Δημήτρης Καζάκης: Τι θα γίνει με την επιστροφή στη δραχμή;


από το ιστολόγιο του Δ. Καζάκη

Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα ή Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν μπει στο ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, η Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε την ημέρα ένταξης στο ευρώ. Ήξερε να πορεύεται και πριν έρθει το παντοδύναμο ευρώ. Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, είχε ορισμένα τρελά αποτελέσματα:

  • Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας.
  • Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.
  • Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.

Αυτά είναι γεγονότα. Αν θέλει κανείς να τα αγνοεί, πρόβλημά του. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;

Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.

Όμως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν καν στις οικονομικές σπουδές της χώρας, μιας και όλοι αυτοί οι καθηγηταράδες των οικονομικών σχολών που περιδιαβαίνουν τα μέσα μαζικής προπαγάνδας για να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, είναι παντελώς αγράμματοι ως προς τα οικονομικά. Το μόνο που ξέρουν είναι μόνο εφαρμογές ποσοτικών μεθόδων σε Business και Finance. Για να αποβλακωθεί ο κόσμος, οι οικονομικές σπουδές έχασαν κάθε έννοια κλασσικής οικονομικής παιδείας που κάποτε αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής επιστήμης. Η πνευματική καταστολή στην οποία υποβάλουν τους σπουδαστές της οικονομίας τα προγράμματα σπουδών, τους κάνει να χάνουν κάθε έννοια αιρετικής σκέψης, μετατρέποντας τους σε αυτόματα μιας οικονομικής θεολογίας όπου τον μόνο που υπάρχει είναι να το κυνήγι του εύκολου χρήματος.

Κάποτε η οικονομική θεωρία είχε ονομαστεί από τον Άγγλο φιλόσοφο Κάρλαϊλ, dismal science, επιστήμη του ζόφου, γιατί με μεγάλη ευκολία μπορούσε να δικαιολογήσει κάθε απάνθρωπη και αντικοινωνική πρακτική στην κοινωνία. Σήμερα ο αμερικανός Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, γιος του Τζον Κένεθ, είπε πολύ εύστοχα ότι η οικονομολογία έχει καταντήσει στις μέρες μας σε επάγγελμα και μάλιστα ατιμασμένο. Έχει χάσει όλα τα επιστημονικά της στοιχεία και πρέπει να υπαχθεί υπό την εποπτεία της εγκληματολογίας. Ίσως μάλιστα η οικονομική θεωρία να πρέπει να μετονομαστεί σε οικονομική εγκληματολογία.

Δεν θα αναφερθώ στο περίεργο γεγονός ότι οικονομικοί αναλυτές σαν τον Νουριέλ Ρουμπίνι, τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν και γενικά το σύνολο της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας, με εξαίρεση τους παρατρεχάμενους των ευρωπαϊκών τραπεζών και τους τροφίμους των ευρωπαϊκών κονδυλίων, επαναλαμβάνουν αυτό που κάποτε ήταν αυτονόητο στα δημόσια οικονομικά: σε περίπτωση κρίσης υπερχρέωσης, διαγράφεις το μεγαλύτερο μέρος έστω του δημόσιου χρέους και επιβάλεις εθνικό νόμισμα. Δεν πρόκειται να αναφερθώ γιατί όλοι αυτοί, ολόκληρη η ιστορία της δημόσιας οικονομικής, έχει γραφτεί από «γραφικούς» και «ασήμαντους» που μπροστά στους σημερινούς Στουρνάρες, Χαρδούβελους, Μπαρουφάκηδες και λοιπούς θιασώτες του «ισχυρού νομίσματος» σε δεξιά και αριστερά δεν πιάνουν μπάζα.

Εντελώς τυχαία μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρω ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακού τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.

Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος. Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.

Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκεί και να κρατήσει άλλη στάση από αυτήν που κρατά.

Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ».

Όπως και να έχει, η πρόταση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα έχει να κάνει με δυο άμεσες συνθήκες: Την μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους, αφενός και αφετέρου, την επαναφορά ενός εθνικού νομίσματος σε ριζικά διαφορετική λογική από αυτήν που υπήρχε την εποχή της παλιάς δραχμής.

Τι θα συμβεί; Καταρχάς δεν θα το κρατήσουμε κρυφό. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και ούτε χρειάζεται να γίνει. Η γνώση, η εγρήγορση και η συμμετοχή του λαού είναι βασικό στοιχείο μιας τέτοιας δραστικής αλλαγής. Επίσης η υιοθέτηση του νέου εθνικού νομίσματος δεν γίνεται μέσα σ’ ένα σαββατοκύριακο. Χρειάζονται έξη με οχτώ μήνες προετοιμασία. Το μεσοδιάστημα αυτό για να κρατηθεί η νομισματική κυκλοφορία στο ελάχιστο δυνατό θα πρέπει άμεσα να γίνουν τα εξής:

  • Να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδας και να απαιτηθεί ο επαναπατρισμός του νομισματικού χρυσού της χώρας.
  • Να εθνικοποιηθούν οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες που έτσι ή αλλιώς επιδοτούνται αδρά σήμερα από το δημόσιο. Η εξυπηρέτηση όλων των δανείων παγώνει και διαγράφονται υποχρεώσεις και οφειλές προς το εξωτερικό.
  • Να δεσμευτούν τα ρευστά διαθέσιμα και ο χρυσός που υπάρχουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και σε ιδιωτικά χέρια. Αυτό θα γίνει με την εγκατάσταση επιτροπών ελέγχου στους επιχειρηματικού ομίλους με μικτή σύνθεση κράτους-εργαζομένων.
  • Να καταργηθούν όλες οι επιχειρηματικές μορφές ευκαιρίας (υπεράκτιες, χαρτοφυλακίου, κοκ) και να δεσμευτούν από το δημόσιο το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας που διαθέτουν στην ελληνική επικράτεια.
  • Να απαγορευτεί η εξαγωγή κεφαλαίου μέχρι νεωτέρας και να επιβληθεί έκτακτη εισφορά επί του κεφαλαίου (capital levy) με καταβολή εντός δυο μηνών από όλες τις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και ιδίως τις πολυεθνικές.
  • Να αποτραπεί το δόλιο κλείσιμο επιχειρήσεων με επιβολή ειδικών απαγορευτικών προστίμων και δήμευση περιουσιακών στοιχείων.
  • Να περιοριστεί δραστικά το σκουπιδαριό που εισάγεται στην χώρα από τις πολυεθνικές και να επιβληθεί υψηλός δασμός εισαγωγής σε πολυτελή είδη και προϊόντα.
  • Να συναφθούν ειδικές προγραμματικές συμφωνίες διακρατικής συνεργασίας για όσα εισαγόμενα αγαθά είναι απαραίτητα για την οικονομία και την εσωτερική κατανάλωση (καύσιμα, πρώτες ύλες, τρόφιμα, φάρμακα, κοκ)
  • Να αξιοποιηθεί η δυνατότητα παραγωγής μεταποιημένου χρυσού 9 τόνων ετήσια, αφού εθνικοποιηθούν τα ορυχεία, με την έκδοση από την κεντρική τράπεζα ειδικών ομολόγων χρυσού για την εισροή συναλλάγματος.
  • Να εθνικοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας (νικέλιο, βωξίτης, λιγνίτης, κοκ) και να αξιοποιηθεί για συμφωνίες με το εξωτερικό για την παραγωγική τους αξιοποίηση και την άμεση εισροή συναλλάγματος.
  • Να ανοίξουν άτοκοι αλληλόχρεοι λογαριασμοί με τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι οποίες κι αυτές θα τεθούν υπό άμεσο κρατικό και εργατικό έλεγχο.

Μέτρα σαν κι αυτά έχουν σαν σκοπό να διαφυλάξουν την νομισματική κυκλοφορία για το μεσοδιάστημα που χρειάζεται έως ότου είμαστε έτοιμη να εισάγουμε το εθνικό νόμισμα. Από την στιγμή που το εθνικό νομισματοκοπείο θα αντικαταστήσει το ευρώ σαν εσωτερικό νόμισμα, θα γίνει δυνατή η εφαρμογή ορισμένων άμεσων πολιτικών:

  1. Αποκατάσταση της νομισματικής «μαύρης τρύπας» που έχει δημιουργήσει το ευρώ και ανέρχεται περίπου στα 30 δις ευρώ ετήσια.
  2. Δραστική αύξηση λαϊκών εισοδημάτων και εργατικών αμοιβών με σκοπό την αντίστοιχη άνοδο του τζίρου της αγοράς και την δημιουργία ροπής προς αποταμίευση.
  3. Εγγύηση και σταδιακή αποκατάσταση των λαϊκών καταθέσεων στις τράπεζες που σήμερα είναι μόνο μια λογιστική εγγραφή χωρίς αντίκρισμα.
  4. Διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών (νοικοκυριών και μικρομεσαίων) που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και θεσμοθέτηση πλαφόν στην πληρωμή των υπολοίπων στο 25% επί του αρχικού κεφαλαίου.
  5. Ανεξάρτητη χρηματοδότηση μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης της παραγωγής (κυρίως και με προτεραιότητα της πρωτογενούς, αγροτικής, παραγωγής) στην βάση των πιο άμεσων ζωτικών αναγκών του πληθυσμού, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων της χώρας.
  6. Επιβολή καθεστώτος ελέγχου της κίνησης (εισαγωγής-εξαγωγής) του κεφαλαίου, καθώς και του εξωτερικού εμπορίου ώστε να περιοριστεί δραστικά το καθεστώς ασυδοσίας που υπάρχει σ’ αυτούς τους τομείς.

Οι πολιτικές αυτές εξασφαλίζουν ότι η έκδοση εθνικού νομίσματος και πρόσθετη κυκλοφορία νομίσματος δεν θα λειτουργήσουν πληθωριστικά. Επιπλέον η υποστήριξη του νομίσματος με τέτοιες πολιτικές, αλλά και το γεγονός ότι δεν πρόκειται να το μετατρέψουμε σε αντικείμενο κερδοσκοπίας της διεθνούς αγοράς νομισμάτων, θα επιτρέψουν στο νόμισμα να είναι σταθερό και να απηχεί τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας.

Τέλος, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στα πλαίσια μια τέτοιας πολιτικής δεν είναι αναγκαία η πολιτική των διαρκών υποτιμήσεων, ούτε το νόμισμα θα δεχτεί τρομαχτικές υποτιμητικές πιέσεις. Άλλωστε η αξία ενός νομίσματος το οποίο δεν παίζει στις διεθνείς αγορές νομισμάτων, καθορίζεται από την δυναμική της εσωτερικής παραγωγής και την έκταση των διεθνών οικονομικών δεσμών και σχέσεων, που σήμερα είναι σε τραγικό επίπεδο. Η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει μια ομαλή μετάβαση από το ευρώ στο νέο εθνικό νόμισμα, χωρίς βίαια τραντάγματα και σε αντιστοιχία με τις ανάγκες των εσωτερικών συναλλαγών.

Από κει και πέρα ο δρόμος είναι ανοιχτός για ένα ευρύτατο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας και πλήρους απασχόλησης. Θα έχουμε επιτέλους τα χρηματοδοτικά μέσα, αλλά και τα μακροοικονομικά εργαλεία για να το κάνουμε πράξη.

Δημήτρης Καζάκης

Advertisements
This entry was posted in Οικονομία and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Δημήτρης Καζάκης: Τι θα γίνει με την επιστροφή στη δραχμή;

  1. Ο/Η skeptiki λέει:

    «Να δεσμευτούν τα ρευστά διαθέσιμα και ο χρυσός που υπάρχουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και σε ιδιωτικά χέρια. Αυτό θα γίνει με την εγκατάσταση επιτροπών ελέγχου στους επιχειρηματικού ομίλους με μικτή σύνθεση κράτους-εργαζομένων»
    Κάτι σαν την απειλή ότι θα έρθει το ΚΚΕ και θα μας πάρει το σπίτι που ακόμα συναντάς στα χωριά…. Δεν μπορείς να μπεις στο χώρο του άλλου (που του χρωστάς κι όλας, αυτή τη στιγμή το κράτος χρωστάει άπειρα) και να του πεις δεσμεύω την περιουσία σου. Η δε «μικτή σύνθεση» κράτους εργαζομένων, αυτού του κράτους και αυτών των εργαζομένων, θα οδηγήσει εκεί που οδήγησε και τις υπόλοιπες «λαικές δημοκρατίες», στην πλήρη απαξίωση της εργασίας. Ξαφνικά τι έγινε θα γίνουμε άγιοι και θα τα κάνουμε όλα αλτρουιστικά και τέλεια?

    Πολλά από αυτά που προτείνει είναι οι θεωρίες του ΚΚΕ και επίσης απλά δεν αποτελούν λύση. Όχι γιατί είναι του ΚΚ αλλά γιατί όπου εφαρμόστηκαν υπήρχαν προβλήματα, προυποθέτει αγίους για να εφαρμοστούν και κανένα κράτος δεν τους διαθέτει (για να μην αυτοκατηγορούμαστε άδικα)

    Έχει στη συνέχεια αυτού του άρθρου στο μπλογκ του απάντηση στο πως θα περιορίσει το πρωτογενές έλλειμα. Μπορεί να είναι εφικτό να περιοριστεί, αλλά όχι όπως το προτείνει γιατί αύξηση του έτσι και αλλιώς σοβαρά διεφθαρμένου και δυσλειτουργικού κράτους που ουσιαστικά προτείνει, δεν είναι η λύση. Ούτε οι υπάλληλοι θα γίνουν έντιμοι και ικανοί από την μία μέρα στην άλλη.

    Αν δεις την όλη πρόταση προτείνει κρατικοποίηση σχεδόν των πάντων, απόλυτο έλεγχο όλης της οικονομίας και «κρατική» ανάπτυξη…. Ε, ούτε η Κούβα είναι πιά έτσι…. Όσο για τον περιορισμό των εισαγωγών δεν υπάρχει αντίληψη ότι δεν έχουμε εξαγωγές αρκετές να καλύψουν το τρομακτικό εμπορικό έλλειμα. Εισαγωγές στα βασικά αγαθά όταν δεν έχουμε ούτε σιτάρι σημαίνει ο καφές στα 30 ευρώ η δραχμές όπως θέλουμε ας το πούμε. Για τα υπόλοιπα δεν το συζητώ ούτε πιεσόμετρο δεν παράγει η χώρα, και τις σύριγγες τις εισάγουμε ( Και γάζες από τον Άγιο Δομίνικο, ναι, μην γελάτε. Το να τις φτιάξουμε εμείς αλλά πανάκριβα σε ένα «κρατικό» εργοστάσιο με τους συνδικαλιστές θα μας οδηγήσει σε δεύτερη χρεοκοπία :)) )

    Επίσης δεν καταλαβαίνω πως θα εξασφαλιστούν οι «λαικές καταθέσεις» και θα δημιουργηθεί τάση για αποταμίευση. Η είναι απλά ευχή?

    Τέτοια ασφυκτική οικονομία απλά θα οδηγήση τους νέους και επιστήμονες σε μεγαλύτερη φυγή και το 2011 ανάπτυξη μόνο με γεωργική παραγωγή δεν γίνεται. Βιομηχανία δεν έχουμε. Έσοδα από που?

    Επειδή η κεντρική ιδέα είναι καλή δεν σημαίνει ότι το πακέτο είναι βιώσιμο… ούτε και αποδεκτό από τους πολίτες, συνειδητοποιούμε πόσο βίαιη είναι αυτή η προσαρμογή και η μείωση του βιοτικού επιπέδου? Ότι το κεφάλαιο (το κακό κεφάλαιο) θα την κάνει με τέτοιους ασφυκτικούς κανόνες γι αλλού γιατί έτσι λειτουργεί? Ότι η ανεργία θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μόνο από τη δημόσια διοίκηση γιατί ιδιωτική επένδυση χλωμό με αυτούς τους κανόνες? (καλά αυτό να δεσμευτεί το χρυσό και τα ιδιωτικά κεφάλαια, θα το χαρούν πολλοί και θα τρέξουν να ανοίξουν δουλειές!!!)
    Αναρωτιέμαι αν χαμένοι στις θεωρίες όλοι, δυσκολεύονται να μεταφέρουν τις «προτάσεις» στην ανθρώπινη πραγματικότητα, και αν έχει κανείς από τους «οικονομολόγους» επαφή με την καθημερινή πρακτική.

    Αν η χρεοκοπία είναι η λύση, θα πρέπει να βρούμε άλλη συνταγή, η απόλυτη «κρατική» συνταγή έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει σε όλες τις «λαικές δημοκρατίες»

    • Ο/Η anarmodios λέει:

      @skeptiki

      Εχω κι εγώ πολλούς ενδοιασμούς για αρκετά από αυτά και συμμερίζομαι και τους δικούς σου. Αυτοματισμοί σίγουρα δεν υπάρχουν.

      Αλλά να πάει στο διάλο κάπως πρέπει να ξεκινήσει μια διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που πάμε τώρα. Είμαστε μια σκέδτη καταστροφή χωρίς ελπίδα. Μια απελπισία. Η αγορά στεγνή. Οι μισθωτοί στην πρέσσα. Οι γέροντες στην αθλιότητα. Οι νέοι φεύγουν. Οι τράπεζες έτοιμες για μεγάλο φούντο (να δούμε ποιος θα πτωχεύσει πρώτος, το δημόσιο ή οι τράπεζες).

      Οικονομικά δεν ξέρω, ελάχιστα καταλαβαίνω. Είμαστε αναγκασμένοι να εμπιστευθούμε κάποιος. Αν το κάνουμε σε συνθήκες δημοκρατίας όμως, τότε θα έχουμε την δυνατότητα όπου κάνουμε λάθος να το αλλάζουμε. Και να τιμωρούμε και κάναν κερατά που μας λέει ψέμματα ή βάζει χέρι στο κοινό ταμείο.

      Αλλά κάτι πρέπει να αλλάξει. Κάπως…Κάτι…

      Θραξ Αναρμόδιος

      • Ο/Η skeptiki λέει:

        Μωρέ συμφωνούμε, αλλά αν είναι μέσα στην αναμπουμπούλα να ακολουθήσουμε πάλι τους «ίδιους» με άλλα ονόματα, να μου λείπει. Είπαμε να αλλάξουμε όχι να εγλωβιστούμε στις παλιές διαμάχες. κι εγώ εδώ αυτό βλέπω. Άμα ξεκινάς φτιάχνοντας «μικτές επιτροπές» από «κράτος και εργαζόμενους» για να ελεγχθεί η επιχείρηση, βράσε όρυζα… Και τώρα μικτές επιτροπές από κράτος και εργαζόμενους έχουμε που λυμαίνονται τον τόπο, τις λένε πολιτική και συνδικαλιστές…. Το κράτος εν τω μεταξύ ποιός θα το ελέγξει?

        Αρχίσαμε με τη «λαική κυριαρχία» κλπ βαρύγδουπα… έτσι δεν ξεκίνησαν και τα χάλια μας? Και βλέπω τις αποτυχημένες συνταγές 30ετίας να εμφανίζονται σαν η πεφωτισμένη εναλλακτική? Κάτι δεν μου κάθεται καλά.
        Ότι καλά τα λέει ο συγκεκριμένος για την κατάσταση, την διεθνή απάτη και τα χρέη, με κάποιες επιφυλάξεις συμφωνώ. Αν έχεις παρακολουθήσει τη Λιάννη μιά χαρά τα λέει και εκείνη και πολύ καιρό τώρα. Όμως στο δια ταύτα κολλάνε όλα. Στην πράξη… και ξέρουμε όλοι πόσο απέχει από τη θεωρία…. Η εναλλακτική που προσφέρεται βασίζεται σε ευχολόγια, εικασίες και την προυπόθεση ότι ελέγχουμε την διεθνή κατασταση (που ΔΕΝ την ελέγχουμε) και ότι όλοι θα δουλέψουν ανιδιοτελώς για το «καλό του συνόλου» …. Και μετά ήρθαν οι μελισσες :)
        Και με το ξεκίνημα, στη θέση των προηγούμενων λαθών θα ακολουθήσουμε τελικά αρχαίες εμμονές και παλιά λάθη που τα ξέρουμε? Είναι καλύτερα λάθη επειδή είναι από την άλλη μεριά? Είναι αυτό αντίδραση? Εμένα πολύ ολοκληρωτικό μοντέλο μου κάνει αυτό, και το ονομάζουμε και λαική δημοκρατία…

  2. Ο/Η tsilivithras λέει:

    Πριν από κανα χρόνο είχα γράψει ότι αυτό που χρειάζεται να κάνει ένας Έλληνας ηγέτης (ο Σαμαράς τότε) είναι πρώτιστα ένα άνοιγμα στον Ελληνικό λαό και να του πει την αλήθεια, τι κάναμε τόσα χρόνια, τι έφταιξε συστεμικά και τι πρέπει να αλλάξει, τι επιτρέψαμε να συμβεί και πως φτάσαμε ως εδώ.
    Χωρίς συναισθηματισμούς και εντάσεις…μια πλήρη καταγραφή που θα μπορούσε να καταγραφέι ως Ελληνικό Μανιφέστο του 21ου αιώνα ή κάπως έτσι.
    Μετά να τεθούν συγκεκριμένα ερωτήματασε δημοψήφισμα και να αποφασίσει ο Ελληνικός λαός τι θέλει να κάνει…να αποφασίσουμε τι ρόλο θέλουμε να παίξουμε σαν χώρα και πως θέλουμε την κοινωνία μας.

    Αυτό είναι το πρόβλημά μας.
    Μετά από χρόνια και χρόνια δήθεν απελευθέρωσης δεν είμαστε ελεύθεροι ούτε να σκεφτούμε διαφορετικά (συστεμισμός και καθεστωτική σκέψη), ούτε να ονειρευτούμε διαφορετικά (χρυσά βρακιά, πισίνες και Καγιεν), ούτε να εργαστούμε διαφορετικά (δημιουργικότητα και πραγματική καινοτομία), ούτε να αποδεχτούμε πραγματικά το διαφορετικό αλλά ούτε και να ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ το δικό μας συμφέρον (στην διεθνή κοινότητα).
    Μετά από χρόνια και χρόνια άρρωστης σκέψης και διαβίωσης βλέπουμε όλοι ότι ακόμα και τώρα που ξεσηκωθήκαμε συζητάμε (και θα συζητάμε για πολύ ακόμα) τα ίδια πράματα…

    ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ…και προς τα που να πάμε…

    Προσωπικά έχω αρχίσει και τείνω σοβαρά προς την αμερικάνικη εκδοχή του «small government».
    Μικρό κράτος, ελεγχόμενο στον μεγαλύτερο βαθμό και διοικητικά και οικονομικά.
    Φόρους από όλους ανεξαιρέτως για κοινωνικό κράτος ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ μέχρι ένα minimum επίπεδο κι από κει και έπειτα κλιμακωτά για όσους θέλουν/μπορούν.
    Αυστηρότατη νομοθεσία για οποιοδήποτε τραπεζικό ίδρυμα και οργανισμό σε πρότυπα Glass-Steagal Act (οι άγγλοι σκέφτονται να το επανεισάγουν).
    Για τα επόμενα 15 χρόνια επιδότηση αυστηρά Ελληνικών επενδύσεων που ΄έχουν εξαγωγικό προσανατολισμό ΚΑΙ με δυνατότητα brand name (Made in Greece).
    Και άλλα πολλά…να μην σας κουράζω.
    Η ιδέα είναι απλή.
    Εθνοκεντρική πολιτική και μικρή (φτηνή) κυβέρνηση.
    Δοκιμάσαμε σοσιαλισμό και είδαμε που καταλήξαμε.
    Μας πρόλαβε ο νεοφιλελευθερισμός ΧΩΡΙΣ ΠΟΤΕ να έχουμε βιώσει αληθινό καπιταλισμό.
    Οι εποχές αλλάζουν πολύ γρήγορα.
    Μια μικρή οικονομία/κοινωνία όπως η δική μας πρέπει να ναι ικανή να προσαρμόζεται άμεσα για να μην χρειάζεται πάντα να κυνηγάει τις εξελίξεις.

    Μικρό κράτος…απόλυτην νομοθεσία και έλεγχος των πολιτικών βάση συντάγματος…εσωτερικός δανεισμός…διαχωρισμός επενδυτικών και καταθετικών τραπεζικών ιδρυμάτων (πραγματική και πλασματική οικονομία)…αποφορολόγηση της ιδιοκτησίας…διευκόλυνση των μικροεπιχειρηματιών….κατάργηση κάθε είδους κομματικού συνδικαλισμού, κάθε επιτροπής, κάθε επιμελητηρίου , κάθε είδους «οργανισμό» που τόσα χρόναι ρουφάει το αίμα δημιουργικών ανθρώπων…και και και…ελπίζω να πιάνετε την εικόνα.

    Αρκεί όλα να βασιστούν στην Αλήθεια.
    Και αρκεί να αποδεχτούν ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ότι όποιος ξαναζητήσει ρουσφέτι οποιασδήποτε μορφής από δημόσιο πρόσωπο θα διώκεται ποινικά.

    (ξέρω, ξέρω….ονειρεύομαι πάλι…αλλά άκουγα αυτό και ψιλοξέφυγα λίγο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s