φαντάρος στην Αλβανία. Αυτήν που φορούσε όταν έβγαινε καταχείμωνο να πάει στα χωράφια ή να μαζέψει τα γελάδια. Κι έχει μέχρι και το θρακιώτικο το ζωνάρι του, ζωσμένο στη μέση του. Σίγουρα εκεί θα χει και την ξύλινη την ταμπακέρα του, με τα κόκκινα τσιγαρόχαρτα μέσα, εκείνα του ελληνικού μονοπωλίου καπνού. Οπως τον θυμάμαι από μικρός. Που έστριβε εκείνα τα χοντρά τσιγάρα από τον καπνό από το χωράφι του. Κι έστριβε μετά και το μουστάκι του.

Και με κοιτάει ο πεθαμένος και χαμογελάει.

Καλή σας νύχτα.

Θραξ Αναρμόδιος

This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.

8 Responses to Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται

  1. Ο/Η kiki λέει:

    Θρακα,
    καλημερα ανθρωπε μου, ξυπνα απο τον εφιαλτη.
    Θυμασαι σου εγραψα καποτε οτι οι πραξεις τους μας οδηγουν σε εμφυλιο, δεν ξερω αν θα ειναι σαν τον προηγουμενο, μπορει πιο λαιτ, ελπιζω , αλλα εκει μας πανε.
    Παντως αυτος ο ζωντανος εφιαλτης που ζουμε δυο χρονια τωρα ,δεν θα τελειωσει καλα.
    Μεσα ομως απο αυτην την καταιγιδα σοκ και τρομου , υπαρχει μια μικρη μικρουτσικη φλογιτσα ελπιδας που σιγοκαιει και ονειρευομαστε οτι θα τα καταφερουμε , να ζησουμε Ελευθεροι Αξιοπρεπεις και Δημοκρατικα.
    αλλα αυτα ξεκινουν απο επαναστασεις.
    Η τιμωρια τους δεδομενη και αυτων και των συνεργων οικογενειων τους.
    Δικαστηρια απο κληρωτους δεν ξερω αν θα προκαμουμε να γινουν, αλλα συνοπτικες διαδικασιες απο λαικα τοπικα δικαστηρια , κληρωτων θελεις ναι.
    Η οργη μας πια δεν κλεινετε σε κομματα , σε φραξιες , σε γκρουπουσκουλα .
    Πρεπει να ειναι μαζικη αρα επαναστατικη καθετη και οριζοντια.
    Και αυτο Θρακα μου δεν γινεται αν δεν εχεις αποφασισει , οτι για ενα μεγαλο ισως χρονικο διαστημα θα χασεις την βολη σου την οικονομικη σου ασφαλεια η ανασφαλεια, αν δεν αποφασισεις να παιξεις το κεφαλι σου , να ξεσηκωθεις παιζοντας τα ολα για ολα, και ΕΔΩ και Τωρα.
    Και να σου πω οτι ηθελε προκυψει , βαρεθηκα τις αναλυσεις , τις διαπιστωσεις, τα γραψιμματα ,, στις πραξεις κολαμε, απελπιστικα κολαμε, ας γινει οτι ειναι και βλεπουμε.
    Τον εφιαλτη τον ζουμε καθε μερα. Βαρεθηκα, κουραστικα να με βομβαρδιζουν με στοιχεια, δανεια, χρηματα, φουσκες, δηλωσεις και βλακειες.
    Εγω γραφω αυθορμητα , οπως νοιωθω, οπως μου λεει η καρδια και η ψυχη μου, εζησα ελευθερη και για κανενα λογο δεν προκειται να πεθανω δουλα κανενος.
    Οσο για φορους και κολοκυθια , δεν εχω δεν πληρωνω, δεν υπαρχει καμμια περιπτωση.
    Μην σκας γιαυτο λοιπον, αυτοι εχουν το προβλημα, οχι εσυ.
    αυτοι δεν θα κοιμουνται που δεν εκτελεσαν το εγκληματικο τους εργο πιστα, και θα πρεπει να λογοδοτησουν στα αφεντικα τους.
    Και τα αφεντικα ειναι σκληρα, ας τους τιμωρησουν, αν δεν προλαβουμε εμεις.

  2. Ο/Η Ευαγγελία λέει:

    Εύγε, Θραξ! Το όνειρό σου δεν είναι όνειρο εκδίκησης. Είναι όνειρο αποκατάστασης της δικαιοσύνης και της διασαλευθείσας ηθικής τάξης στον τόπο μας. Είναι όνειρο κάθαρσης μετά την τεράστια ύβρι που διαπράχθηκε. Και είναι όνειρο συλλογικό, το οποίο μοιράζονται όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, που δεν λουφάζουν στην αγκάλη του κομματικού κράτους αποβλέποντας οφέλη από το βιασμό της πατρίδας. Το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Αποτελεί προσωπική καθημερινή υπόθεση για τον καθένα από μας. Μέμνησο των προδοτών…

  3. Ο/Η ABC λέει:

    Χαλάρωσε μην πάθεις τίποτα, κάνε μερικά μπάνια στην θάλασσα και σταμάτα να στεναχωριέσαι τόσο πολύ. Δεν μπορείς να αλλάξεις το σύστημα μόνος, και ήδη έχεις προσφέρει με αυτά που γράφεις. Δυστυχώς οι ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι είναι και οι πιο ευάλωτοι! Μακάριοι οι αναίσθητοι σε αυτόν κόσμο. Άλλα κοίτα τον εαυτό σου τώρα!

  4. Ο/Η χρηχα λέει:

    Αμάν βρε πατριώτη…
    Με ανησυχείς…μην τρως το βράδυ αργά και μόνο ελαφριά φαγητά…έρχεται κι ο φθινόπωρος …μπορεί και να κατεβαίνω και στην Θεσσαλονίκη πάλι….να σου φέρω κανένα κρασάκι να κοιμάσαι πιο ήρεμα…..εκτός κι αν πιο πριν , έρθεις καμιά βόλτα στο χωριό να σου φυλάξω καμία φιάλη….τι λες;

  5. Ο/Η Synthesis λέει:

    Θυμάμαι και ονειρεύομαι κ’ εγώ τους παππούληδες. Αυτός που έζησα περισσότερο ήρθε από τη Σμύρνη, κολυμπώντας εν μέρει, στη Μυτιλήνη – οικοδόμος/σοβατζής (http://www.youtube.com/watch?v=KfRu3kj5uns&feature=player_detailpage). Ο άλλος διετέλεσε «αρχηγός» τού σωματείου τσαγκαράδων στην Αθήνα – είχε μόνιμα μια κουρελού διπλωμένη ρολλό και κρεμασμένη με σπάγκο πίσω απ’ τη πόρτα του οικογενειακού δωματίου (7 παιδιά και σπίτι δεν υπήρχε τότε). Η Ασφάλεια τόν μάζευε κάθε τρεις και λίγο – η κουρελού ήταν απαραίτητη στο κρατητήριο. Απ’ ό,τι μού διηγήθηκε ο πατέρας μου, έζησε και το μαρτύριο της απειλής να δεί το παιδί του να βασανίζεται μπροστά στα μάτια του, προκειμένου να «συνεργαστεί»!

    Τον εφιάλτη σου τόν καταλαβαίνω απόλυτα – τόν βιώνω κ’ εγώ καθημερινά σχεδόν. Ούτε ελαφρύ φαγητό, ούτε κρασάκι, ούτε διακοπές, ούτε ύπνος βοηθάνε. Δεν είναι δυνατόν ν’ αντιμετωπίσουμε παγκόσμια οργανωμένη και επαγγελματικά σχεδιασμένη ψυχολογική επίθεση (πέραν της φυσικής) με κρασάκια και ύπνο! Αυτή η συνειδητοποίηση, μαζί με την επιστροφή στην ουσιαστικώτερη επικοινωνία (με την σύζυγο, τα παιδιά, τους φίλους, τους συγγενείς, τους συνοδηπόρους/αναγνώστες) ίσως αποτελεί το καλύτερο φάρμακο/αντίσταση στο πρόβλημα.

    Κατά τα άλλα, θα συμφωνήσω με την Kiki παραπάνω: είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση, κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας (λόγω μαλθακότητας, άγνοιας, συνήθειας, άρνησης πραγματικότητας;) και, πιθανότατα, θ’ αντιμετωπίσουμε σύντομα και το φαινόμενο βασανισμού των παιδιών μας, προκειμένου να συνεργαστούμε με το σύστημα.

    «Και με κοιτάει ο πεθαμένος και χαμογελάει»!

  6. Ο/Η Synthesis λέει:

    Υ.Γ. Δεν θυμάμαι αν σούστειλα τα παρακάτω (αν ναι, συγνώμη για την επανάληψη)!


    http://greeksynthesis.blogspot.com/2011/08/synthesize-following.html
    “Και με κοιτάει ο πεθαμένος και χαμογελάει”!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s