Το σύστημα από τότε που συνάντησε την κοινοβουλευτική δημοκρατία «έχει κλείσει ως σύστημα».


Στα πως-να-τα-πω ηγεμονικά συστήματα, αυτά δηλαδή στα οποία η εξουσία είναι στα χέρια ενός προσώπου στην κορυφή, του ηγεμόνα-ηγέτη, ο οποίος περιβάλλεται από διάφορους επιτελείς και αρχόντους, δικής του επιλογής, μερικά στοιχεία, ιδιότητες και λειτουργίες, δεν θα αλλάξουν ποτέ.

  • Η ασκηση της εξουσίας με απολυταρχικό τρόπο
  • η εξαιτίας της απολύτου εξουσίας διαφθορά
  • η ύπαρξη μνηστήρων που υποβλέπουν την εξουσία του ηγέτη ή των βαρόνων του
  • η παραγωγή μικροπολιτικής αντί για πολιτική
  • οι κρυφές και φανερές συμμαχίες με παρόμοια συστήματα, δηλαδή η αλληλοκατανόηση
  • το ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης τους συστήματος.

Το παραπάνω δεν περιγράφει μόνο ένα κοινοβουλευτικό κόμμα και τους ανθρώπους που απαρτίζουν την ηγετική του ομάδα. Αλλά περιγράψει και το πολιτικό μας σύστημα, όπου στη θέση του ηγεμόνα-ηγέτη μπαίνει το κυβερνητικό κόμμα και στις θέσεις των μνηστήρων μπαίνουν τα κόμματα εξουσίας της αντιπολίτευσης.

Τέτοιες συστημικές δομές συνήθως προβλέπουν και την παρουσία επικυρίαρχου ή επικυρίαρχων. Αλλα υπερ-συστήματα, παράλληλα και εξωτερικά, τα οποία ελέγχουν τη λειτουργία του υπο-συστήματος ώστε να μην το διαλύσουν οι εγγενείς αντιπαλότητες από τη μία και η δυσαρέσκεια που παράγει από την άλλη.

Στην περίπτωσή μας τέτοιοι επικυρίαρχοι στο δικό μας πολιτικό σύστημα είναι αυτό που κοινώς γνωρίζουμε ως ο ξένος παράγοντας και η εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου.

Για να πάρει μέρος ένα πρόσωπο σε ένα τέτοιο σύστημα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να «έχει χάσει την λεβεντιά του». Η να είναι στην διαδικασία απώλειας τέλος πάντων. Και φυσικά να έχει τα κατάλληλα προσόντα, δηλαδή τα ελαττώματα που απαιτούνται, ή να τα αναπτύξει στην πορεία. Εξαιρέσεις δεν γίνονται.

Το μεγαλύτερο προσόν, το «χωρίς αυτό δεν γίνεται», είναι το πάθος για εξουσία. Το χουν όλοι αυτό εντός του συστήματος. Ενα επίσης μεγάλο προσόν θεωρείται το πάθος για δημοσιότητα και τιμές, κάμερες και κόκκινα χαλιά δηλαδή. Το έχουν οι περισσότεροι. Δευτερεύοντα και τριτεύοντα προσόντα θεωρούνται άλλες τάσεις όπως η μεγάλη αγάπη για το χρήμα και τα υλικά αγαθά, το σεξ και ότι έχει να κάνει μ’ αυτό και τις σχετικές προτιμήσεις και ιδιαιτερότητες, οι οποίες και προτιμούνται, ενός ανθρώπου, οι ιδεοληπτικές, αλλά και καμμιά φορά ελαστικές (λολ), εμμονές γύρω από θέματα εθνικά, θρησκευτικά, οικονομικά, κοινωνικά και τα παρόμοια. Και φυσικά η απουσία αξιόλογης παιδείας (όχι εκπαίδευσης), κριτικής σκέψης και λόγου.

Τα προσόντα αυτά θεωρούνται από το σύστημα απαραίτητα. Και ο λόγος είναι ότι χρησιμοποιούνται από το ίδιο το σύστημα ως μοχλοί για να κάνει την δουλειά του. Με διάφορους τρόπους. Οποισδήποτε δεν έχει αυτά τα προσόντα ή δεν καταφέρει να τα αναπτύξει, αποκλείεται και αποβάλλεται από ένα τέτοιο ηγεμονικού και απολυταρχικού τύπου σύστημα εξουσίας.

Συμμαχίες, συμπορεύσεις και φιλίες υπάρχουν, αλλά το σύστημα εκτιμά ιδιαίτερα εκείνους που τιμούν αυτές τις σχέσεις όσο υπάρχει αμοιβαίο συμφέρον. Διότι η απουσία εντιμότητας και η δολοπλοκία είναι το συνδετικό κονίαμα των απολυταρχικών ηγεμονικών συστημάτων.

Υπάρχουν και σχετικά εγχειρίδια πολύ σοφών ανθρώπων που περιγράφουν τα προσόντα και τις ικανότητες που πρέπει να έχει και να αναπτύξει κάποιος ώστε να μπορεί να ελπίζει ότι κάποια μέρα θα του χαμογελάσει η τύχη και το σύστημα θα του κάνει την τιμή να τον συμπεριλάβει στα μέλη του.

Εννοείται πως ένα τέτοιο σύστημα υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του επικυρίαρχου υπερ-συστήματος στο οποίο ανήκει και τα ατομικά δικά του, όταν το επιτρέπει ο επικυρίαρχος, που συνήθως το επιτρέπει. Εννοείται πάλι πως ένα τέτοιο σύστημα βασικά παράγει μικροπολιτική και όχι πολιτική. Η πολιτική είναι μία και αυτή και έχει αυστηρά καθοριστεί από το επικυρίαρχο υπερ-σύστημα. Το οποίο αφήνει φυσικά και κάποια λογικά περιθώρια ελιγμών, ώστε να βοηθήσει τα συστήματα που ελέγχει στο να μην είναι ακριβή αντίγραφα.

Το σύστημα αυτό, ως παγκόσμιο σύστημα, έχει καταλήξει σε μια πολιτειακή διαρρύθμιση, την οποία ονομάζει κοινοβουλευτική δημοκρατία, απλώς για εσωτερική κατανάλωση, και την προτείνει ως την πεμπτουσία της πολιτικής οργάνωσης. Και ενώ σαν υπερσύστημα χρηματοδοτεί έρευνες από το πως θα φτιαχτούν καλύτερα σουτιέν μέχρι διηπειρωτικοί πύραυλοι, στον τομέα της ερευνας των πολιτικών συστημάτων δεν κινείται απολύτως τίποτε. Ούτε δεκάρα.

Το σύστημα από τότε που συνάντησε την κοινοβουλευτική δημοκρατία «έχει κλείσει ως σύστημα».

Θραξ Αναρμόδιος

Advertisements
This entry was posted in Εξουσία and tagged , . Bookmark the permalink.

13 Responses to Το σύστημα από τότε που συνάντησε την κοινοβουλευτική δημοκρατία «έχει κλείσει ως σύστημα».

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Αυτό το κείμενο, με βεβαιότητα, φέρει ακεραία τη λεβεντιά του.

  2. Ο/Η skeptiki λέει:

    «Για να πάρει μέρος ένα πρόσωπο σε ένα τέτοιο σύστημα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να “έχει χάσει την λεβεντιά του”.» Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το βρω καλύτερα γραμμένο. Και τόσο ευγενικά στην τραγικότητά του. Εγώ πάντα έλεγα ότι αντικαθιστουν τον αυτοσεβασμό με την μεγαλομανία

    Και.. πολύ πετυχημένο το :»στον τομέα της ερευνας των πολιτικών συστημάτων δεν κινείται απολύτως τίποτε» Δηλαδή τι θες κι εσύ να σου πουν κάτσε να βρούμε πως θα μας ανατρέψετε? E να γι αυτό ψάχνουν τώρα τι θα κάνουν με τους αιγύπτιους… το μελετούσαν και κάτι βρήκαν μόνοι τους…. για να δούμε :)

  3. Ο/Η Νίκος Τανάλιας λέει:

    Geoffrey λοιπόν συνέλληνες ή Σαμαρά; Δηλαδή κορώνα ή γράμματα (heads or tails)?

    Ναι, αλλά υπάρχει και ένας πιό επιστημονικός τρόπος γιά το ίδιο παιγνίδι. Kερδίζει κάποιος στο στρίψιμο του νομίσματος όταν απλά απαντήσει, πριν σταματήσει το νόμισμα να κάνει στροφές.

    Κορώνα ή γράμματα δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι να πάρεις την απόφαση στο χρονικό διάστημα που κάνει το στρίψιμο του νομίσματος.

    Και η μόνη σωστή απάντηση είναι: ΚΑΝΕΝΑΣ! Ούτε Geoffrey δηλαδή ούτε Σαμαρά!

    ‘ΚΑΝΕΝΑΣ’ θα είναι λοιπόν το κοινό ψηφοδέλτιο με όλα τα υπάρχοντα πολιτικά κινήματα της ελληνικά αυθεντικής δημοκρατίας. Που μπορεί βέβαια να φέρει, όχι μόνο την ανατροπή των κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά και την ανατροπή του όλου πολιτικού μας συστήματος, της δεσποτικής δηλαδή κομματοκρατίας.

    Ο μόνος στόχος γιά το κοινό τούτο ψηφοδέλτιο ΚΑΝΕΝΑΣ είναι να αλλάξει το πολιτικό μας σύστημα από δεσποτική κομματοκρατία σε μία ελληνικά αυθενική δημοκρατία. Πως; Με συνταγματική εθνοσυνέλευση του δήμου Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών.

    Άντε! Αφού πρώτα θεσμοθετηθεί ο ελληνικός μας λαός νομικά και νόμιμα σε δήμο πολιτών, το πολύ σε έξι μήνες, η Ελλάδα προς το ομηρικό κλέος πάλι τραβά!

  4. Παράθεμα: Το σύστημα από τότε που συνάντησε την κοινοβουλευτική δημοκρατία “έχει κλείσει ως σύστημα” | αἰέν ἀριστεύειν

  5. Παράθεμα: Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί νόμιμα να ανατρέψει την κυβέρνηση με ένα φύσημα, αλλά δεν το κάνει. « www.olympia.gr

  6. Παράθεμα: Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν ρίχνει την κυβέρνηση; Με ποιόν είναι; Με τον Παπανδρέου ή με τον λαό;

  7. Παράθεμα: Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί νόμιμα να ανατρέψει την κυβέρνηση με ένα φύσημα, αλλά δεν το κάνει. | opendemocracy.gr

  8. Παράθεμα: Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν ρίχνει την κυβέρνηση; Με ποιόν είναι; Με τον Παπανδρέου ή με τον λαό; | 4athens.info

  9. Ο/Η ΜΑΚΙΣ ΦΛΟΥ λέει:

    ΘΡΑΞ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΧΕΙΣ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΥΝΟΧΗΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ,ΠΟΥ ΩΣ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ ΕΠΕΒΛΗΘΕΙ ΛΟΓΩ ΣΥΓΚΥΡΙΩΝ ΤΟΥ 1821….ΚΤΛ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΦΟΜΟΙΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΤΕ ΩΣ ΑΜΜΕΣΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
    ΑΙΡΕΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ….ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΕΙΧΕ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙ Ο ΡΗΓΑΣ .
    ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΑΛΛΑ , ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΡΟΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΚΛΙΣΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΚΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ ΜΑΣ.

    Από τους λαούς που δεν είχαν δημοκρατία, πολλοί μετάνιωσαν. Αλλά από τους λαούς που είχαν, μετάνιωσαν όλοι. Ειδικώς δε ο Ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να μην πιστεύει στην δημοκρατία, η οποία, όταν δεν τον βλάπτει, του είναι περιττή.

    Ολόκληρο το δημοκρατικό κατασκεύασμα θεμελιώνεται σε έναν μύθο. Στο μύθο της λαϊκής κυριαρχίας, η οποία πραγματοποιείται με την απονομή στον λαό ωρισμένων δικαιωμάτων και ελευθεριών που, σύμφωνα με τις δημοκρατικές θεωρίες, είναι ικανές να του εξασφαλίζουν τη θέση του κυριάρχου.

    Δεν πιστεύω στην λαϊκή κυριαρχία αυτού του είδους και όχι μόνον δεν πιστεύω σε αυτήν, αλλά θα αποδείξω επί πλέον, ότι οι θεσμοί και οι παραχωρήσεις, που κάνει η δημοκρατία δεν αποβλέπουν στην πραγματοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά στην πραγματοποίηση της λαϊκής υποταγής στην κεφαλαιοκρατία.

    Η διοίκηση των λαών σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα υπήρξε από παλιά έργο λίγων και ποτέ ολόκληρου του λαού. Στη δημοκρατία οι λίγοι, η ιθύνουσα δηλαδή τάξις συγκροτείται από τους κάθε φορά δημαγωγούς και όχι από τα μέλη της εκλεκτής μειοψηφίας που πάντα βρίσκεται μέσα στο λαό και είναι ικανή να γνωρίζει και να εκφράζει τη γενική θέληση του έθνους.

    Ναι, χωρίς άλλο, μιλώ για την elite, την οποίαν αρνούνται όσοι δεν έχουν καμιά ελπίδα να ανήκουν σ’ αυτήν.

    Οι εκλογές, όπου φαινομενικά καλείται να αποφασίσει ο λαός δεν αποτελούν παρά τη διαδικασία της υποχρεωτικής εγκρίσεως μέρους των υποψηφίων, που πρότειναν, οι πολιτικές οικογένειες και ανέδειξε ο βασιλεύς της δημοκρατίας: Ο χρυσός.

    Η γνησιότερη μορφή δημοκρατίας είναι η άμεση. Όταν λέγω άμεση, εννοώ εκείνο που παραδέχονται όλοι. Την κατευθείαν από το λαό ρύθμιση των θεμάτων που τον αφορούν. Καταπιάνεται δηλαδή ο λαός με τις δημόσιες υποθέσεις, δίχως τη μεσολάβηση των αντιπροσώπων. Η άμεση δημοκρατία είναι το πολίτευμα που αντιστοιχεί προς μία μικρή οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων. Φέρνω σαν παράδειγμα τον τύπο της πόλεως – κράτους.

    Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη υπογράμμιση το γεγονός, ότι στη σύγχρονη εποχή δε μπορούμε να μιλάμε για άμεση δημοκρατία. Η μεγάλη εδαφική έκταση των κρατών και η αύξηση των πληθυσμών την έχουν προ πολλού εξαφανίσει.

    Σε αυτούς τους παράγοντες, ας προστεθεί και η φύσις των παρουσιαζόμενων προβλημάτων, η επίλυσις των οποίων απαιτεί ειδικές τεχνικές γνώσεις, πράγμα που σε περασμένες εποχές δεν συνέβαινε, γιατί τα ζητήματα ήταν απλά και ο λαός μπορούσε να τα κατανοήσει και να εκφέρει τη γνώμη του πάνω σε εκείνα, αποφασίζοντας σε πάνδημες συγκεντρώσεις.

    Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, από την πλευρά της συμμετοχής του λαού στην άσκηση της εξουσίας, είναι το φάντασμα της άμεσης, που μαζί με την αρχαία πόλη – κράτος εγκαταλείφθηκε παντοτινά στα βάθη του παρελθόντος.

    Πολλοί παραπλανήθηκαν από τον όρο αντιπροσωπευτική δημοκρατία και νομίζουν, ότι ο λαός εκλέγει ορισμένα πρόσωπα σαν αντιπροσώπους του και παρακολουθεί για την ακριβή τήρηση της επιτακτικής εντολής του.

    Οι εκλογές ζημιώνουν το εθνικό συμφέρον, διότι η άμορφη μάζα του λαού, καθώς στερείται κριτικού αισθητηρίου, αδυνατεί να διορίσει σαν αντιπροσώπους της τις πραγματικές πολιτικές αξίες. Ίσως μάλιστα από άλλη άποψη να προτιμά τους κοινούς τύπους, από τα υπερέχοντα πνεύματα καθ’ όσον αντιλαμβάνεται ασυνείδητα, ότι δεν θα κατορθώσει ποτέ να επηρεάσει μια ανώτερη φυσιογνωμία.

    Η μετριότης είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δημοκρατίας, το οποίο εξάλλου και οι φανατικότεροι οπαδοί της το αναγνωρίζουν.

    Στη δημοκρατία ο λαός έχει σίγουρα ένα δικαίωμα. Είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι δια των κομμάτων του δίνουν την εντύπωση ότι αυτός εξουσιάζει, ενώ στ’ αλήθεια εκείνοι κυβερνούν. Με άλλα λόγια η δημοκρατία είναι το πολίτευμα εκείνο, στο οποίο ο λαός, έχει το δικαίωμα να διαλέγει αυτούς που θα τον εκμεταλλευθούν.

    Με τη δημοκρατία στην υπόθεση της ελευθερίας διαφέρουμε ουσιαστικά, γιατί εμείς δε θεωρούμε ελεύθερο εκείνον που έχει την ευχέρεια να κάνει ό,τι του αρέσει, αλλά εκείνον που έχει την ευχέρεια να κάνει ό,τι ωφελεί το εθνικό σύνολο. Αν λέγεται ελευθερία εκείνη η κατάσταση που ζημιώνει το λαό, τότε εγώ δεν ξέρω τι λέγεται δουλεία.

    Υπάρχει μια πραγματική ελευθερία, που πραγματικά απολαμβάνει το άτομο και υπάρχει μια άλλη φαινομενική, που παραχωρείται από την έννομον τάξη χωρίς όμως να συνοδεύεται με τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής. Από αυτήν την άποψη η δημοκρατία παρέχει θεωρητικά άφθονη ελευθερία σε όλους, αλλά πραγματικά ελεύθερος είναι μόνο ο πλούσιος, γιατί μόνο αυτός χαίρεται τα πλεονεκτήματα των δικαιωμάτων και προνομίων που περιλαμβάνει η ελευθερία.

    Τί να κάνει ο φτωχός το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ιδιοκτησίας, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ιδιοκτησία; Ή τί να κάνει ο άνεργος την ελευθερία της εργασίας, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να βρει εργασία; Πιστεύω και πρέπει να συμφωνείτε, ότι ελεύθερος δεν είναι ο εργάτης, όταν έχει το δικαίωμα να φωνάζει πεινάω, αλλά όταν μπορεί να τρώει. Στην ουσία της λοιπόν η δημοκρατία είναι πολύ πιο ανελεύθερη, από όσον κατηγορεί τους αντιπάλους της.

    Όταν στο παρελθόν οι Έλληνες εθυσιάζοντο κατά εκατόμβες για την ελευθερία, οπωσδήποτε δεν εθυσιάζοντο για την προσωπική τους ελευθερία, αλλά για την ελευθερία της πατρίδος, για την ανεξαρτησία δηλαδή του έθνους, χάριν του οποίου υπεβάλλοντο πολύ συχνά σε μεγάλους περιορισμούς των ατομικών τους ελευθεριών και τούτο γιατί ελεύθερη ζωή μέσα σε υπόδουλη πατρίδα είναι αδύνατο να υπάρξει.

    Η ισότητα που προπαγανδίζει η δημοκρατία εφαρμοζόμενη διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και φτιάχνει τερατουργήματα κοινωνικών αδικιών, που οφείλονται ακριβώς στην απαράδεκτη επιβολή της ισότητος σε άνισα από την φύση τους προικισμένους ανθρώπους. Η δημοκρατία καθιέρωσε την πολιτική ισότητα και όχι την κοινωνικά, που θα μένει πάτα απραγματοποίητη, ενόσω θα υπάρχει η οικονομική ανισότις.

    Θαυμάστε λοιπόν την ισότητα στα πολιτικά δικαιώματα, όπου δύο ηλίθιοι ως έχοντες δύο ψήφους διαθέτουν διπλάσια πολιτική δύναμη από έναν μεγαλοφυή που έχει μία ψήφο. Θαυμάστε ακόμη την εξίσωση της πνευματικής αριστοκρατίας με την κοινωνική σαβούρα, που εν ονόματι της ισότητος γίνεται μέσα στην κάλπη, μπροστά στην οποία φθάνουν με τα ίδια δικαιώματα ικανοί και ανίκανοι, εργάτες και τεμπέληδες, αλήτες και αξιοπρεπείς.

    Η ανώμαλη αυτή κατάστασης μπορεί να λέγεται ισότης, αλλά δεν παύει να είναι αδικία και μάλιστα αδικία που διαπράττεται σε βάρος του ανωτέρου, τον οποίον κατεβάζει στο επίπεδο του κατωτέρου.

    Εκείνοι οι οποίοι ασχολήθηκαν με την Ελληνική ιστορία θα έχουν κατανοήσει, ότι η ιστορία της πατρίδος μας γράφτηκε από πρόσωπα που αν δεν μισούσαν τη δημοκρατία, οπωσδήποτε την περιφρονούσαν.

    Από τους αρχαίους χρόνους τη δημοκρατία την υπεράσπιζαν οι δημαγωγοί και οι φαύλοι. Οι αξιόλογοι πολιτικοστρατιωτικοί ηγέτες του έθνους συμπεριλαμβανομένου και αυτού ακόμη του Περικλέους ήσαν αντιδημοκράτες – το πολίτευμα του χρυσού αιώνος ήταν «δημοκρατία τοὔνομα ἀρχή δὲ τοῦ πρώτου ἀνδρός», ο δε Περικλής είχε τόση εξουσία ώστε «τὰ πάντα αὐτῷ ἐπιτρέπειν» – αντιδημοκράτες επίσης ήσαν όλοι οι άνθρωποι του πνεύματος, που για να μην τους πάρω ένα – ένα χωριστά, σταματώ στις κορυφές της παγκοσμίους διανοήσεως.

    Στον Σωκράτη που δεν εδέχετο την γνώμη των πολλών, αλλά των λίγων και επαϊόντων. Στον Πλάτωνα, που ήθελε να άρχουν οι κρείττονες και στον Αριστοτέλη που εδίδασκε το δεσπόζειν των αρίστων.

    Η επικράτηση του Μ. Αλεξάνδρου επέβαλε τη συνένωση των Ελλήνων και οδήγησε στην Ελληνική κοσμοκρατορία. Και εκείνη την εποχή, αλλά και πολύ πιο αργότερα, κατά τη διάρκεια δηλαδή της χιλιετούς αυτοκρατορίας μας πάνω στην άξεστη ανθρωπότητα δεν είχαμε ποτέ δημοκρατία.

    Προς θεού, λοιπόν, σε τόσες χιλιάδες χρόνια, που οι Έλληνες δε γνώριζαν τη δημοκρατία ήσαν δούλοι; Αν παραδεχτούμε αυτό πρέπει να παραδεχτούμε και το άλλο, ότι δηλαδή ο περίλαμπρος Ελληνικός πολιτισμός είναι έργο δούλων, πράγμα αδύνατον.

    ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ ΟΤΙ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ ΜΠΟΡΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ ΝΑ ΑΝΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΕΝΤΕΧΝΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ, ΜΙΑΣ ΠΟΥ Η ΤΑΜΠΕΛΕΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ,ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑ ΚΑΛΟ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΡΑΤΙΑΣ.

    ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ
    ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΕ ΕΝΔΟΣΥΝΕΝΟΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

    ΦΟΙΒΟΣ

  10. Παράθεμα: Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί νόμιμα να ανατρέψει την κυβέρνηση με ένα φύσημα, αλλά δεν το κάνει. | royfianos.com

  11. Παράθεμα: Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν ρίχνει την κυβέρνηση; Με ποιόν είναι; Με τον Παπανδρέου ή με τον λαό; | opendemocracy.gr

  12. Παράθεμα: Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν ρίχνει την κυβέρνηση; Με ποιόν είναι; Με τον Παπανδρέου ή με τον λαό; « News-gr

  13. Παράθεμα: Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί νόμιμα να ανατρέψει την κυβέρνηση με ένα φύσημα, αλλά δεν το κάνει. | αἰέν ἀριστεύειν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s