Αν συναντούσα ποτέ τον κ. Κοτζιά θα ήθελα να τον ρωτήσω ορισμένα…


Διαβάζοντας για την συνέντευξη του καθηγητή κ. Ν.Κοτζιά στον Τύπο της Κυριακής και στο antinews, μου δημιουργήθηκαν ορισμένα ερωτήματα.

Ολα τα κόμματα, και περισσότερο τα λεγόμενα «σοσιαλιστικά», στην δική μας και σε άλλες χώρες, παρουσιάζουν ένα μακρύ ιστορικό προεκλογικών εξαπατήσεων. Σκέτο ποινικό μητρώο. Το οποίο και ο κ. Κοτζιάς δεν είναι δυνατόν να μην γνωρίζει. Δηλαδή οι ηγεσίες των κομμάτων άλλα υπόσχονται προεκλογικά και άλλα εφαρμόζουν ως κυβέρνηση. Και κατά σύμπτωση, όλες αυτές οι κομματικές ηγεσίες, εφαρμόζουν πολιτικές που ευνοούν τις οικονομικές ολιγαρχίες και όχι τους λαούς. Ευνοούν δηλαδή τους ισχυρούς και λίγους και όχι τους πολλούς και αδύναμους. Στην γλυκυτάτη μας πατρίδα, αυτό είναι κανόνας. Μονιμότατος.

Γιατί ο κ. Κοτζιάς περίμενε ότι το ΠαΣοΚ θα αποτελούσε εξαίρεση στον προηγούμενο κανόνα, τον καιρό που ήταν σύμβουλος του τωρινού πρωθυπουργού; Είχε κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο υπόψη του, ότι η ηγεσία του ΠαΣοΚ θα αποτελέσει ιστορική εξαίρεση και θα παρεκκλίνει από την διαχρονική εξαπάτηση του εκλογικού σώματος; Και γιατί δείχνει τόσο έκπληκτος τώρα για ένα ιστορικό φαινόμενο που επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται μονότονα και θλιβερά;

Δικαιούται ο καχύποπτος πολίτης να δείξει την μέγιστη δυσπιστία προς τις τωρινές δηλώσεις του κ. Κοτζιά, μια και δεν είναι δυνατόν να μην γνώριζε ο κ. Κοτζιάς την ιστορικότητα του φαινομένου της προεκλογικής εξαπάτησης εκ μέρους των κομμάτων; Γιατί να πιστεύει ο κ. Κοτζιάς οτι αφού οι ηγεσίες των κομμάτων εξαπατούν τους λαούς, δεν θα έλεγαν ψέμματα και στον ίδιο τον κ. καθηγητή και δεν θα άλλαζαν τακτική όταν «έγινε ορατή η εξουσία»;

Γνωρίζει πολλά κόμματα στον δυτικό κόσμο ο κ. Κοτζιάς που δεν έχουν ως πρώτο τους μέλημα τα συμφέροντα των τοπικών και των υπερεθνικών ολιγαρχιών; Πόσα αναλογικά με τα άλλα;

Εάν η προεκλογική εξαπάτηση των κομμάτων είναι γενικευμένο φαινόμενο παγκοσμίως, που είναι αδιαμφισβήτητα, έχει απασχολήσει τον κ. Κοτζιά η πιθανότητα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, και το «πολιτικό προσωπικό», που πάει κι έρχεται από το ‘να κόμμα στ’ άλλο σαν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, και οι σύμβουλοι, παρασύμβουλοι και παρα-τρεχάμενοί τους, να είναι σχεδόν όλοι εκφραστές, φανεροί και κρυφοί, και εξυπηρετητές των ολιγαρχικών οικονομικών συμφερόντων και όχι των λαϊκών, και άρα τα προγράμματα, οι υποσχέσεις και οι διακηρύξεις των κομμάτων αυτών να μην έχουν κανένα νόημα και χρησιμότητα, πέραν της εξαπάτησης του εκλογικού σώματος; (Δεν με ενδιαφέρει εδώ το άλλο παρόμοιο κόλπο με τις ιδεολογίες, μόνο εκείνο με την προεκλογική εξαπάτηση).

Συμφωνεί ο κ. Κοτζιάς ότι τουλάχιστον στην Ελλάδα υπάρχει συστηματικότατη εξαπάτηση του εκλογικού σώματος με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κομματικών ηγεσιών; Αν συμφωνεί πιστεύει πως θα πρέπει να υπάρξει κάποια ρύθμιση, διαρρύθμιση, συνταγματική, πολιτειακή, ποινική, αστική ή άλλη για την αντιμετώπιση και κυρίως τιμωρία του φαινομένου; Η θα πρέπει να αφεθεί η εξαπάτηση να υπάρχει ατιμώρητη; Διότι, θυμίζω, δηλώνει και ο ίδιος περίπου εξαπατηθείς.

Εάν ο κ. Κοτζιάς συμφωνεί πως είναι η πολιτική ανισότητα μεταξύ των πολιτών που γεννάει την οικονομική ανισότητα, αλλά και τέτοια φαινόμενα πολιτικού ψεύδους και απατηλών υποσχέσεων, έχει να προτείνει κάποιο σύστημα ή μηχανισμό που θα αντιμετώπιζε την κατάσταση;

Εάν δεν συμφωνεί πως η πολιτική ανισότητα γεννάει αυτές τις ολιγαρχικές πολιτικές αθλιότητες, τι πιστεύει ότι είναι η γενεσιουργός αιτία; Και τι προτάσεις έχει να κάνει επί του προβλήματος;

Αφού αναγνωρίζει ο κ. Κοτζιάς ότι μέρος της κακοδαιμονίας μας οφείλεται στην ανικανότητα των κυβερνώντων, πιστεύει πως υπάρχει ανάγκη αλλαγής του μηχανισμού ανάδειξης των αρχόντων μας; Και ποιος θα ήταν αυτός ο καλός μηχανισμός που θα αναδείκνυε τους άξιους;

Αφού τόσο συχνά ακούμε καταγγελίες (από την εκάστοτε αντιπολίτευση τις ακούμε πάντα) για ανικανότητα των κυβερνώντων, μήπως να σκεφτούμε να εγκαταλείψουμε την εκλογή και να χρησιμοποιήσουμε την κλήρωση σαν σύστημα για την ανάδειξη στα αξιώματα, μια και η εκλογή μέχρι τώρα δεν φαίνεται να κατάφερε να αναδείξει τους αξιώτερους, και άρα και η κλήρωση μάλλον δεν θα τα πάει χειρότερα; Ποια είναι η γνώμη του κ. Κοτζιά για την κλήρωση ως τρόπο ανάδειξης στα δημόσια αξιώματα;

Με ποιον τρόπο ο λαός, ακόμη και αν είχε τρόπο να παραμερίσει τους ανίκανους και να διαλέξει τους άξιους, θα μπορούσε να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήτες του, στην ενδιάμεση τετραετία, μέχρι να ξανάχει ο λαός την ευκαιρία να τους αλλάξει (ζήσε Μάη μου), δεν θα είχαν διαφθαρεί από την παντοδύναμη οικονομικά τοπική και διεθνή ολιγαρχία;

Εάν δηλαδή η κυβέρνηση είχε τις «απαραίτητες υποδομές επεξεργασίας στρατηγικής» και τις «επαρκείς οικονομετρικές μελέτες» θα κυβερνούσε καλύτερα; Δηλαδή κατά τον κ. Κοτζιά η τωρινή μας κακοδαιμονία οφείλεται σε ένα τεχνικό ζήτημα και όχι σε πολιτικές επιλογές; Και γενικώτερα κατά τον κ. Κοτζιά η άσκηση της εξουσίας είναι τεχνικό ή πολιτικό ζήτημα;

Θραξ Αναρμόδιος

Advertisements
This entry was posted in Επικαιρότητα and tagged , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Αν συναντούσα ποτέ τον κ. Κοτζιά θα ήθελα να τον ρωτήσω ορισμένα…

  1. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Το ζήτημα «Κλήρωση» θέλει πολύ πολύ πολύ συζήτηση!
    Για τα υπόλοιπα η λύση είναι μία και μοναδική: Νέο Σύνταγμα που θα προέλθει από άμεση διαβούλευση με το Λαό και θα ψηφισθεί απευθείας απ’ το Λαό.

  2. Ο/Η Φερώνυμος λέει:

    Νέο σύνταγμα που να δίνει νομοθετική εξουσία και στους πολίτες μέσω
    Δημοψηφισμάτων. (Πράγμα που το σημερινό δεν επιτρέπει).

  3. Παράθεμα: Ένα ιστορικό φαινόμενο που επαναλαμβάνεται μονότονα « Φιλοπατρία

  4. Ο/Η Pastel λέει:

    Τόπε και ο Μέγας Μπέος (πασών των μαφιών)
    Ολοι «μπροστινοί» είναι. Οι καραγιοζοπαίχτες ειναι πίσω απο τη λάμπα και δεν φαίνονται.

  5. Ο/Η Στάθης Δ λέει:

    Θράκα

    Καλόν θα ήταν να ρωτήσουμε και του βουλευτές που πέρασαν (ή ανέχθηκαν…) την παρακάτω τροπολογία:

    Με τον νόμο 3932/2011 (Σύσταση Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης), που πρόσφατα ψηφίστηκε από τη Βουλή και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, νομοθετήθηκε η δυνατότητα ατιμωρησίας τους (!!!) για περιουσιακά στοιχεία που δεν δικαιολογείται η απόκτησή τους με τροποποίηση του νόμου 3213/2003.

    Το πλήρες άρθρο
    http://www.paron.gr/v3/new.php?id=65232&colid=&catid=47&dt=2011-03-20%200:0:0
    Σχολιασμός (επώνυμου) νομικού
    http://taxalia.blogspot.com/2011/03/blog-post_7923.html

  6. Ο/Η DIAVGASI λέει:

    Θα ήθελα απλά να εκθέσω μια σκέψη μου.

    Το θέμα εκλογή ή κλήρωση είναι ουσιαστικής σημασίας για το είδος και το ποιόν του πολιτεύματος το οποίο θα είναι σε εφαρμογή κάθε φορά. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η κλήρωση, αφορά ένα πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων σήμερα, σε σχέση με ολόκληρο τον πληθυσμό (και μιλάω για την Ελλάδα), αυτών που ασχολούμαστε, είτε ενεργά, είτε που προβληματιζόμαστε σε σχέση με την πολιτική, είτε αυτών που έχουν μια κριτική στάση απέναντι στο σύστημα και θα ήθελαν να συμμετέχουν σε ανεξάρτητες δημοκρατικές πολιτικές κινήσεις, όμως δεν βρίσκουν χώρο έκφρασης στις υπάρχουσες της δεδομένης περιόδου. Πιστεύω ακράδαντα, πως αυτή η νεοελληνική κοινωνία, όχι απλά δεν είναι έτοιμη για Δημοκρατία και για σύστημα κληρωτών, αλλά είναι υποανάπτυκτη και οπισθοδρομούσα όσο καμία άλλη κοινωνία της δύσης σήμερα. Το γεγονός ότι υπάρχουν αντιδράσεις σε σχέση με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα είναι αποτελέσματα μιας δράσης μιας ομάδας “πολιτικών καθαρμάτων και τυχοδιωκτών” που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, και αναδείχθηκαν από πολίτες ιδιοτελείς, ιδιώτες, απαθείς, αμόρφωτους (όχι κατ’ ανάγκην ανεκπαίδευτους), οι οποίοι το μόνο που ήθελαν, και συνεχίζουν ως ένα βαθμό να θέλουν, είναι η minimum διατήρηση της υποτιθέμενης ευμάρειας και ευζωίας τους. Ταιριάζει σε αυτή την κατάσταση η φράση “μη μου τους κύκλους τάρατε”, λίγο παραλλαγμένη, “μη μου το βόλεμα τάρατε”.
    Στην αρχαία Αθήνα, η δημοκρατία, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ξαφνικής και βίαιης αλλαγής στις νοοτροπίες και τους θεσμούς της τότε κοινωνίας, αλλά μια μακρά πορεία μικρών και ουσιαστικών κάθε φορά αλλαγών. Υπήρχαν και τότε πισωγυρίσματα, υπήρχαν και τότε αμφιβολίες, υπήρχαν και τότε πολύ ισχυρά συμφέροντα. Όταν οι Αθηναίοι αποφάσισαν να έχουν ως πολίτευμα τους τη Δημοκρατία, είχαν μια βάση πολύ στέρεη στην παιδεία τους, είχαν βάσεις στέρεες στον πολιτισμό τους, ήταν σε θέση να έχουν άποψη διότι μεγάλωσαν γενιές και γενιές, μέχρι να μάθουν να σκέφτονται κριτικά και να έχουν άποψη και θέση, για τη διοίκηση της πόλης, τη δικαιοσύνη, την άσκηση της πολιτικής γενικότερα. Το να είσαι αυτόνομος δεν είναι από μόνο του αυτάρκες. Θα πρέπει να κατανοείς το λόγο για τον οποίο πρέπει να είσαι αυτόνομος και πάνω από όλα να κατανοείς τι σημαίνει αυτονομία. Τη στιγμή αυτή που μιλάμε, στη σημερινή νεοελληνική κοινωνία υπάρχει ακόμα άγνοια για το τι είναι η αναρχία και ποια είναι η ιδεολογία της. Και δε μιλώ για τη μηδενιστική και τη χαοτική μορφή της αναρχίας, (αναρχία = πάσης φύσεως καταστροφή, πάσης φύσεως αρχής), αλλά για την ιδεολογία η οποία έχει αρχή μέση και τέλος, όπως την έθεσαν οι θεωρητικοί της. Πόσο μάλλον το να γνωρίζει κανείς τι σημαίνει “αυτόνομος” και πως να πορευθεί σε μια κοινωνία αυτόνομη η οποία θα του δώσει τη δυνατότητα μέσα από την κλήρωση να “άρχει και να άρχεται”. Η κλήρωση στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα θα ήταν αν όχι αδύνατη, καταστροφική για όλους. Είναι πίστη μου βαθιά ότι η πολιτική είναι ευθύνη όλων των πολιτών ανεξαρτήτως φύλου, θέσης και τάξης, και όχι θέμα κάποιων “ειδικών”. Παρόλα αυτά όμως, θα πρέπει να υπάρχει, ένα ελάχιστο επίπεδο προσωπικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής μόρφωσης, όλων των πολιτών, έτσι ώστε να μπορούμε να συζητάμε στην ίδια βάση, ή τουλάχιστον να βρούμε έναν τρόπο να συζητήσουμε στην ίδια βάση, όχι για κανένα άλλο λόγο, άλλα για να τεθούν οι βάσεις κάτω από τις οποίες θα μπορέσουν να γίνουν κάποιες δομικές – θεσμικές αλλαγές. Η μόνη λύση γι’ αυτό, κατά την άποψη μου πάντα, είναι να μπορέσουμε να αλλάξουμε την παιδεία γενικότερα, όχι απλά ως δομή αλλά και ως θεσμό. Να δώσουμε χρόνο, χρήμα, νόημα, και ανθρωποκεντρική κατεύθυνση στην παιδεία. Μόνον οι μορφωμένοι άνθρωποι θα έχουν τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουν ποιο είναι το κοινό τους και όχι το ίδιον κάθε φορά συμφέρον.

    Φιλικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s