Η ψήφος εμπιστοσύνης είναι δήλωση υποταγής του νομοθετικού σώματος (Βουλή) στην κυβέρνηση, οτι θα είναι μια πειθήνια βιομηχανία έγκρισης νόμων.


Η ψήφος εμπιστοσύνης που δίνει η βουλή στην κυβέρνηση (γνωστή και με το καλλιτεχνικό της όνομα ως «αρχή της δεδηλωμένης»), είναι υποτίθεται προϊόν μιας ιστορικής κοινοβουλευτικής ανάγκης. Για να μην μπορεί ο τότε βασιλιάς να διορίζει μέχρι και τον κηπουρό του («αρχή του κηπουρού») πρωθυπουργό, μια και μπορούσε να διορίζει όποιον θέλει, εισήχθη αυτή η περίφημη ψήφος εμπιστοσύνης που έπρεπε να πάρει η κυβέρνηση από την βουλή, ώστε να κυβερνήσει.

Και αντιστοίχως έχουμε και την «πρόταση μομφής» προς την κυβέρνηση, που σημαίνει πως αυτός που την κάνει έχει βάσιμες υποψίες πως η κυβέρνηση δεν έχει πια την ψήφο εμπιστοσύνης της βουλής.

Σε τι χρειάζονται όλα αυτά τώρα μετά την βασιλεία; Δεν ξέρω. Αυτά είναι βαρειά συνταγματική γνώση που την κατέχουν μόνο οι ροκ-σταρ συνταγματολόγοι (που συχνά πυκνά μαγειρεύουν και το Σύνταγμα) και τέλος πάντων είναι μια γνώση απρόσιτη στους κοινούς αναρμόδιους πολίτες. Ετσι κι αλλιώς η πολιτική είναι έργο επαγγελματιών (και αδίκως τους κατηγορούνε ορισμένοι πως δεν έχουν ούτε ένα ένσημο. Εχουν. Στην επαγγελματική πολιτική. Απλώς εξαιρούνται από το ΤΕΒΕ).

Ο κοινοβουλευτισμός, που παριστάνει και την δημοκρατία τρομάρα του, έχει χωρίσει τις εξουσίες ώστε να μην διαπλέκονται μεταξύ τους (άμα θέλετε το πιστεύετε): σε εκτελεστική (κυβέρνηση), νομοθετική (βουλή) και δικαστική (θεόστραβη εντελώς). Ολες οι εξουσίες αυτές ασκούνται από επαγγελματίες είπαμε (που εξαιρούνται όμως από το ΤΕΒΕ). Και καμμία από απλούς πολίτες.

Η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) υποτίθεται πως εκτελεί τις διοικητικές, τις δικαστικές αποφάσεις και τους νόμους. Στην πράξη το μόνο που εκτελεί είναι οι δικές της αποφάσεις. Διότι όλα προέρχονται από δικές της αποφάσεις. Οι υποψήφιοι βουλευτές επιλέγονται από τον αρχηγό του κόμματος. Και η ηγεσίες των τριών ανώτατων δικαστηρίων της χώρας (καθώς και οι εισαγγελείς) ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ από την κυβέρνηση.

Η νομοθετική εξουσία υποτίθεται πως ψηφίζει (μετά από συζήτηση με τον ευατό της) τους νόμους που προτείνει η ίδια στον εαυτό της και εκείνους που της προτείνει η κυβέρνηση. Δηλαδή μπορεί και η αντιπολίτευση να προτείνει νόμους. Στην πράξη τα τελευταία 30 χρόνια πρέπει να είχαμε μόνο ένα νομοσχέδιο της αντιπολίτευσης που έγινε νόμος. Τέτοια ευρυθμία νομοθετική. Ολα τα νομοσχέδια τα προετοιμάζει η κυβέρνηση, και έρχονται στην βουλή ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗ. [Στις κανονικές δημοκρατίες, της αρχαιότητας, η βουλή είναι νομοπαρασκευαστικό σώμα και όχι νομοθετικό. Νομοθετικό σώμα είναι το σύνολο των πολιτών. Ο απλός πολίτης είναι νομοθέτης στην δημοκρατία. Στην ολιγαρχία είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί νομοθέτες. Αυτοί που έχουν και το θάρρος να λένε «ο ελληνικός λαός με τιμάει με την ψήφο του, εδώ και 30 χρόνια» χωρίς και να καταλαβαίνουν οτι ομολογούν την πίστη τους στην ολιγαρχία].

Η δικαστική εξουσία είναι μια πολύ-πολύ πιο πονεμένη ιστορία, καθώς η πολυνομία και το κουλουβάχατο των νόμων, που υπάρχει επίτηδες εντελώς, υποτίθεται πως απαιτεί ειδικούς σπουδαγμένους, περί τους νόμους, τεχνοκράτες (τους δικαστές) προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη. Λες και η δικαιοσύνη είναι τεχνικό ζήτημα. Ενώ είναι πολιτικό ζήτημα η απόδοση δικαιοσύνης. Κι όποιος δεν το ξέρει να το μάθει τώρα. [Στις κανονικές δημοκρατίες, δικαστές ήταν οι απλοί πολίτες, και επιλέγονταν με κλήρωση]

Οι κανονικές δημοκρατίες, της αρχαιότητας ξαναλέω, διότι έκτοτε δεν ευτυχήσαμε, ΔΕΝ είχαν κάποιον τέτοιον αυστηρό διαχωρισμό των εξουσιών. Αυτοί οι διαχωρισμοί απαιτούν «πρωχό» «δημοκρατίες» σαν την δική μας, τρομάρα μας. Ούτε χρειαζόταν η μια εξουσία να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από καμμιά άλλη για να κάνει τη δουλειά της.

Μεταξύ μας τώρα, δεν καταλαβαίνω γιατί να χρειάζεται ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση ΜΟΝΟ από τη βουλή. Και γιατί να μην χρειάζεται ψήφο εμπιστοσύνης και από την δικαστική εξουσία.

Ενα άλλο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί αυτή η αλλαξοκωλιά εμπιστοσύνης είναι τόσο …στενή.

Γιατί ας πούμε να μην χρειάζεται ΚΑΙ η βουλή την εμπιστοσύνη (με ή χωρίς ψήφο) της κυβέρνησης και της δικαστικής εξουσίας.

Και γιατί να μην χρειάζεται ΚΑΙ η δικαστική εξουσία την ψήφο εμπιστοσύνης των άλλων δυο αδελφών εξουσιών. Τόση ολιγαρχική εμπιστοσύνη…

Δηλαδή αυτή η καχυποψία υπάρχει μόνο μεταξύ κυβέρνησης-βουλής; Σατανικό.

Εγώ, ο αναρμόδιος πολίτης, λέω πως αυτά είναι γελοιότητες του κοινοβουλευτισμού, που καμώνεται την δημοκρατία, ενώ στις μέρες μας τον έχει πάρει χαμπάρι και ο τελευταίος πολίτης, ότι πρόκειται για κανονική ολιγαρχία. (οι ίδιοι και οι ίδιοι στα αξιώματα, άμα είναι αυτό δημοκρατία, τότε η ολιγαρχία πως είναι;).

Και πως η ψήφος εμπιστοσύνης υπάρχει για δυο τρεις λόγους, και πάντα για κακό.

Ενας τέτοιος λόγος είναι να δηλώσει υποταγή το νομοθετικό σώμα πως θα ψηφίσει και θα το κάνει νόμο οτιδήποτε του παρουσιάσει η κυβέρνηση. Ακόμη και ένα κατοχικό μνημόνιο.

Και ένας άλλος καλός λόγος για την ψήφο εμπιστοσύνης και την πρόταση μομφής είναι για να υπάρχει δυνατότητα να γίνονται (κατόπιν χρηματισμού ή άλλων ανταλλαγμάτων) μετακινήσεις βουλευτών από την κοινοβουλευτική ομάδα του ενός κόμματος στο άλλο, ώστε με το πανηγύρι της διαφθοράς, να εκβιάζουν και να εκβιάζονται.

Εν ολίγοις αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης είναι εκεί για να υποστηρίζει την διαφθορά του πολιτικού μας συστήματος. Και τίποτε περισσότερο.

Και τι θα μας χάλαγε εμάς αν η κυβέρνηση ΔΕΝ είχε την εμπιστοσύνη της βουλής; Γιατί πρέπει να είναι συνεννοημένοι μεταξύ τους;

Μήπως αν η κυβέρνηση ΔΕΝ είχε την ψήφο εμπιστοσύνης της βουλής, και έπρεπε να δώσει αγώνα για να περάσει το κάθε της νομοσχέδιο, μήπως λέω, ήμασταν καλύτερα;

Για σκεφτείτε το!

Θραξ Αναρμόδιος

Advertisement
This entry was posted in Πολιτική. Bookmark the permalink.

6 Responses to Η ψήφος εμπιστοσύνης είναι δήλωση υποταγής του νομοθετικού σώματος (Βουλή) στην κυβέρνηση, οτι θα είναι μια πειθήνια βιομηχανία έγκρισης νόμων.

  1. Ο/Η Νίκος Τανάλιας λέει:

    Λάθος! Ο πρώην Πρωθυπουργός έκανε μία τεράστια θεσμική αλλαγή.

    Κατήργησε με τις πράξεις του την κάτω Βουλή των Ελλήνων και την προβίβασε σε άνω Βουλή των Λόρδων. Και κακώς βεβαίως έγινε η ορκωμοσία του ανασχηματισμού των βαρώνων και της τρόϊκας μπροστά στον κ. Παπούλια· έπρεπε να γίνει μπροστά στην Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας, και των άλλων Βασιλείων και περιοχών Της, Αρχηγό της Κοινοπολιτείας, Υπερασπιστή της Πίστης, Αρχηγό της Αγγλικανικής Εκκλησίας, Ηγεμώνα της Νήσου Μαν, Υπέρτατη Αρχηγό των Νήσων Φίτζι, Δούκισσας του Εδιμβούργου, Δούκισσα; του Λάνκαστερ και της Νορμανδίας, Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, Αρχηγό Κράτους στα Κοινοπολιτειακά Βασίλεια (Commonwealth Realms) και Αρχηγό της Κοινοπολιτείας των Εθνών η οποία αποτελείται από 53 χώρες, πρώην βρετανικές αποικίες.

    Μόνον έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί ο ανασχηματισμός των βαρώνων και της τρόϊκας, που έκανε ο Sir πρώην Πρωθυπουργός, υποβιβάζοντας βέβαια έτσι και την Ελλάδα σε… πρακτορείο ταξειδίων ‘H kali kardia’. Έχετε δίκαιο βέβαια όποιος λέει πως: «Είναι πλέον δικαίωμα και υποχρέωση του [ελληνικού] Λαού να δείξει τη Κυριαρχία του αλλά και τη Βούλησή του…».

  2. Παράθεμα: Οι τρεις εξουσίες και το δήθεν δημοκρατικό πολίτευμα (Αναρμόδιος) « ΘΕΩΡΕΙΟ

  3. Ο/Η Κλεισθένης λέει:

    Αγαπητέ φίλε Θράκα, το θέμα δεν είναι ο κοινοβουλευτισμός σαν πολίτευμα αλλά η στρεβλή λειτουργία του στην Ελλάδα. Η διάκριση των εξουσιών προϋποθέτει και ιεράρχηση. Πρώτη εξουσία είναι η νομοθετική (βουλή), δεύτερη εξουσία είναι η δικαστική και τρίτη η εκτελεστική μιας και υπόκειται στον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο των άλλων δύο.
    Γιατί δεν αναρωτήθηκες πως γίνεται το κοινοβουλευτικό σύστημα να δουλεύει ρολόι στην Αγγλία πχ και εδώ η εκτελεστική εξουσία από τρίτη στην ιεραρχία να γίνεται πρώτη και ανεξέλεγκτη; Γιατί δεν αναρωτήθηκες πως είναι οργανωμένα το κόμματα στις άλλες χώρες και πως λειτουργεί η εσωκομματική δημοκρατία σ’ αυτά;
    Ένα άσχετο παράδειγμα ίσως σε βοηθήσει: Ο δημόσιος υπάλληλος υπάρχει για να εξυπηρετεί τους πολίτες. Στην Ελλάδα ο δημόσιος υπάλληλος έγινε ο δυνάστης των πολιτών. Γιατί;
    Αν τύχει και βρεθείς σε κάποιο άλλο κράτος και επισκεφτείς νοσοκομείο ή δημόσια υπηρεσία θα τρίβεις τα μάτια σου απ’ την ευγένεια και την εξυπηρέτηση. Συμπερασματικά άλλο είναι που φταίει και όχι το πολίτευμα.
    Η αναφορά σου στους αρχαίους Έλληνες και την άμεση δημοκρατία είναι χρήσιμη μόνο για ιστορικούς λόγους. Η λειτουργία άμεσης δημοκρατίας σήμερα είναι ανεφάρμοστη. Άλλο εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας σε μία πόλη των 30-40.000 πολιτών και άλλο η εφαρμογή της σε 11.000.000 πολίτες και 2.000.000 (λαθρο)μετανάστες και μη βιαστείς να μου πεις ότι στην εποχή του διαδικτύου γίνεται γιατί η «διαδικτυακή» δημοκρατία δεν είναι ούτε άμεση ούτε έχουν πρόσβαση όλοι.
    Όσο αφορά τις άλλες επισημάνσεις σου σχετικά με την δικαιοσύνη και τους πολιτικούς με βρίσκουν σύμφωνο. Νάσαι καλά και ας διαφωνούμε που και που δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό.

    • Ο/Η anarmodios λέει:

      @Κλεισθένης

      Η διαφορθά του κοινοβουλευτισμού είναι ίδια σε όλες τις χώρες. Σε μας απλώς, ως πιο μπάχαλο και αντάρτικη χώρα, η διαφθορά αυτή κοινωνικοιποιήθηκε στον μέγιστο βαθμό.

      Στην Αγγλία μέχρι και τον 19ο αιώνα κυκλοφορούσε το ρητό: «πόσο κοστίζει μια βουλευτική έδρα φέτος;».
      Στην Δανία το 1992 η μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας έκανε 100 μέρες μποϋκοτάζ και δεν μετέδιδε καμμία είδηση που αφορούσε κόμματα και πολιτική, κατηγορώντας τα κόμματα για τεράστια διαφθορά.
      Στην Γαλλία και στην Ιταλία έχουμε δει και έχουμε δει πολιτική διαφθορά.
      Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από άποψη διαφθοράς ακόμη και σε σύγκριση με μας.

      Δεν είναι η πολιτική διαφθορά του κοινοβουλευτισμού ελληνικό φαινόμενο. Ελληνικό φαινόμενο μπορεί να είναι ο μεγάλος βαθμός μόλυνσης όλης της κοινωνίας από αυτή την διαφθορά.

      Τα υπόλοιπα τα εξηγεί ο Κ. Σιμόπουλος στο «Η Διαφθορά της Εξουσίας».

      Για την δημοκρατία θα μιλούσα ακόμα κι αν δεν είχε καμμία απολύτως σχέση με την αρχαία την νέα και την όποια ελλάδα. Δεν μιλάω για την δημοκρατία γιατί έχει ελληνικές ρίζες αλλά γιατί είναι κοινωνική ανάγκη και το μόνο εργαλείο που έχουμε.

      Το αν θα πάμε σε αμεσότερες μορφές δημοκρατίας, μένει να το δούμε στο μέλλον, στη χώρα μας και αλλού. Νομίζω πως, αν δεν καταστραφούμε ως ανθρωπότητα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ζήσουμε πολιτισμένα, παρά η δημοκρατία. Και οι κοινωνίες έχουν αρχίσει σιγά σιγά να το αντιλαμβάνονται. Πως πριν από τα οικονομικά προβλήματα πρέπει να λύσουν το πολιτικό πρόβλημα του ποιος έχει την εξουσία. Ο λαός ή οι ολιγαρχικοί (της πολιτικής και του πλούτου).

      Θραξ Αναρμόδιος

  4. Παράθεμα: Η ψήφος εμπιστοσύνης είναι δήλωση υποταγής του νομοθετικού σώματος (Βουλή) στην κυβέρνηση, οτι θα είναι μια πειθήνια βιομηχανία έγκρισης ν

  5. Ο/Η Κλεισθένης λέει:

    Φίλε Θράκα συμφωνώ απόλυτα ότι η διαφθορά είναι παγκόσμιο φαινόμενο, η εξουσία φθείρει.
    Επειδή είμαι σχετικά μεγάλος, εμείς παλιά λέγαμε «θέλεις να δείς τι χαραχτήρας είναι αυτός; δώστου μισή σαρδέλα» (διακριτικό των υπαξιωματικών του στρατού}
    Το θέμα είναι ότι στην Αγγλία παραιτήθηκε βουλευτής (ή υπουργός, δεν θυμάμαι) γιατί είχε υπερβεί τις προεκλογικές του δαπάνες, άλλος γιατί χρέωσε με μερικές χιλιάδες λίρες λογαριασμό που δεν επιτρεπόταν κτλ.
    Το water-gate έριξε τον Αμερικανό πρόεδρο. Στην Νιγηρία ήδη πολλοί υπουργοί βρίσκονται στη φυλακή για τα σκάνδαλα.
    Εδώ τίποτε απ’ αυτά δεν συμβαίνει, γιατί;; Εδώ το σύνταγμα γίνεται κουρελόχαρτο και κανενός εξουσιαστή δεν ιδρώνει το αυτί, γιατί;;;
    Ο κοινοβουλευτισμός είναι μια μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος, η λειτουργία του έχει μεν αδυναμίες αλλά η ύπαρξη ελεγκτικών μηχανισμών-θεσμών που να είναι ανεξάρτητοι και να λειτουργούν μειώνουν στο ελάχιστο τη διαφθορά.
    Διαφθορά και μάλλιστα σε υπερθετικό βαθμό έχουμε σε όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
    Ακόμη και στο πολυδιαφημισμένο σοβιετικό καθεστώς είχαμε.
    Το θέμα δεν είναι μόνο η μορφή του πολιτεύματος αλλά κυριώτερα η ύπαρξη ελέγχου των κυβερνώντων και η παραδειγματική τιμωρία των παρανομούντων.
    Η προεδρευόμενη ή η προεδρική αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει τα περισσότερα εχέγγυα πολιτεύματος που μπορεί να υπάρχει για το καλό του λαού.
    Το κακό στην Ελλάδα έχει βέβαια παραγίνει, φαντάσου η διαφθορά και η μίζα έχει κατέβει μέχρι τα τελευταία σκαλιά, σε λίγο για να κάνω σχόλιο στο ιστολόγιό σου θα πρέπει να μου δίνεις μίζα. Δυστυχώς εκεί φτάσαμε.
    Νάσαι καλά και δυνατός.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.